Archive for the ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ Category

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΧΡΗΣΙΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑΝ ΑΠΟΒΛΕΠΕΙ ΕΙΣ ΜΙΑΝ «ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ»;

Posted in ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ on Νοέμβριος 24, 2011 by entoytwnika

Του π. Γεωργίου Μεταλληνού

1. Η μετάφραση τῆς Ἁγίας Γραφῆς στή Νεοελληνική ἔφερε στό φῶς κατά τήν δεκαετία τοῦ 1830, ὅλα τά ἀκανθώδη προβλήματα τοῦ νεωτέρου Ἑλληνισμοῦ, στό ἐπίκεντρο τῶν ὁποίων βρισκόταν ἡ σχέση μέ τήν παράδοση καί ὁ κίνδυνος ἀλλοτριώσεως τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος, στήν ἀκατάσχετη μανία τοῦ ἐξευρωπαϊσμοῦ. Μία πτυχή τῆς προβληματικῆς ἦταν ὁ λόγος «περί Νεοελληνικῆς Ἐκκλησίας».
Ἕνας ὀξύτατος διάλογος ἀναπτύχθηκε μεταξύ τῶν ἐγκριτοτέρων Θεολόγων τῆς ἐποχῆς, διεξαγόμενος μέσω μαχητικῶν ἐκδόσεων, μέ ἀποτέλεσμα ὅλη ἡ ἰκμάδα τῶν ἐθνικῶν δυνάμεων νά δαπανηθεῖ σέ ἀδιέξοδους ἀγῶνες, σέ ἐποχή ἰδιαίτερα κρίσιμη γιά τήν ὀργάνωση καί εὐστάθεια τοῦ ἀδύνατου ἑλληνικοῦ Κράτους. Θά παραθέσουμε, τά κύρια σημεῖα, μιᾶς πρόσφατης μελέτης μας, διότι ἔχει ἄμεση σχέση μέ τίς σημερινές καινοτομίες. Ὁ ὁμόψυχος συνεργάτης καί συναγωνιστής τοῦ Κ. Οἰκονόμου, ἱεροκῆρυξ Γερμανός, ἐκδότης τῆς «Εὐαγγελικῆς Σάλπιγγος», ἀπάντησε σέ δημοσίευμα τοῦ Φαρμακίδη, κατηγορώντας τον, μεταξύ ἄλλων, ὅτι τίς ἀπόψεις του γιά τήν Παλαιά Διαθήκη δέν τίς στήριζε στό κανονικό καί ἐπίσημο κείμενο τῆς μεταφράσεως τῶν Ο´, ἀλλά στήν πρόσφατη μετάφραση τῆς βιβλικῆς Ἑταιρείας, στήν ὁποία βασικός συνεργάτης ἦταν καί ὁ Νεόφυτος Βάμβας. Στό κείμενο τοῦ Γερμανοῦ ὑπῆρχε καί ἡ ἐπισήμανση, ὅτι ἡ ἐπιλογή τοῦ Φαρμακίδη, ὅπως καί ἡ νέα μετάφραση, ἔγιναν «ἐπί χρησταῖς ἐλπίσι διά μίαν Νεοελληνικήν Ἐκκλησίαν». Ὁ Φαρμακίδης θεωρώντας τό κείμενο τοῦ Γερμανοῦ γραμμένο ἀπό τόν Οἰκονόμο, ἀπάντησε τό ἴδιο ἔτος μέ τό ἔργο του «Ὁ ψευδώνυμος Γερμανός», ἐπιμένοντας στήν χρήση, γιά ἐπιστημονικούς λόγους, τῆς μεταφράσεως ἀπό τό πρωτότυπο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Εἰδικά ὅμως τοποθετήθηκε στό θέμα τῆς «Νεοελληνικῆς Ἐκκλησίας» ὁ Νεόφυτος Βάμβας. Τό ἐξ 24 σελίδων κείμενό του τυπώθηκε «τήν 28ην Αὐγούστου 1838». Ὁ Οἰκονόμος βρῆκε τήν μοναδική εὐκαιρία νά ἀνασκευάσει τό τευχίδιο τοῦ Βάμβα σέ ἕνα ὀγκῶδες δικό του ἔργο 368 σελίδων μέ τόν τίτλο: «Ἐπίκρισις…», πού τυπώθηκε στίς ἀρχές τοῦ 1839. Τό ἴδιο ἔτος εἶδε τό φῶς τό ἔργο τοῦ Θ. Φαρμακίδη «Ἀπολογία» (β´ ἔκδοση 1840), μέ ἐκτενή ἀναφορά στό θέμα «περί Νεοελληνικῆς Ἐκκλησίας».

2. Ὁ Οἰκονόμος στήν «Ἐπίκρισίν» του, ἀπέκρουσε τόν ὅρον «νεοελληνική». Τό «ἄχαρι καί κακόζηλον αὐτό ἐπίθετον» ἀποδίδει στόν Γερμανό, ὁ ὁποῖος ὅμως τό χρησιμοποίησε «εἰρωνικῶς», ὅπως λέγει. Θέλοντας ὅμως νά δείξει τήν διαφορετική νοηματοδότηση τοῦ ὅρου ἀπό τούς ἀντιπάλους του, μεταθέτει τό πρόβλημα στήν ἀπέναντι πλευρά: «Πρῶτος τοῦ κακεντρεχοῦς ἐπιθέτου δημιουργός ἀνεφάνη πάλιν αὐτήν τῶν νεωτεριστῶν καί καινοτόμων συμμορία». Ὁ Οἰκονόμος στόν νοηματικό του κώδικα προσέδιδε χρονική σημασία στόν ὅρο, ἐνῶ οἱ ἀντίπαλοί του –κατά τήν δική του κατανόηση– ποιοτική καί ἐθνική, μέ συγκεκριμένη στοχοθεσία: «ἵνα χωρίσωσι παντοιοτρόπως τήν λαλουμένην τῶν Ἑλλήνων διάλεκτον ἀπό τῆς
ἐκκλησιαστικῆς διαλέκτου» καί νά ἐπιτύχουν τελικά τήν κατάργησή της.
Ὁ Βάμβας κατηγοροῦσε τόν Οἰκονόμο, ὅτι «δέν θέλει νά ἀναγινώσκωνται εἰς τήν Νεοελληνικήν γλῶσσαν» οἱ Γραφές. Ὁ ὅρος, ἔτσι, αὐτόματα προσέλαβε τρεῖς χρήσεις: νεοελληνική μετάφραση– νεοελληνική γλώσσα– νεοελληνική Ἐκκλησία, σέ ἄμεση συνάφεια μεταξύ τους. Ὁ Οἰκονόμος, ἀποκρούοντας τόν ὅρο, τόν χαρακτηρίζει ἄγνωστο στήν ἑλληνική γλώσσα. Συνδέει μάλιστα, τήν χρήση του μέ τήν θεωρία τοῦ Φαλμεράϋερ. Ὁ Βάμβας, ἀντίθετα, δεχόταν ὅτι ὁ «ὅρος ἀνταποκρίνεται στήν πραγματικότητα, τό ὑπαρκτό γλωσσικό πρόβλημα, καί γι᾽ αὐτό θεωροῦσε τήν Μετάφραση ἀναγκαία. Γιά τόν Οἰκονόμο ὅμως τέτοιο πρόβλημα δέν ὑφίστατο, στήν ἔνταση τουλάχιστον, πού νόμιζε ὁ Βάμβας. Στό σημεῖο αὐτό πρέπει νά δηλωθεῖ ἡ διαφορετική προοπτική τῶν δύο κληρικῶν. Γιά τούς ἔχοντες, ὑποτυπώδη ἔστω, σχολική παιδεία πρόβλημα ὀξύ στήν προσέγγιση τῶν Γραφῶν δέν ὑπῆρχε (θέση τοῦ Οἰκονόμου).
Ὁ Βάμβας ὅμως ἀναφερόταν στό εὐρύ καί ἀπαίδευτο στρῶμα τοῦ λαοῦ. Λησμονοῦσε ὅμως, ὅτι βασικό πρόβλημα στήν ἀνάγνωση τῶν Γραφῶν δέν εἶναι ἡ γλώσσα (τά «ρήματα»), ἀλλά τά «νοήματα», τά ὁποῖα χωρίς ἑρμηνευτικά σχόλια μένουν ἀκατανόητα ἤ παρανοοῦνται (θέση τοῦ Οἰκονόμου). Ἄς θυμηθοῦμε ἐδῶ τήν καινοδιαθηκική ἑρμηνευτική ἀρχή: «ἆράγε γινώσκεις ἅ ἀναγινώσκεις;» (Πράξ. 8,30). Διαπιστώνεται, συνεπῶς, ἡ διαμετρική ἀντίθετη τοποθέτηση τῶν δύο ἀνδρῶν.

3. Στήν διαφορά τῆς σύγχρονης γλώσσας ἀπό τήν ἀρχαία, ἔστω καί τήν κοινή, τοποθετοῦσε ὁ Βάμβας τήν ἀνάγκη τῆς Μεταφράσεως. Ὁ λαός, ἔλεγε, «ἔπαυσε νά ὁμιλῆ τήν γλῶσσαν τῶν προγόνων του». Γιατί, λοιπόν, νά «μένη στερημένος τῶν ἱερῶν Γραφῶν, δι᾽ ἔλλειψιν μεταφράσεως αὐτῶν εἰς τήν σημερινή γλῶσσαν;». Ὁ Οἰκονόμος ἀντέτασσε τήν δική του ἐπιχειρηματολογία, στό πλαίσιο τῶν δικῶν του προϋποθέσεων: «οἱ Ἕλληνες ὑπάρχουσιν ἀείποτε Ἕλληνες, λαλοῦσιν καί πρεσβεύουσιν ὀρθόδοξα, ὡς μέλη ἀδιάσπαστα τῆς μιᾶς, ἁγίας, καθολικῆς καί ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας». Ἡ ἑνότητα ἐθνικότητας, γλώσσας καί πίστεως ἦταν γιά τόν Οἰκονόμο ἀναμφισβήτητη.
Γι᾽ αὐτό δέν ἤθελε νά δεῖ τήν προϊοῦσα χαλάρωσή της. Ἔτσι, φθάνει στό ἀφοριστικό συμπέρασμα: «Ὅστις λέγει καί φρονεῖ σπουδαίως γλῶσσαν νεοελληνικήν, ὁ τοιοῦτος ὑβρίζει (εἰς) τό ἔθνος τῶν Ἑλλήνων».
Στίς σχοινοτενεῖς, ὡς συνήθως, ἀναλύσεις του φαίνεται καί ὁ τρόπος, μέ τόν ὁποῖο ἑρμηνεύει ὁ Οἰκονόμος τόν νοῦν τῶν ἀντιπάλων του. Στήν χρήση τοῦ ἐπιθέτου «νεοελληνικός» ἐκεῖνοι, δέν περιορίζονται στήν χρονική του σημασία («Ἕλληνας οὐχί νεωτέρους, ὡς πρός τούς πάλαι προγόνους αὐτῶν κατά χρόνον σημαινομένους»). Αὐτή τήν χρήση δέχεται καί αὐτός. Ὁ Βάμβας καί ὁ Φαρμακίδης, ὅμως, κατά τόν Οἰκονόμον, ἐννοοῦν «πάντῃ νέους καί καινοφανεῖς, νεωστί βλαστήσαντας καί ἐξ ὑπαρχῆς ἀναφανέντας εἰς τήν Ἑλληνικήν γῆν».
Κατά τόν Οἰκονόμο, στόν γλωσσικό κώδικα τῶν ἀντιπάλων του οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες ἦσαν «νεοπολῖται», ξένοι δηλαδή καί διάφοροι πρός τούς ἀρχαίους. Ὁ Οἰκονόμος πιστεύει ὅτι οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες εἶναι «γνήσιοι τῶν πάλαι πατέρων αὐτῶν ἀπόγονοι κατ᾽ ἀδιάκοπον τοῦ γένους σειράν». Ὑπάρχει, δηλαδή, στόν Ἑλληνισμό φυλετική καί ἱστορική συνέχεια, ἡ δέ γλώσσα τῶν νεωτέρων (χρονικά) Ἑλλήνων «ἔστι καί λέγεται καί αὐτή ἑλληνική», πού σημαίνει ὅτι κοντά στήν ἐθνική ὑπάρχει καί γλωσσική συνέχεια. Ἀπό τήν «νεοελληνική γλώσσα» εὔκολα γίνεται ἡ μετάβαση σέ «νεοελληνική Ἐκκλησία», πού ἔχει ἀνάγκη αὐτῆς τῆς γλώσσας. Αὐτό ἀποκρούει τό γενικό– καί αἰσιόδοξο-συμπέρασμα τοῦ Οἰκονόμου: «Ὅστις, λοιπόν, εἰσάγει νεοελληνικήν γλῶσσαν καί φαντάζεται νεοελληνικήν ᾽Εκκλησίαν, ἐν σκότει διαπορεύεται καί ἱστόν ἀράχνης ὑφαίνει δειλαίως παραφρονῶν».
Ὁ Οἰκονόμος πίστευε ὅτι ἡ εἰσαγωγή μιᾶς νέας μορφῆς γλώσσας στήν ἐκκλησιαστική χρήση θά εἶχε ἀναπόφευκτα συνέπειες καί στήν κατανόηση τῆς Ἐκκλησίας. Κατ᾽ αὐτόν ὁ λόγος περί «νεοελληνικῆς γλώσσης» ἐπεκτεινόταν καί στήν ἀποδοχή «Νεοελληνικῆς Ἐκκλησίας», ἡ ὁποία θά ἐκφραζόταν τελικά μέ τήν γλώσσα αὐτή. Τό σημαντικότερο δέ, θεωροῦσε ὅτι αὐτή ἡ πορεία ἦταν προσχεδιασμένη. Μιλεῖ, ἔτσι, γιά «ὀνειροπολουμένην» νεοελληνικήν, ἤ μᾶλλον «διωρισμένην», δηλαδή σχεδιασμένη «νεόμορφον Ἑλληνικήν Ἐκκλησίαν». Ἀποκαλεῖται «νεόμορφος» ὡς σχετιζομένη μέ τούς «Ἀναμορφωτές» (Reformatores), τίς καλβινικές ὁμάδες τῶν μισσιοναρίων, πού ἄρδευαν τόν ἱστορικό ἑλληνικό χῶρο μέ τίς ἑτεροδιδασκαλίες τους.
Ὁ Οἰκονόμος θεωροῦσε τήν «νεόμορφον Ἐκκλησίαν» πραγματοποιήσιμη, διότι μαζί μέ τήν γλώσσα ἀπηλεῖτο καί ἡ παραδοσιακή λατρεία, ἡ ἐσωτερική ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Μέ τή νέα Μετάφραση, τό κύριο ὄργανο τῆς «καινοτομίας», ραδιουργεῖται κατ᾽ αὐτόν καί ἡ εἴσοδος στήν Ἐκκλησία «νέων εἰς τήν χυδαίαν γλῶσσαν προσευχῶν». Ἡ πεποίθησή του δέ αὐτή ἐρειδόταν στήν ἀπροκάλυπτη προπαγάνδιση ὅλων αὐτῶν ἀπό τούς δυτικούς μισσιοναρίους.
Στήν εἰκονική ἔκρηξη τοῦ Βάμβα: «Ποῖοι διδάσκουν τά περί τῆς Νεοελληνικῆς Ἐκκλησίας;», ὁ Οἰκονόμος ἀπαντᾶ: «Οἱ λεγόμενοι ἱεραπόστολοι καί οἱ τούτων συνεργοί», οἱ Ἕλληνες δηλαδή ὁμοϊδεάτες τους, ὅπως ὁ Βάμβας. «Νεοελληνική εἶναι ἡ «ραδιουργουμένη» Ἐκκλησία ὠς «διαφθειρομένη ὑπό τῶν ψευδαποστόλων ἑλληνική Ἐκκλησία». Ἦταν γνωστός, ἄλλωστε, ὁ σκοπός τῶν δρώντων στήν Ἑλλάδα μισσιοναρίων. Τά τεκμήρια, πού προσάγει ὁ Οἰκονόμος, γιά μᾶς σήμερα εἶναι ἀδιάψευστα. Τό βιβλίο λ.χ. «Παλαιονομία» τοῦ Τιμοθέου (Ἀτιμοθέου κατά τόν Οἰκονόμο) Κληροφίλου καί στήν πραγματικότητα τοῦ S.S. Wilson, πού ἀναφέρεται ρητά στήν ἀναμόρφωση τῆς ὀρθόδοξης λατρείας, τά κηρύγματα τοῦ ἀμερικανοῦ Βοῦργες (Bourgues), πού μιλοῦσε γιά «ἐντελῆ» μεταρρύθμιση τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας μετά τό πραξικοπηματικό αὐτοκέφαλο τοῦ 1833. Ὁ Οἰκονόμος θαρραλέα κατακρίνει τήν σχέση τῶν «καινοτόμων» μέ τόν Κοραῆ καί τά κηρύγματά του: «Ἔχοντες ὡς νέον εὐαγγέλιον τά περί μεταρρυθμίσεως τῆς Ἐκκλησίας ἀνόσια καί κακόδοξα τοῦ Κοραῆ γνωματεύματα, ἐξ ὧν ὑμῖν ἐν τοῖς πλείστοις ἡ μεγάλη σοφία, μαθητεύετε τούς Ὀρθοδόξους Ἕλληνας ὅλα τά λουθηροκαλβινικά φρονήματα». Καί αὐτό εἶναι ὀρθότατο. Μέ τίς κινήσεις τῶν εὐρωπαϊστῶν ἤ ἐκσυγχρονιστῶν τῆς τότε ἐποχῆς ἐπιβαλλόταν, τελικά, ὁ Προτεσταντισμός, ὡς νοοτροπία καί πρακτικές, ἡ πλήρης δηλαδή ἀποσύνθεση τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως καί ἡ πρόσδεση στό ἅρμα τῆς Εὐρώπης. Ἄλλωστε, δέν γίνονταν αὐτά γιά πρώτη φορά. Ὁ Οἰκονόμος ὑπενθυμίζει τήν ἀνάλογη διαδικασία ἐπί Πατριάρχου Κυρίλλου Λουκάρεως (17ος αἰ.). Καί τότε οἱ «Ἀναμορφωταί» ἀνέμεναν τήν «ἐκ τῆς χυδαίας τῶν Γραφῶν μεταφράσεως… ἀναμόρφωσιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Ἁπλῆ σύμπτωση; Τόν 16ον αἰ. μεταφράστηκε στά ἑλληνικά καί τό προτεσταντικό «Εὐχολόγιον ἤ τυπικόν τῆς Λειτουργίας». Τό ἴδιο ὅμως βασικό γιά τήν λατρεία βιβλίο μετατυπώθηκε καί τόν 19ον αἰ., «ἐπιδιορθωθέν καί ἐπεξεργασθέν πρός τό ἑλληνικώτερον» ἀπό τόν Βάμβα! Στήν «νεόμορφον Ἐκκλησίαν», κατά τόν Οἰκονόμον, ἀπέβλεπαν καί ὅλες οἱ προτεσταντικές στήν Ἑλλάδα ἐκδόσεις, μέ τήν καταβλασφήμηση τῶν θείων μυστηρίων καί τελετῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τήν σποράν τῶν «ζιζανίων τῆς κακοδοξίας» καί τήν διαστροφή ἤ ἀθέτηση τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων.
Ἀκόμη καί νέα μουσικά, προτεσταντικῆς συλλήψεως, βιβλία τυπώνονταν γιά τήν ἀλλαγή καί
αὐτῶν τῶν «ἀκουσμάτων» τῆς ὀρθόδοξης λατρείας. Σήμερα, ἄλλωστε, εἶναι πλέον βέβαιο, ὅτι «κύριος σκοπός τῆς προτεσταντικῆς ἱεραποστολῆς» ἦταν «ἡ μεταρρύθμισις τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας βάσει τῶν ἀρχῶν τῆς μεταρρυθμίσεως», «ὁ ἐκπροτεσταντισμός» της, πού συμβάδιζε μέ τόν ἐξευρωπαϊσμό.
Ἕνα ἀκόμη σημεῖο τῶν εὔστοχων ἐπισημάνσεων τοῦ Οἰκονόμου πρέπει νά ὑπογραμμισθεῖ. Ἀρχή τῆς Βιβλικῆς Ἑταιρείας ἦταν «τό ἀσχολίαστον καί καθαρόν» κείμενο τῶν Γραφῶν σ᾽ ὅλες τίς μεταφράσεις. Γιά τούς Ὀρθοδόξους ὅμως αὐτό σήμαινε, κατά τόν Οἰκονόμο, τήν ἀποβολή «τοῦ κύρους τῆς ἑρμηνείας τῶν θείων Πατέρων, καθώς οἱ Ἀναμορφωταί παραγγέλλουσι». Ἀπώτερος δέ στόχος ἦταν «ἡ διάκρισις τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χριστιανισμοῦ ἀπό τοῦ χριστιανισμοῦ τῶν Γραφῶν». Αὐτό ἄλλωστε, εἶχε συμβεῖ στήν προτεσταντική μεταρρύθμιση. Στήν σημερινή θεολογική γλώσσα, θά λέγαμε, διάκριση τοῦ Χριστοῦ τῆς Γραφῆς ἀπό τόν Χριστό τῆς Ἐκκλησίας, κύριο πρόβλημα τῆς προτεσταντικῆς θεολογίας τόν 20ο αἰ. Εἶναι δυνατόν ὅμως νά ὑπάρξει Ὀρθοδοξία χωρίς ἁγίους Πατέρες καί τήν αὐθεντία τῆς ἁγιοπνευματικῆς ἐμπειρίας τους; Μέ τήν μετάφραση, συνεπῶς, καί τά παρεπόμενά της ἀνοιγόταν ὁ δρόμος πρός μία «μεταρρυθμισμένη» Νεοελληνική Ἐκκλησία.

4. Ὁ Φαρμακίδης διατεινόταν ὅτι τὰ περὶ νεομόρφου Ἐκκλησίας ἦσαν «φαντασία καὶ δημιούργημα» τοῦ Οἰκονόμου, τὸν ὁποῖο χαρακτηρίζει «τρελό». Ὁ Οἰκονόμος «ἔπλασε —γράφει— καὶ νεόμορφον ἢ νεοελληνικὴν Ἐκκλησίαν ἐν “Ἑλλάδι παρ᾽ Ἑλλήνων ραδιουργουμένην”». Ὁ Βάμβας, ἐξ ἄλλου, κατηγοροῦσε τὸν Οἰκονόμο ὅτι «ἐκφοβίζει τοὺς Ἕλληνας μὲ τὸ πλαστὸν φόβητρον τῆς Νεοελληνικῆς Ἐκκλησίας». Οἱ φόβοι τοῦ Οἰκονόμου δὲν ἦσαν, δηλαδή, παρὰ τεχνητὴ κινδυνολογία.
Προκλητικὴ ἦταν ὁπωσδήποτε καὶ ἡ θέση τοῦ Βάμβα ὅτι «ἡ μετάφρασις τῶν ἱερῶν Γραφῶν… ἐμπορεῖ νὰ λέγεται ὅτι ἔγεινεν διὰ τὴν νεοελληνικὴν Ἐκκλησίαν, ὄχι τὴν δεδουλωμένην, ἀλλὰ τὴν ἐλευθέραν». Μολονότι ὁ Βάμβας ὀρθὰ δίνει ἐδῶ χρονικὴ σημασία στὸν ὅρο «νεοελληνική», ἐκτοξεύει βατύτατο ὑπαινιγμὸ κατὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀνανεώνοντας τὴν κοραϊκὴ ἀντιπάθεια ἀπέναντί του. Ὅλοι οἱ Κοραϊστὲς καὶ συνάμα εὐρωπαϊστές ταύτιζαν τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ τὸ καθεστὼς τῆς Ὀθωμανοκρατίας.
Ὁ Οἰκονόμος ὅμως μὲ εὐστροφία ξεσκεπάζει τὸν ἀντίπαλό του, τονίζοντας τὴν προτεσταντίζουσα σκέψη του: Γιὰ «εὕρεσιν τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας —ἀπαντᾶ— καυχῶνται καὶ
οἱ Προτεστάνται». Ὁ δὲ «θεοσεβὴς καὶ φιλόχριστος διδάσκαλος Βάμβας ποίαν ἀρχαίαν Ἐκκλησίαν ζητεῖ καὶ ποίαν νεωτέραν βλέπει εἰς τὴν ἑνότητα τῆς Μιᾶς, Ἁγίας καὶ ὑποδουλωμένης Ἐκκλησίας;».
Ὁ Οἰκονόμος βρίσκει περαιτέρω τὴν εὐκαιρία νὰ ἀποκαλύψει καὶ τὸ ὑπόβαθρο τῆς σκέψης τῶν ἀντιπάλων του. Ἡ προσδοκία καὶ ραδιουργία «νεομόρφου» Ἐκκλησίας γίνεται, διότι «παντοιοτρόπως» «σπουδάζουν ἀπορρῆξαι τὸν μεταξὺ τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας
καὶ τῆς ἐν τῷ Κράτει τῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξου θυγατρὸς αὐτῆς πνευματικὸν καὶ ἀδιάρρηκτον σύνδεσμον». Ἡ Μ. Ἐκκλησία κατηγορεῖται ἀπὸ αὐτοὺς ὡς «ξένη» καὶ «ἀσύμφυλος». Τὸ τραγικὸ εἶναι ὅτι τότε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ὑποστηριζόταν ἀπὸ τοὺς παραδοσιακοὺς διὰ τὴν ἐμμονή του στὴν πατερικὴ παράδοση· σήμερα τὸ ὑποστηρίζουν ἔνθερμα οἱ ὑπονομευτὲς τῆς παραδόσεως.
Ὑπῆρχε ὅμως καὶ κάτι βαρύτερο. Ἡ ἀποστρεφομένη τὸν Οἰκονόμο ὁμάδα διέδιδε ὅτι ὁ Οἰκονόμος ἐργαζόταν γιὰ τὴν ἐπανυπαγωγὴ τῆς «αὐτοκέφαλης» Ἐκκλησίας τῆς ἐλευθέρας Ἑλλάδος στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ὁ Οἰκονόμος ἀποκρούει μὲ ἀποτροπιασμὸ τὴν σπερμολογία αὐτή. Δὲν διστάζει δὲ νὰ χρησιμοποιήσει καυστικὴ γλώσσα ἀντεπιτιθέμενος καὶ ἀποκαλύπτοντας τοὺς ἀληθινοὺς σκοποὺς καὶ διαθέσεις τῶν ἀντιπάλων του: «Ἀλλὰ τοῦτο πρὸς ὑμᾶς ἀφόρητον φαίνεται καὶ πικρόν, διότι θέλετε τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος ἀπεσχισμένην ἀπὸ τῆς ἁγίας αὐτῆς Μητρός, ἄσχετον πρὸς τὰς λοιπὰς αὐτονόμους Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων, ἀνάδελφον, αὐθέκαστον, μεμονωμένην, ἔρημον πάσης προστασίας πνευματικῆς, καὶ ἑπομένως εὐάλωτον καὶ εὐχείρωτον εἰς τοὺς καταθλίβοντας αὐτὴν πολεμίους τῆς εὐσεβείας καὶ τόπον ἐπιτήδειον εἰς κατασκευὴν τῆς ὀνειροπολουμένης Νεοελληνικῆς Ἐκκλησίας».
Ἡ σημαντικότερη δὲ καινοτομία δὲν ἦταν ἄλλη ἀπὸ τὴν ἀποξένωσή της ἀπὸ τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα, ποὺ τὴν κρατοῦν ἑνωμένη μὲ τὴν ἀποστολικὴ καὶ πατερικὴ Ὀρθοδοξία, ὥστε νὰ καταστεῖ πραγματικὰ «νεόμορφος» καὶ «νεοελληνική». Σ᾽ αὐτὴ τὴν διαδικασία, ἀκριβῶς μετεῖχαν ἐνσυνείδητα, κυριαρχούμενοι ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ ἐξευρωπαϊσμοῦ ὡς δῆθεν προόδου, ὁ Φαρμακίδης καὶ ὁ Βάμβας. Δίκαια, λοιπόν, τοὺς ἐρωτᾶ: «Ταῦτα δὲ ποιοῦντες ραδιουργείται Νεοελληνικὴν Ἐκκλησίαν ἢ οὔ;».

5. Συμπερασματικά: Ἡ περὶ «Νεοελληνικῆς Ἐκκλησίας» διένεξη τὸν 19ο αἰ. ἐπιβεβαιώνει, ἀπὸ τὴν πλευρά της, τὴν ὕπαρξη δύο κόσμων στὰ σπλάγχνα τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὸ ἀσύμπτωτο μεταξύ τους καὶ γι᾽ αὐτὸ τὴν ἀναπόφευκτη σύγκρουσή τους. Εἶναι ἡ κορύφωση τοῦ ἰδεολογικοῦ διχασμοῦ, ποὺ ἀρχίζει μετὰ τὸ σχίσμα (1054) καὶ κυρίως μετὰ τὴν Σύνοδο τῆς Φλωρεντίας (1439) καὶ ὁδήγησε στὴ διαμόρφωση μιᾶς ἀνατολικῆς καὶ μιᾶς δυτικῆς παρατάξεως.
Οἱ πρωταγωνιστὲς τῶν δύο μετώπων, τῶν ὁποίων τὴν σκέψη προσεγγίσαμε παραπάνω, μὲ τὴν
σφοδρότητα, ἀλλὰ καὶ ἀπολυτότητά τους, φανερώνον τὴν οὐσιαστικὴ ἀποστασιοποίησή τους. Ἀνήκουν, ὅπως καὶ οἱ ὁμόφρονές τους, σὲ δύο Ἑλληνισμούς, ποὺ δὲν εἶναι πιὰ δυνατὸν νὰ συνυπάρξουν.
Ὁ Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος κατηγορεῖτο ὡς ὑπερβολικὸς καὶ φαντασιόπληκτος. Εἶχε ὅμως συλλάβει σὲ μεγάλο βάθος τὰ τεκταινόμενα εἰς βάρος τῆς ἑλληνορθοδόξου παραδόσεως, μέσα στὸ νεωτεριστικὸ παραλήρημα τῶν ὑπονομευτῶν της. Ἐπισημάνσεις τοῦ Οἰκονόμου, ἀναπόδεικτες τότε, σήμερα ἐπιβεβαιώνονται, διότι ὁ ἀντίκτυπος τῶν τότε γεγονότων φθάνει μέχρι τὶς ἡμέρες μας, ὅπως ἀποδεικνύει λ.χ. ἡ ἐξέλιξη καὶ κατάληξη τοῦ γλωσσικοῦ ζητήματος καὶ στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ προσπάθεια, στὶς τελευταῖες δεκαετίες, τῆς εἰσαγωγῆς μεταφράσεων στὴν λατρεία μας εἶναι ἐπανέκφραση τοῦ πνεύματος τοῦ Φαρμακίδη καὶ τῶν συνεργῶν του. Ἡ σημερινὴ Ἑλλάδα κυοφορήθηκε ἀπὸ κάθε πλευρὰ τὸν 19ο (κυρίως) αἰώνα; Ἡ μανία τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ καὶ ἐξευρωπαϊσμοῦ συνδέθηκε μὲ τὴν ἀποσύνδεση ἀπὸ τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση καὶ ὅλα τὰ συστατικά της. Οἱ εὐρωπαϊστές μας εὔστοχα ἀντελήφθησαν ὅτι ὁ ἐξευρωπαϊσμὸς εἶναι ἀνεπίτευκτος χωρὶς τὸν ἐκλατινισμὸ καὶ ἐκπροτεσταντισμὸ τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ γνωρίζουν πολὺ καλὰ καὶ οἱ σημερινοὶ καινοτόμοι.

ΣΗΜ.: Τὸ πλῆρες κείμενο δημοσιεύεται προσεχῶς στὰ Πρακτικὰ Συνεδρίου μαζὶ μὲ τὶς σημειώσεις καὶ παραπομπές

ΑΠΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ

Posted in ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ on Νοέμβριος 24, 2011 by entoytwnika
του Αρχιμανδρίτη Χρίστου Κυριαζόπουλου

Πρίν κἄν ἀρ­χί­σου­με νά συ­νει­δη­το­ποι­οῦ­με τί ση­μαί­νει γιά τόν κα­θέ­να μας καί γιά τήν πα­τρί­δα μας ἡ οἰ­κο­νο­μι­κή κρί­ση στήν ὁ­ποί­α ἀρ­χί­ζου­με νά δι­ο­λι­σθαί­νου­με καί ποι­ές οἱ πι­θα­νές μελ­λον­τι­κές πα­ρε­νέρ­γει­ές της στίς ποι­κί­λες πτυ­χές τοῦ ἐ­θνι­κοῦ ἀλ­λά καί τοῦ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ μας βί­ου, βρε­θή­κα­με αἴφ­νης ἐ­νώ­πιον ἑ­νός ἄλ­λου μεί­ζο­νος προ­βλή­μα­τος. Κά­ποι­ες φω­νές, μέ­σα ἀ­πό τήν Ἐκ­κλη­σί­α, ζη­τοῦν ἐ­πι­μό­νως καί ἐ­πει­γόν­τως τή με­τά­φρα­ση τῶν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῶν κει­μέ­νων. Πι­στεύ­ουν μᾶλ­λον πώς, ἄν αὐ­τό συμ­βεῖ, θά γε­μί­σουν οἱ να­οί ἀ­πό κό­σμο, καί ἰ­δι­αί­τε­ρα ἀ­πό νέ­ους ἀν­θρώ­πους. Σέ ὧ­ρες πού ἡ ἐ­θνι­κή σύμ­πνοι­α εἶ­ναι ἀ­ναγ­καί­α ὅ­σο πο­τέ, ἀ­νοί­γουν ἕ­να ἐ­σω­τε­ρι­κό μέ­τω­πο ἐν­τά­σε­ων καί συγ­κρού­σε­ων. Μή­πως ἄ­ρα­γε προ­τί­θεν­ται νά θέ­σουν ὁ­σο­νού­πω ἐ­πί τά­πη­τος καί ἄλ­λα θέ­μα­τα ἐ­νώ­πιον τῶν ὁ­ποί­ων τά ζη­τή­μα­τα τά σχε­τι­κά μέ τή γλώσ­σα θά ὠ­χριοῦν; Γιά τό θέ­μα τῶν με­τα­φρά­σε­ων θά ἐκ­θέ­σου­με τα­πει­νά ἐ­λά­χι­στες σκέ­ψεις.
Εἶ­ναιεὔ­λο­γοτέ­τοι­εςπρο­τά­σεις, ­τανμά­λι­σταἐν­τέ­χνωςσυ­νο­δεύ­ον­ται­πόφλύ­α­ρακαί­περ­φί­α­λαφρα­στι­κάκα­ρυ­κεύ­μα­τακαί­βρειςσέβά­ρος­κεί­νωνπούτολ­μοῦνναδι­α­φω­νή­σουνμα­ζίτους, – ­πόποῦ­ρα­γεοἱἄν­θρω­ποιαὐ­τοίἀν­τλοῦν­ληαὐ­τήτήν­πε­ρο­ψί­α; – νάβρί­σκουν­πή­χη­σησέπολ­λούςκα­λο­προ­αί­ρε­τουςπι­στούς. Ποι­ός δέν θά ἤ­θε­λε νά κα­τα­νο­εῖ ὅ­λα ὅ­σα ἀ­κού­ει στήν ἐκ­κλη­σί­α! Ὅ­μως εἶ­ναι τοῖς πᾶ­σι γνω­στό ὅ­τι ἡ με­τά­φρα­ση δέν ὁ­δη­γεῖ αὐ­το­μά­τως στήν κα­τα­νό­η­ση κα­νε­νός κει­μέ­νου, πολ­λῷ μᾶλ­λον κει­μέ­νων λει­τουρ­γι­κῶν, μέ βα­θύ­τη­τα θε­ο­λο­γι­κή καί λε­πτές δογ­μα­τι­κές δι­α­τυ­πώ­σεις. Οἱ πα­λαι­ό­τε­ροι θά θυ­μοῦν­ται τις πο­λύ­ω­ρες ἀ­να­λύ­σεις τῶν λο­γο­τε­χνι­κῶν κει­μέ­νων στο σχο­λεῖ­ο καί οἱ νε­ώ­τε­ροι γνω­ρί­ζουν ὅ­τι στό μά­θη­μα τῆς λο­γο­τε­χνί­ας γυ­μνα­σί­ου καί λυ­κεί­ου οἱ πε­ρισ­σό­τε­ρες ἐ­ρω­τή­σεις τῶν ἐ­ξε­τά­σε­ων, προ­φο­ρι­κῶν καί γρα­πτῶν, ἐ­λέγ­χουν τήν κα­τα­νό­η­ση τῶν κει­μέ­νων. Κει­μέ­νων, φυ­σι­κά, γραμ­μέ­νων στή δη­μο­τι­κή γλώσ­σα. Οἱ φι­λό­λο­γοι μπο­ροῦν νά μᾶς βε­βαι­ώ­σουν πό­σο δυ­σκο­λεύ­ον­ται σή­με­ρα οἱ πε­ρισ­σό­τε­ροι μα­θη­τές τῆς Γ΄ Λυ­κεί­ου στήν κα­τα­νό­η­ση ἑ­νός κά­πως δύ­σκο­λου δο­κι­μί­ου, κι ἄς εἶ­ναι γραμ­μέ­νο σέ ἁ­πλού­στα­τη δη­μο­τι­κή. Ἡ ἑρ­μη­νεί­α και ἡ κα­τα­νό­η­ση τῶν ἁ­γι­ο­γρα­φι­κῶν καί λει­τουρ­γι­κῶν κει­μέ­νων εἶ­ναι, κα­τά μεί­ζο­να λό­γο, πάν­το­τε ἀ­ναγ­καί­α. Σ’ αὐ­τήν στο­χεύ­ουν τά ἑρ­μη­νευ­τι­κά βι­βλί­α πού, δό­ξα τῷ Θε­ῷ, ὑ­πάρ­χουν ἐν ἀ­φθο­νί­ᾳ καί ὁ­λο­έ­να κυ­κλο­φο­ροῦν και­νούρ­για. Ἀρ­κεῖ νά τά με­λε­τοῦ­με. Σ’ αὐ­τήν ἀ­πο­βλέ­πει καί τό κή­ρυγ­μα καί ὁ ἐν γέ­νει ποι­κι­λό­τρο­πος δι­δα­κτι­κός λό­γος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.
Τά Εὐ­αγ­γέ­λια εἶ­ναι γραμ­μέ­να σέ πο­λύ ἁ­πλά ἀρ­χαῖ­α ἑλ­λη­νι­κά. Ὅ­ταν στη θεί­α λει­τουρ­γί­α δι­α­βά­ζον­ται χω­ρίς κα­νέ­να λά­θος καί εὐ­κρι­νῶς, πι­στεύ­ου­με πώς εἶ­ναι ἀ­πο­λύ­τως κα­τα­νο­η­τά ἀ­πό ὅ­λους. Ἡ ἑλ­λη­νι­στι­κή κοι­νή, τῆς ὁ­ποί­ας, ὡς γνω­στόν, ἡ Και­νή Δι­α­θή­κη ἀ­πο­τε­λεῖ τήν ἁ­πλού­στε­ρη μορ­φή, ἀ­γα­πή­θη­κε καί μι­λή­θη­κε μέ­σα σέ λι­γό­τε­ρα ἀ­πό σα­ράν­τα χρό­νια ἀ­πό τόν θά­να­το τοῦ Μ. Ἀ­λε­ξάν­δρου – ἔρ­γο βέ­βαι­α τῆς Θεί­ας Προ­νοί­ας – ἀ­πό μύ­ριους ἀλ­λό­γλωσ­σους λα­ούς τῆς Ἀ­να­το­λῆς καί τῆς Με­σο­γεί­ου ὡς κα­θη­με­ρι­νή τους γλώσ­σα. Ὡ­ρι­σμέ­νοι φρο­νοῦν πώς οἱ Νε­ο­έλ­λη­νες οὔ­τε τήν ἀ­γα­ποῦ­με οὔ­τε εἶ­ναι γλώσ­σα μας. Κά­νουν τρα­γι­κό λά­θος!
Στήν ἴ­δια ἁ­πλή, σχε­τι­κά, γλώσ­σα εἶ­ναι δι­α­τυ­πω­μέ­να τά εἰ­ρη­νι­κά, οἱ συ­να­πτές, ἡ ἐ­κτε­νής, τά πλη­ρω­τι­κά. Ἡ ἐ­πα­νά­λη­ψη τά κα­θι­στᾶ πιό προ­σι­τά. Οἱ εὐ­χές, πλου­σι­ώ­τα­τες σέ νο­ή­μα­τα, θά ἄ­ξι­ζε νά ἀ­να­λύ­ον­ται ἀ­πό τούς ἁρ­μο­δί­ους. Ἡ ὑ­πο­βο­λή καί ἡ ποι­η­τι­κή χροι­ά εἶ­ναι σ’­αὐ­τές ἰ­δι­αί­τε­ρα ἔν­το­νη, γε­γο­νός πού δυ­σκο­λεύ­ει τή με­τά­φρα­σή τους.
Τά ἀ­πο­στο­λι­κά ἀ­να­γνώ­σμα­τα εἶ­ναι ἐ­πί­σης εὐ­κο­λο­νό­η­τα κεί­με­να τῆς Και­νῆς Δι­α­θή­κης. Ἀ­παγ­γέλ­λον­ται βέ­βαι­α ἐμ­με­λῶς, ἴ­σως κά­πως πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πό τά Εὐ­αγ­γέ­λια, ἀλ­λά δέν παύ­ουν νά εἶ­ναι ἀ­να­γνώ­σμα­τα. Αὐ­τό δέν πρέ­πει νά τό ξε­χνοῦν οἱ ἱ­ε­ρο­ψάλ­τες μας. Καί βέ­βαι­α πρίν τά δι­α­βά­σουν νά εἶ­ναι ἄ­ρι­στα προ­ε­τοι­μα­σμέ­νοι.
Θε­ω­ροῦ­με ἐν­τε­λῶς πε­ριτ­τή τήν ἀ­να­φο­ρά σέ μιά πι­θα­νή με­τά­φρα­ση τῶν ὑ­μνο­γρα­φι­κῶν κει­μέ­νων. Αὐ­τά εἶ­ναι ποι­ή­μα­τα, μέ­σα στά ὁ­ποῖ­α συμ­πλέ­κον­ται μέ­λος, δύ­σκο­λη με­τρι­κή καί ὑ­ψη­λή δογ­μα­τι­κή θε­ο­λο­γί­α τῆς ὁ­ποί­ας ἡ ἀ­κρί­βεια θά κιν­δυ­νεύ­σει μέ τή με­τά­φρα­ση νά δι­α­κυ­βευ­θεῖ. Ἐ­δῶ δέν νο­μί­ζου­με πώς μπο­ρεῖ κἄν νά τε­θεῖ θέ­μα συ­ζη­τή­σε­ως.
Δέν ἀ­πο­τε­λεῖ, ἐ­ξάλ­λου, ἀ­ξι­ό­πι­στο ἐ­πι­χεί­ρη­μα τό γε­γο­νός ὅ­τι οἱ ἴ­διοι οἱ Ἕλ­λη­νες με­τέ­φρα­σαν κά­πο­τε στή σλα­βι­κή τά ἐκ­κλη­σι­α­στι­κά κεί­με­να καί τά με­τα­φρά­ζουν καί σή­με­ρα στίς γλῶσ­σες τῶν λα­ῶν με­τα­ξύ τῶν ὁ­ποί­ων δρα­στη­ρι­ο­ποι­οῦν­ται ἱ­ε­ρα­πο­στο­λι­κά. Γιά τούς λα­ούς αὐ­τούς ἡ ἑλ­λη­νι­κή ἦ­ταν καί εἶ­ναι μιά ξέ­νη γλώσ­σα. Γιά μᾶς προ­φα­νῶς καί δέν εἶ­ναι!
Ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος ὁ Πα­λα­μᾶς, ὁ ἅ­γιος Νι­κό­δη­μος ὁ Ἁ­γι­ο­ρεί­της καί ὅ­λοι οἱ ἄλ­λοι ἅ­γιοι Πα­τέ­ρες τῶν ὑ­στε­ρο­βυ­ζαν­τι­νῶν χρό­νων κα­θώς καί τῶν ὕ­στε­ρων χρό­νων τῆς τουρ­κο­κρα­τί­ας δέν με­τέ­φρα­σαν τά ἱ­ε­ρά κεί­με­να γιά λα­τρευ­τι­κή χρή­ση – ἄν καί θά τούς ἦ­ταν εὔ­κο­λο – κι ἄς ἦ­ταν καί τό­τε δυσ­νό­η­τα γιά τούς πολ­λούς. Μό­νον τά ἑρ­μή­νευ­σαν. Καί οἱ ἑρ­μη­νεῖ­ες τους εἶ­ναι πο­λύ­τι­μες καί αὐ­θεν­τι­κές.
Τά λει­τουρ­γι­κά, ἀλ­λά καί ἄλ­λα κεί­με­να πού ἀ­να­γι­νώ­σκον­ται συ­χνά στήν Ἐκ­κλη­σί­α, οἱ τα­κτι­κά ἐκ­κλη­σι­α­ζό­με­νοι ἄν­θρω­ποι, κι ὅ­ταν ἀ­κό­μη εἶ­ναι ὀ­λι­γο­γράμ­μα­τοι, δέν ἀ­δυ­να­τοῦν νά τά κα­τα­νο­ή­σουν. Ἡ ἐ­πα­νά­λη­ψή τους καί ὁ συν­δυα­σμός τους μέ ἄλ­λα πα­ρεμ­φε­ρῆ ἀ­κού­σμα­τα τούς βο­η­θοῦν νά συλ­λά­βουν τό γε­νι­κό νό­η­μα. (Ἔ­τσι δέν συμ­βαί­νει κι ὅ­ταν κά­ποι­ος γλωσ­σο­μα­θής δι­α­βά­ζει ἕ­να ξε­νό­γλωσ­σο κεί­με­νο δυ­σκο­λώ­τε­ρο ἀ­πό τίς δυ­να­τό­τη­τές του;) Οἱ μο­να­χοί μά­λι­στα καί οἱ φω­τι­σμέ­νοι ἄν­θρω­ποι εἶ­ναι πο­λύ συ­χνά σέ θέ­ση νά ἐμ­βα­θύ­νουν καί σέ δύ­σκο­λα νο­ή­μα­τά τους, κι ἄς μήν εἶ­ναι ἐγ­γράμ­μα­τοι, κά­τι πού εἶ­ναι δύ­σκο­λο σέ μή ἐκ­κλη­σι­α­ζό­με­νους μορ­φω­μέ­νους. Ὅ­ποι­ος ἀμ­φι­βάλ­λει πε­ρί αὐ­τοῦ, μπο­ρεῖ νά κά­νει μια μι­κρή σχε­τι­κή ἔ­ρευ­να.
Οἱ ἱ­ε­ρεῖς μπο­ροῦν νά βε­βαι­ώ­σουν ὅ­τι κα­τά τίς ἱ­ε­ρο­πρα­ξί­ες εὐ­σε­βεῖς ἄν­θρω­ποι ὀ­λί­γων γραμ­μά­των δι­α­βά­ζουν τούς ἀ­πο­στό­λους καί κα­τα­νο­οῦν τά ἄλ­λα ἀ­να­γνώ­σμα­τα πο­λύ κα­λύ­τε­ρα ἀ­πό τούς πο­λύ μορ­φω­μέ­νους οἱ ὁ­ποῖ­οι δέν ἐκ­κλη­σι­ά­ζον­ται καί γι­’­αὐ­τό τούς λεί­πει ἡ ἐ­ξοι­κεί­ω­ση καί ἡ σχε­τι­κή ἐν τῇ πρά­ξει παι­δεί­α. Ὅ­λοι ἐ­πί­σης γνω­ρί­ζου­με πώς τά νή­πια καί τά βρέ­φη πού οἱ εὐ­λα­βεῖς γο­νεῖς τους τά παίρ­νουν μα­ζί τους κά­θε Κυ­ρια­κή στήν Ἐκ­κλη­σί­α ἀ­πο­λαμ­βά­νουν φρό­νι­μα καί μέ συ­ναί­σθη­ση τή θεί­α λει­τουρ­γί­α.
Ἡ θεί­α λει­τουρ­γί­α δέν εἶ­ναι ἁ­πλά καί μό­νο μιά τε­λε­τή στήν ὁ­ποί­α πα­ρι­στά­με­θα καί προ­σπα­θοῦ­με λο­γι­κῶς νά κα­τα­νο­ή­σου­με. Εἶ­ναι πε­ρι­ο­χή μυ­στη­ρί­ου τό ὁ­ποῖ­ο χά­ρι­τι Θε­οῦ βι­ώ­νου­με. Ἔ­χου­με συ­νη­θί­σει οἱ Ἕλ­λη­νες τή γλώσ­σα της καί μᾶς ἀ­ρέ­σει καί μᾶς ἀ­νε­βά­ζει πνευ­μα­τι­κά. Τή θε­ω­ροῦ­με κά­πως καί τήν αἰ­σθα­νό­μα­στε ὡς ἀ­να­πό­σπα­στο μέ­ρος τῆς λα­τρεί­ας τοῦ ζῶν­τος Θε­οῦ. Καί στό κά­τω κά­τω ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μέ τή λα­τρεί­α της εἶ­ναι ὁ μό­νος θε­σμός πού συ­νε­χί­ζει ἀ­κό­μη νά μᾶς δι­δά­σκει τίς δι­α­χρο­νι­κές μορ­φές τῆς γλώσ­σας μας μέ τρό­πο φυ­σι­κό καί ἀ­βί­α­στο και εὔ­λη­πτο. Θά μπο­ρού­σα­με νά ἐ­πι­χει­ρη­μα­το­λο­γή­σου­με ἐ­π’ αὐ­τοῦ, ἀλ­λά δέν εἶ­ναι τοῦ πα­ρόν­τος. Ἄς μή τή σχε­τι­κο­ποι­οῦν οἱ δι­α­φω­νοῦν­τες οὔ­τε ὑ­περ­βο­λι­κά νά ὑ­πο­τι­μοῦν τήν ἀ­ξί­α της οὔ­τε νά τήν εὐ­τε­λί­ζουν. Θά εἶ­ναι πάν­το­τε πρω­ταρ­χι­κό στοι­χεῖ­ο ὄ­χι μό­νο τοῦ πο­λι­τι­σμοῦ μας ἀλ­λά καί τοῦ πο­λι­τι­σμοῦ ὅ­λων τῶν χρι­στι­α­νι­κῶν λα­ῶν. Μνη­μεῖ­ο, ἐν τέ­λει, ὅ­λης τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος! Ἄς μᾶς ἀ­φή­σουν, ἐ­πί τέ­λους, νά τή χαι­ρό­μα­στε.
Ἔ­χου­με, γιά νά τό ποῦ­με ἀ­πε­ρί­φρα­στα, τήν αἴ­σθη­ση πώς αὐ­τοί πού μέ πά­θος καί ἔ­παρ­ση ὑ­πο­στη­ρί­ζουν τόν μο­νό­δρο­μο τῆς με­τά­φρα­σης τῶν ἱ­ε­ρῶν κει­μέ­νων ἀ­κο­λου­θοῦν τή λο­γι­κή ἐ­κεί­νων πού κα­τήρ­γη­σαν ἐν μιᾷ νυ­κτί τό πο­λυ­το­νι­κό, ἀ­σκών­τας τό­τε ἕ­να δη­μό­σιο καί βί­αι­ο ἐ­ξα­ναγ­κα­σμό, πού κα­τήρ­γη­σε μιά ἱ­στο­ρι­κή πα­ρά­δο­ση αἰ­ώ­νων, κα­θώς καί ἐ­κεί­νων πού κά­πο­τε κα­μά­ρω­σαν πώς «ἔ­θα­ψαν» τήν κα­θα­ρεύ­ου­σα – ὡς δυ­να­τό­τη­τα δι­δα­σκα­λί­ας – «θά­βον­τας» μα­ζί της κι ἕ­να θη­σαυ­ρο­φυ­λά­κιο λο­γο­τε­χνί­ας καί ἐ­πι­στη­μο­νι­κῆς γνώ­σης. Εἶ­ναι κρί­μα πού στή δι­δα­κτι­κή πρά­ξη ὁ­δεύ­ουν πρός κα­τάρ­γη­ση ὁ Κάλ­βος, ὁ Βι­ζυ­η­νός, ὁ γλυ­κύ­τα­τος Ἀ­λέ­ξαν­δρος Πα­πα­δι­α­μάν­της. Θά ἦ­ταν κρί­μα μας με­γα­λύ­τε­ρο ἄν ὑ­περ­φί­α­λοι ἐ­ξο­βε­λί­ζα­με ἀ­πό τήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή καί τήν ἐ­θνι­κή μας ζω­ή τούς ἁ­γί­ους Ἰ­ω­άν­νη τόν Χρυ­σό­στο­μο, Βα­σί­λει­ο τόν Μέ­γα, Ἰ­ω­άν­νη τόν Δα­μα­σκη­νό, Ρω­μα­νό τόν Με­λω­δό, Κο­σμᾶ τόν Με­λω­δό, Ἀν­δρέ­α τόν Κρή­της, Κασ­σια­νή τήν ὁ­σί­α καί τό­σους ἄλ­λους κο­ρυ­φαί­ους δη­μι­ουρ­γούς μας, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἀ­πο­τε­λοῦν πνευ­μα­τι­κά ἀ­να­στή­μα­τα τοῦ παγ­κό­σμιου πο­λι­τι­σμοῦ. Θά ἦ­ταν σάν νά ἀ­πεμ­πο­λού­σα­με οἱ Νε­ο­έλ­λη­νες τόν ἑ­αυ­τό μας.
Θε­ω­ροῦ­με πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πό βέ­βαι­ο πώς ἄν γί­νει τό λά­θος καί τε­θεῖ ἐ­πι­σή­μως ἕ­να τέ­τοι­ο θέ­μα πρός δι­ά­λο­γο, θά μπεῖ ἡ Ἐκ­κλη­σί­α σ’ ἕ­να φαῦ­λο κύ­κλο ἀ­τέρ­μο­νων συ­ζη­τή­σε­ων, προ­τά­σε­ων, πει­ρα­μα­τι­σμῶν, δι­α­φω­νι­ῶν καί ἀν­τεγ­κλή­σε­ων καί θά προ­κύ­ψουν πολ­λά, ἴ­σως και τε­λεί­ως ἀ­πρό­βλε­πτα προ­βλή­μα­τα, τά ὁ­ποῖ­α δέν θά θέ­λα­με οὔ­τε νά φαν­τα­σθοῦ­με. Θά πρέ­πει νά ἀ­να­λο­γι­σθεῖ ὁ κα­θέ­νας πο­λύ σο­βα­ρά τίς προ­σω­πι­κές του εὐ­θύ­νες γιά τήν ἀ­πώ­λεια τῆς εἰ­ρή­νης τῶν ψυ­χῶν καί τόν σκαν­δα­λι­σμό και τή δι­αί­ρε­ση τοῦ πλη­ρώ­μα­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Πι­στεύ­ου­με ὅ­τι ἡ Ἱ­ε­ρά Σύ­νο­δος, τῆς ὁ­ποί­ας ἡ ἁρ­μο­δι­ό­τη­τα εὐ­θέ­ως τί­θε­ται ὑ­πό ἀμ­φι­σβή­τη­ση ἀ­πό ὡ­ρι­σμέ­νους ὑ­πέρ­μα­χους τῆς ἀλ­λα­γῆς, δέν θά ὑ­πο­κύ­ψει στίς πι­έ­σεις οἱ ὁ­ποῖ­ες τῆς ἀ­σκοῦν­ται.

Ἄς συ­νε­χί­σου­με νά ἐρ­γα­ζό­μα­στε ὅ­λοι μα­ζί, μη­δε­νός ἐ­ξαι­ρου­μέ­νου, γιά τήν κα­λύ­τε­ρη κα­τα­νό­η­ση τῶν κει­μέ­νων τῆς λα­τρεί­ας ἀ­πό ὅ­λους τους πι­στούς. Τό ἐγ­χεί­ρη­μα δέν εἶ­ναι εὔ­κο­λο, ἀλ­λά ἀ­πο­τε­λεῖ χρέ­ος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Ὁ Κύ­ριος θά βο­η­θή­σει πλού­σια. Ὅ­ταν πο­νᾶ­νε τά μά­τια μας, δέν τά βγά­ζου­με. Πα­σχί­ζου­με νά τά θε­ρα­πεύ­σου­με. Ἄς ἀ­γα­πή­σου­με σάν τά μά­τια μας τήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή μας γλωσ­σι­κή πα­ρά­δο­ση. Ὁ ἀ­σκός τοῦ Αἰ­ό­λου ἀ­νοί­γει εὔ­κο­λα. Τό πρό­βλη­μα εἶ­ναι πώς δύ­σκο­λα κλεί­νει.

Ἀρχιμανδρίτης

Χρίστος Κυριαζόπουλος

Ph. D. Βυζαντινῆς Ἱστορίας

M. Sc. Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Φιλολογίας

πρ. Σχολικός Σύμβουλος Φιλολόγων

Ἀνατολικῆς Θεσσαλονίκης


ΠΟ ΕΠΟΜΕΝΟΙΣ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ)

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΥΝΙΤΑΙ (Β΄ ΜΕΡΟΣ)

Posted in ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ on Νοέμβριος 24, 2011 by entoytwnika
ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΤΟΧΗΣ

Η λεγομένη δημοτική ενεφανίσθη και επεχειρήθη να αναπτυχθή κυρίως είς τάς ελληνικάς περιοχάς, όπου επεκράτησαν κυρίως οι Φράγκοι. Η γεγραμμένη είς την <<δημοτικήν>> γραμματεία εκαλλιεργήθη επί Φραγκοκρατίας είς την Κρήτην, είς την Ρόδον και την Κύπρον (Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαιδεία, τόμ. 10ος, σ. 720 γ΄). Οι δέ Επτανήσιοι εστράφησαν πρός την <<δημοτικήν>>, λόγω της Ενετικής κυριαρχίας και της απομονώσεώς των έκ του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως (ένθ’ άνωτ. σ. 725 β΄- γ΄), το οποίον, ώς γνωστόν, εκράτει την Παράδοσιν της Εκκλησίας και ώς πρός την γλώσσαν της Ορθοδοξίας.
Τούτο ομολογούν απεριφράστως και οι έν Ελλάδι οπαδοί του αιρεσιάρχου Πάπα ουνίται. Ο παπικός συγγραφεύς Π. Γρηγορίου γράφει ότι <<οι πρώτοι δημοτικισταί έζησαν είς μέρη, τα οποία δεν υφίσταντο την επίδρασιν του θρηκευτικού φανατισμού>>, ώς ονομάζει, βλασφημών, την Ορθοδοξίαν (Σχέσεις Καθολικών και Ορθοδόξων Αθήναι 1958, σ. 303-304). Δηλαδή είς την Φραγκοκρατουμένην Κρήτην και την ενετοκρατουμένην Επτάνησον. Η <<Κρητική Σχολη>>, λέγει, και <<η επτανησιακή Σχολή, κατώρθωσαν να αναπτυχθούν είς τοιούτον βαθμόν, διότι είς τα μέρη εκείνα δεν επεκράτησαν>>(σ. 304) αί αντιλήψεις των Ορθοδόξων, αλλά αί των παπικών.

ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΛΓΟΥΝΤΩΝ

Οι ουνίται υβρίζοντες αναιδώς την παιδείαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας επί της βαρείας τουρκικής δουλείας, αποκαλούσι, διά του ουνίτου Ν. Σοφιανού, την μάθηση ταύτης <<κολοβογράμματα>>! Διά τους Ορθοδόξους όμως Έλληνας, τα κείμενα των εκκλησιαστικών βιβλίων είναι<<τα ιερά γράμματα>> (2 Τιμ. γ΄ 15), τα οποία επιποθούσι να μάθωσιν <<από βρέφους>>(αυτόθι), κατά το παράδειγμα των Αγίων, και παρά την λυσσώδη γλωσσικήν επιδρομήν των αλλοτρίων.
Διά του ουνίτου Λεονάρδου Φιλαρά, χαρακτηρίζουν την <<δημοτικήν>> <<φυσικήν μας γλώσσαν>>(ενθ΄ ανωτ σ. 295) , δηλαδή φυσικώς αρμόζουσαν και ανεπιτήδευτον. Αλλά και έν τούτω πλανώνται οι γλωσσαλγούντες ετερόδοξοι. Διότι, ταύτα λέγοντες, καυχώνται συνάμα, διότι ηγωνίσθησαν επί αιώνας, να κατασκευάσωσι νέαν <<κοινήν>> γλώσσαν, ώς ομολογεί ο Ν. Σοφιανός (ένθ΄ ανωτ. σ. 275), λίαν επιτετηδευμένην. Και μάλιστα πρός τον σκοπόν, όπως αντικαταστήση και τα φυσικά κατά τόπους γλωσσικά ιδιώματα του Ελληνικού λαού και την γλώσσαν των κλασικών προχριστιανικών και χριστιανικών κειμένων, ήτις είναι η φυσική γλώσσα της αληθινής μορφώσεως και της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝ

Η γλώσσα της Ορθοδοξίας δεν αφέθη ανυπεράσπιστος υπό της Εκκλησίας. Τούτο καταφαίνεται μάλιστα επί τουρκοκρατίας.
Κατά την σκοτεινήν εκείνην εποχήν, υπήρχον έν τώ Ελληνισμώ δύο κινήσεις παιδεύσεως και γλωσσικής καλλιέργειας. Η του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και η των πολεμούντων τούτο ουνιτών. Κέντρον της ουνιτικής παιδείας ήτο το <<Ελληνικόν γυμνάσιον>> Ρώμης, <<το ιδρυθέν υπό του Πάπα Λέοντος Ι΄ (1513-1521)>>, ώς γράφει ο παπικός Π. Γρηγορίου (σ. 271). Οι ουνίται διά της παιδείας των επεδίωκον την αλλοίωσιν της γλώσσης των Ελλήνων πρός σκοπόν, την αποξένωσιν των έκ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και την αποκοπήν των έκ της ορθοδόξου Παραδόσεως, της οποίας είχετο το Φανάριον. Πρός τούτο κατεγίνοντο είς την δημιουργίαν και διδασκαλίαν της λεγομένης δημοτικής και την διά ταύτης λήθην της Ελληνικής γλώσσης των Πατέρων.
Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον εργάζετο υπέρ της πατροπαραδότου παιδείας των Ορθοδόξων, κατ’ αρχάς διά του Κρυφού Σχολείου, κατόπιν και διά Σχολών. Έν αυτοίς εδιδάσκετο η πατρώα γλώσσα, δι’ ής οι Έλληνες συνεδέοντο μετά της Ορθοδόξου Εκκλησίας, διετήρουν την εθνικότητά των και ηρδεύοντο διά των ακενώτων και ζωοποιών ναμάτων του λόγου των Πατέρων.
Συγχρόνως, δεν παρημέλει το Πατριαρχείον και την άμυναν κατά της γλωσσικής επιδρομής των αλλοτρίων. Ο Πατριάρχης π.χ. Γρηγόριος ο Ε΄, είς σχετική εγκύκλιόν του, καυτηριάζει τους εχθρούς τούτους της σοφίας, οίτινες έλεγον <<ότι των προγόνων η γλώσσα…(είναι) περιττή είς το Γένος την σήμερον>>, και αντιστρατευόμενοι <<έκ του εμφανούς>>, εκίνουν <<κατ’ αυτής γλώσσαν υβρίστριαν και αχαλίνωτον>>. Δηλαδή την δήθεν δημοτικήν των αιρετικών ουνιτών.
Οι Έλληνες αδυνατούσι να διατηρηθώσιν έν τή Ορθοδοξία, εάν απολέσωσι την γλώσσαν των Πατέρων. Ανάγκη λοιπόν αγώνος και έν τούτω, κατά το παράδειγμα των Αγίων.

Να Σπουδάζετε τα παιδιά σας και να μαθαίνουν ελληνικά, διότι και η Εκκλησία μας είναι είς την ελληνικήν (την αρχαίαν ελληνικήν) ΑΓ. ΚΟΣΜΑ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΥΝΙΤΑΙ

Posted in ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ on Νοέμβριος 24, 2011 by entoytwnika

Σε προηγούμενο άρθρο γράψαμε ότι η λεγομένη δημοτική, είναι γέννημα και θρέμμα των οπαδών του αιρεσιάρχου Πάπα ουνιτών.
Οι αιρετικοί ούτοι υποστηρίζουν, ότι συστηματικός πρωτεργάτης της <<δημοτικής>> υπήρξεν ο ουνίτης κληρικός Νικόλαος Σοφιανός, όστις έζησε τον 16ον αιώνα. Ο Σοφιανός, ώς ναφέρει ο ίδιος είς σχετικήν επιστολήν του, έν Βενετία συνεσκέφθη επί του προκειμένου μετά δέκα τριών ομοφρόνων του, λογίων, μεταξύ των οποίων καταλέγονται και τα ονόματα, του Φράγκου του Τελουντάν και του Κωνσταντίνου Ράλλη. (Π. Γρηγορίου, <<Σχέσεις Καθολικών και Ορθοδόξων>> Αθήναι 1958, σ. 273). Διά των συσκέψεων τούτων, απεφασίσθη όπως οι ουνίται επιδιώξουν μεταξύ των Ελλήνων μίαν γλωσσικήν και εκπαιδευτικήν μεταρρύθμισην, ή οποία θα απέκοπτε τούτους απο την εθνικήν και την εκκλησιαστικήν Παράδοσίν των και θα τους έστρεφε πρός τον Παπισμόν. Τοιουτοτρόπως ο παπικός Ν. Σοφιανός εγένετο ο <<πρώτος διαμορφωτής της νεοελληνικής γλώσσης>> (ένθ’ άνωτ. σ. 274) είςβαθμόν, ώστε δύναται κατά τινα έποψιν να ονομασθεί ο Λούθηρος της νέας Ελλάδος! (ένθ. ανωτ. σ. 270-271).Πρός τον σκοπόν τούτον απεπειράθη πρώτος την συγγραφήν Νεοελληνικής Γραμματικής τώ 1540 περίπου (ένθ’ άνωτ. σ. 272).
Τον Σοφιανόν τούτον επαινεί και ακολουθεί ο Μ. Τριανταφυλλίδης, όστις επεχείρησε να συγγράψη, άλλ’ ανεπιτυχώς, την πρώτην επιστημονικήν Γραμματικήν της <<δημοτικής>>. Ο Τριανταφυλλίδης, αποσιωπών το ότι ο Σοφιανός υπήρξεν όργανον της ουνιτικής προπαγάνδας έν τώ Ελληνισμώ εμφανίζει τούτον είς την Γραμματικήν του ώς τον πρωτοπόρον, όστις τον δέκατον έκτον αιώνα <<είχε συλλάβει μαζί με φίλους ένα αναγεννητικό πρόγραμμα της ελληνικής παιδείας>>! (Μ. Τριανταφυλλίδη, <<Νεοελληνική Γραμματική (της Δημοτικής)>> έν Αθήναις 1941, σ. ιε΄).
Οι νεώτεροι δημοτικισταί συμπορεύονται μετά των ουνιτών είς οδόν, ήτις φέρει μακράν του ορθοδόξου λόγου των Πατέρων, και άγει είς τον εκτός της Εκκλησίας λόγους της κακοδοξίας και της απωλείας.

Ὁμιλεῖται … Greeklish; (2ο ΜΕΡΟΣ)

Posted in ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ on Νοέμβριος 19, 2011 by entoytwnika

ΔΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

Τί συμβαίνει σήμερα;

Οἱ περισσότερες προσωπικὲς κι ἀνεπίσημες ἱστοσελίδες ἦταν γραμμένες στὸ παρελθὸν στὰ «greeklish». Ὄχι πιὰ σήμερα, ἀφοῦ ἡ μέθοδος δὲν θεωρεῖται κατάλληλη, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι καταργήθηκαν κιόλας. Ἐπίσης χρησιμοποιοῦνται καὶ σὲ πολλὰ διαδικτυακὰ forum 1. Μερικοὶ δὲ διακομιστὲς ὑπηρεσιῶν διαδικτύου στὴν Ἑλλάδα, χρησιμοποιοῦν στὰ e-mail τους Ἑλληνικά, Ἀγγλικὰ καὶ… Greeklish, ἂν καὶ ἀπευθύνονται σὲ Ἕλληνες!
Τὸ εὐχάριστο εἶναι ὅτι ἡ χρήση τῶν «greeklish» γιὰ ἐπαγγελματικοὺς λόγους, θεωρεῖται ὡς ἔλλειψη ἐπαγγελματισμοῦ ἢ καὶ σεβασμοῦ πρὸς ὁρισμένους. Ὅπως καὶ τὸ ὅτι δὲν χρησιμοποιοῦνται καθόλου σὲ μεγάλα κείμενα. Πάλι καλά!
Ἐπιπλέον διατίθεται στὴν ἀγορὰ πλῆθος προγραμμάτων γιὰ τὴν αὐτόματη μετατροπὴ τῶν «greeklish» σὲ Ἑλληνικά.
Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὰ αὐτὸ ποὺ ἔγραψε κάποιος σὲ ἱστοσελίδα: «Δέκα χρόνια πρὶν ἀγωνιζόμασταν γιὰ πλήρη ὑποστήριξη Ἑλληνικῶν καὶ γιὰ ἐξελληνισμένες ἐφαρμογές. Καὶ τώρα ποὺ αὐτὸ ἔγινε, μπαίνουμε στὸ internet καὶ γράφουμε greeklish;».
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι σήμερα τὸ πρόβλημα ἔχει ἀμβλυνθεῖ. Σὲ καμιὰ περίπτωση πάντως δὲν πρέπει νὰ ἐξελιχθεῖ σὲ… ἐπίσημη γλώσσα τῶν Ἑλλήνων στὸ διαδίκτυο! Γιατί κάποτε ἡ τεχνολογία ἦταν ἐκείνη ποὺ τὴν ἐπέβαλε, τώρα εἶναι ὁ… ἐθισμὸς ποὺ ἔμεινε!
Ὑπόψη ὅτι στὴν Ἀμερικὴ ὑπάρχει μιὰ σοβαρὴ κίνηση μεταξύ τῶν εἰδικῶν ποὺ ὑποστηρίζουν τὴν ἀντικατάσταση τῆς Ἀγγλικῆς ἀπὸ τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ στὴ χρήση τῶν ἠλ. ὑπολογιστῶν, δεδομένου ὅτι τὰ θεωροῦν πιὸ πρόσφορη γλώσσα λόγω τῆς πλούσιας δομῆς της.

Τὰ ἐπιχειρήματα ὅσων
τὴν χρησιμοποιοῦν

α. Τὸ ἐπιχείρημα τῆς εὐκολίας,
ὅπως π.χ. «γράφω greeklish γιατί βαριέμαι νὰ γράφω τόνους»!
Ποιοὺς τόνους ἆραγε; Τὸν ἕνα καὶ μοναδικὸ πού ἀπέμεινε μὲ τὸ μονοτονικό; Αὐτὸς ἂν ἔμπαινε σʼ ἕνα Γαλλικὸ forum συζητήσεων καὶ δὲν ἔγραφε καὶ τοὺς 4 τόνους τῆς Γαλλικῆς (ὀξεία, βαρεία, περισπωμένη καὶ trema) θὰ τὸν ἐξοστρακίσουν γιὰ τὸν βιασμὸ τῆς Γαλλικῆς καὶ θὰ ἔφευγε ἀπʼ αὐτὸ ἀδιαμαρτύρητα!
Φαντάζεστε τὰ Ρωσικά, τὰ Ἀραβικὰ ἢ καὶ τὰ Ἑβραϊκὰ γραμμένα σὲ λατινικὸ ἀλφάβητο; Ἄς τὸ ποῦμε αὐτὸ σʼ ἕναν Ρῶσο, ἕναν Ἄραβα κι ἕναν Ἑβραῖο καὶ θὰ δοῦμε τὶς θὰ μᾶς ἀπαντήσουν! Τὴν ἴδια ἀντίδραση θὰ ἔχει κι ἕνας Ἄγγλος ἂν τοῦ ποῦμε νὰ γράψει τὴ λέξη «knighthood» πιὸ ἁπλὰ ἢ τὴ λέξη «tough» νὰ τὴν γράψει «taf»!
Ὑπόψη ὅτι ὁ ὀλιγογράμματος ἄνθρωπος, ποὺ δὲν εἶχε τὴ δυνατότητα νὰ μάθει περισσότερα, προσπαθεῖ πολὺ νὰ γράψει σωστά, κι ἔτσι εἶναι πολὺ πιὸ μορφωμένος ἀπʼ τοὺς ἄλλους τοῦ «ὢχ ἀδελφέ, δὲ βαριέσαι»…
β. Τὸ ἐπιχείρημα τοῦ νὰ μᾶς καταλαβαίνουν τάχα!
Ποιοί; Οὐσιαστικὰ οἱ Ἕλληνες δὲν εἶναι αὐτοί; Γιατί ἂν δὲν πρόκειται γιὰ Ἕλληνες, ἀλλὰ γιὰ Κινέζους ἄς ποῦμε, τότε νὰ γράψουμε καὶ Chinese-lish! Ἆραγε θὰ συνεννοηθοῦμε ποτέ; Προβληματιστήκαμε γιατί καὶ οἱ ἄλλοι λαοὶ δὲν κάνουν τὸ ἴδιο μὲ τὴ γλώσσα τους; Αὐτοὶ δὲν ἔχουν τὴν ἀνάγκη νὰ ἐπικοινωνήσουν καὶ νὰ τοὺς καταλαβαίνουν; Γιατί ἐπιτέλους αὐτὸς πού δὲν γνωρίζει καλὰ τὴ γλώσσα νὰ μὴ θέλει νὰ μάθει κάτι παραπάνω, ἀλλὰ νὰ θέλει ὅλοι οἱ ἄλλοι παντοιοτρόπως νὰ κατέβουν στὸ δικό του φτωχότατο ἐπίπεδο;

Εἶναι μετεξέλιξη
τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας;

Σὲ καμιὰ περίπτωση! Γιατί πρόκειται καθαρὰ γιὰ ἐξωτερικὴ παρέμβαση κι ἕνα ἐπιβαλλόμενο μιμητισμὸ κι ὄχι γιὰ τὴν ἐκ τῶν ἔνδον μεταβολὴ τῆς γλώσσας μας, σὲ βαθμὸ ποὺ νʼ ἀμφιβάλλει πιὰ κανεὶς, ἂν πρόκειται κἄν γιὰ κείμενο Ἑλληνικό!
Τὰ greeklish, ὅπως εἶπαν, εἶναι μιὰ γραφὴ ἄριστα συνυφασμένη μὲ τὸ φαινόμενο τῆς λεξιπενίας, τῆς λατινοποίησης (κατʼ ἄλλους τῆς ἀγγλοσαξοποίησης, ὅπως χαρακτηριστικὰ λένε) τῆς γλώσσας μας, τὴν… ἀριθμοποίησή της καὶ τοῦ γλωσσικοῦ μιμητισμοῦ, ποὺ χαρακτηρίζει πολλοὺς ἀπʼ τοὺς νεοέλληνες!

Ἡ ἀντίδραση
τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν

Τὴν ἔντονη ἀνησυχία τους καὶ τὴν πρόθεσή τους νὰ ἀντισταθοῦν ἔχουν καιρὸ τώρα ἐκφράσει 40 Ἀκαδημαϊκοὶ γιὰ τὴν τάση ἀντικατάστασης τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου ἀπʼ τὸ Λατινικό.
Εἶναι ἀλήθεια πὼς ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν καὶ οἱ Ἀκαδημαϊκοὶ δὲν παρεμβαίνουν συχνὰ σὲ ὅσα ἀπασχολοῦν τὴν ἐπικαιρότητα καὶ τὴν κοινωνία. Ὅταν ὅμως τὸ κάνουν ξέρουμε ὅτι τὰ πράγματα εἶναι σοβαρά.
Τὸ κείμενο τῆς διακήρυξης ἔχει ὡς ἑξῆς:
«Τὸν τελευταῖο καιρὸ ἔχει ἀρχίσει νὰ ἐκδηλώνεται μιὰ τάση νὰ ἀντικατασταθεῖ τὸ Ἑλληνικὸ ἀλφάβητο ἀπʼ τὸ Λατινικό. Ἡ τάση αὐτὴ γίνεται φανερὴ κυρίως σὲ κείμενα παραγόμενα ἀπὸ ἠλεκτρονικοὺς ὑπολογιστὲς -μὲ χρῆστες κρατικὲς ὑπηρεσίες καὶ ΑΕΙ- σὲ κείμενα προβαλλόμενα ἀπʼ τὴν τηλεόραση καὶ ἀπὸ σχετικὲς προτροπὲς ξένων ραδιοφωνικῶν σταθμῶν.
Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ προσπάθεια αὐτή, ἡ ὁποία θὰ καταφέρει καίριο πλῆγμα κατὰ τῆς Ἑλληνικῆς σκέψης καὶ ὅλων τῶν πτυχῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ποὺ ἐκφράζονται μὲ γραπτὰ κείμενα, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐν γένει ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν, ἔφτασε μέχρι νὰ ἀπασχολήσει τὸν Τύπο καὶ νὰ ἀποτελέσει ἀντικείμενο ἐρωτήσεων βουλευτῶν πρὸς τὸν ὑπουργὸ Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων. Ἡ γλώσσα μας, ἡ ἀρχαιότατη ἀλλὰ πάντα σύγχρονη καὶ ζῶσα, αὐτὴ ἡ γλώσσα ποὺ ἐμπλούτισε ὄχι μόνο τὴ Λατινική, ἀλλὰ καὶ τὶς κυριότερες Εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες, ποὺ ἔχει καὶ ὀπτικὰ συνδεθεῖ ἄρρηκτα μὲ τὸ ἀλφάβητό μας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστεῖ μείωση μὲ τὴν κατάργησή του ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους. Εἶναι ἀδιανόητο νὰ δεχθοῦμε ὡς Ἕλληνες τὴ μεταμφίεση τῆς γραφῆς μας μὲ τὴν κατάργηση πολλῶν γραμμάτων της, ποὺ δὲν πέρασαν στὸ λατινικὸ ἀλφάβητο, καὶ μὲ τὴν ἀντικατάστασή τους ἀπὸ
ἄλλα ὑποτίθεται ἠχητικῶς παραπλήσια γράμματά του. Ὅταν ἄλλοι λαοί, ὅπως π.χ. Γάλλοι καὶ Ἱσπανοὶ μάχονται ἕως σήμερα νὰ διατηρήσουν μέχρι τὴν τελευταία τους λεπτομέρεια τὸν τρόπο γραφῆς τῶν κειμένων τους μὲ τὸ δικό τους ἀλφάβητο, ἐδῶ, μὲ τὴ δικαιολογία τῆς δῆθεν διευκόλυνσής μας στὴν παγκόσμια ἐπικοινωνία, ἐπιχειρεῖται ἡ ἀντικατάσταση τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου τῶν 2.500 καὶ πλέον χρόνων μὲ τὸ Λατινικό.
Θεωροῦμε ἀνόσια ἀλλὰ κι ἀνόητη κάθε προσπάθεια νὰ ἀντικατασταθεῖ ἡ Ἑλληνικὴ γραφὴ στὸ λίκνο της, ἐφ’ ὅσον μάλιστα σὲ ἄλλες χῶρες, ἀνάλογες ἀπόπειρες μεταβολῆς τοῦ τρόπου γραφῆς -σὲ μερικὲς περιπτώσεις πολὺ δυσχερέστερης τῆς ἑλληνικῆς- προσέκρουσαν στὴν καθολικὴ καὶ ὀργισμένη ἀντίδραση τῶν λαῶν τῶν χωρῶν αὐτῶν. Ὅπως καὶ ἐπὶ Ἑνετῶν, ὅταν αὐτοὶ στὰ μέρη ποὺ κυριαρχοῦσαν προσπάθησαν ν’ ἀντικαταστήσουν στὰ ἑλληνικὰ κείμενα τοὺς Ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες μὲ Λατινικούς, ἔτσι καὶ τώρα θὰ ἀντισταθοῦμε, καλώντας ὅλους τούς συνέλληνες ν’ ἀντιδράσουν γιὰ τὴν πρόρριζα ἐξαφάνιση τῶν ἀνίερων αὐτῶν σχεδίων».

Ὄχι ἄλλα παιχνίδια
μὲ τὴ γλώσσα μας!

Μὴ τὸ ἐπιτρέψουμε ἄλλο αὐτό. Ὡς ἐδῶ! Καὶ γιὰ τὸ πόσο σπουδαῖο πράγμα εἶναι ἡ γλώσσα, ἡ γλώσσα τοῦ κάθε λαοῦ, καὶ περισσότερο ὅλων ἡ δική μας, ἡ μάνα γλώσσα, ἡ γλώσσα μὲ τὴν τόσο μακραίωνη ἱστορία, ἀρκοῦν τοῦτες οἱ διακηρύξεις:
Ὁ Λένιν εἶχε πεῖ: «Ἂν θέλεις νὰ ἐξαφανίσεις ἕνα λαό, ἐξαφάνισε τὴ γλώσσα του»!
Κάτι ποὺ θυμίζει αὐτὸ ποὺ ἔλεγε κι ὁ γέροντος Πορφύριος: «Ὅσο ξεπέφτει ἡ γλώσσα, τόσο ξεπέφτει ὁ λαὸς».
Ὁ Τζ. Ὄργουελ εἶχε τονίσει:
«Περιορισμὸς τῆς γλώσσας σημαίνει στραγγαλισμὸς τῆς σκέψης. Κι ἀργότερα, πολὺ ἀργότερα ἴσως, τὸ ἀποτέλεσμα. Τὸ ἄτομο ὄχι πιὰ ΑΤΟΜΟ, ἀλλὰ ΠΙΟΝΙ»!
Ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς Δ. Σολωμὸς ἔλεγε: «Ἄλλο δὲν ἔχω στὸ νοῦ μου πάρεξ ἐλευθερία καὶ γλώσσα». Γιατί, ἁπλούστατα, ἡ γλώσσα, ἡ σωστὴ χρήση της, ὁδηγεῖ στὴν ἐλευθερία.
Ὁ Ἅγ. Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς τόνιζε συνέχεια στοὺς ὑπόδουλους Ἕλληνες: «Νὰ κρατᾶτε ψηλὰ τὴν Ἑλληνικὴ γλώσσα. Αὐτὴ θὰ σώσει τὸ Ἔθνος μας».
Ὁ Καθηγητὴς Στέλιος Ράμφος εἶπε: «Ἡ γλώσσα ἐνσαρκώνει μὲ τὸν τρόπο της τὸ πνεῦμα τοῦ Ἔθνους».
Ὁ ἱστορικὸς Κ. Παπαρρηγόπουλος, μὲ ἀφορμὴ τὸ γεγονὸς πὼς τὰ Εὐαγγέλια, τὰ ἔργα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὕμνοι κ.λπ. γράφτηκαν στὴ γλώσσα μας, γράφει:
«Τὰ πάντα εἶχον παρασκευασθῆ ἵνα διὰ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης λαλήση τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον».
Ὁ Ὁδ. Ἐλύτης κατὰ τὴ βράβευσή του μὲ τὸ βραβεῖο Νόμπελ, εἶπε στὴν Ἀκαδημία τῆς Στοκχόλμης:
«Μοῦ δόθηκε νὰ γράφω σὲ μιὰ γλώσσα ποὺ μιλιέται μόνον ἀπὸ μερικὰ ἑκατομμύρια ἀνθρώπων. Παρʼ ὅλα αὐτά, μιὰ γλώσσα ποὺ μιλιέται 2500 χρόνια χωρὶς διακοπή καὶ μὲ ἐλάχιστες διαφορές… Ἡ χώρα μου εἶναι μικρὴ σὲ ἔκταση καὶ ἀπέραντη σὲ ἔκταση χρόνου».
Ὁ γλωσσολόγος Γ. Χατζηδάκις εἶχε πεῖ: «Πάντες ὁμολογοῦμεν ὅτι ἀπὸ τοῦ Ὁμήρου μέχρι σήμερον ἕν ἔθνος, τὸ Ἑλληνικὸν ἀπαρτίζομεν καὶ μίαν γλῶσσαν, τὴν Ἑλληνικὴν λαλοῦμεν».
Ὁ Ἀκαδημαϊκὸς Κ. Δεσποτόπουλος ἀναφέρει: «Τὸ Ἑλληνικὸ ἀλφάβητο εἶναι τόσο πολύτιμο ὅσο ὁ Παρθενώνας καὶ ἡ υἱοθέτηση τοῦ λατινικοῦ ἀποτελεῖ ἐκβαρβαρισμό… Τὸ Ἑλληνικὸ ἀλφάβητο εἶναι ἕνα κειμήλιο τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ, ποὺ δὲν πρέπει νὰ τὸ ἐγκαταλείψουμε».
Ἡ Γαλλίδα Ἀκαδημαϊκὸς Jacgueline De Romilly, διακήρυξε: «Εἶναι ἀπίστευτη ἡ ἐπίδραση ποὺ ἄσκησαν σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς ἐποχὲς καὶ σὲ πολλὲς χῶρες, ὄχι μόνο τά Ἑλληνικὰ ἔργα καὶ ἡ Ἑλληνικὴ σκέψη, ἀλλὰ καὶ οἱ Ἑλληνικὲς λέξεις».
Εἶχε πεῖ ὁ Ψυχάρης: «Γλώσσα καὶ πατρίδα εἶναι τὸ ἴδιο. Νὰ πολεμᾶ κανεὶς γιὰ τὴν πατρίδα του ἢ γιὰ τὴν ἐθνική του γλώσσα εἶναι ἕνας ὁ ἀγώνας. Πάντα ʻἀμύνεται περὶ πάτροιςʼ…».
Ἄς προσέξουμε καὶ τοῦτο ποὺ εἶχε πεῖ ὁ Ἀρχιεπ. Ἀμερικῆς Ἰάκωβος: «Ὅ,τι χάνεται ἀπ᾽ τὴ γλώσσα μας, χάνεται ἀπ᾽ τήν πατρίδα μας»!
Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ Κωστὴς Παλαμᾶς ἔλεγε: «Γιὰ τὴ μητέρα γλώσσα μας τὰ λάβαρα κρατεῖστε».

Συμπέρασμα

Ὅσο θὰ διευρύνεται ἡ χρήση τοῦ διαδικτύου, κι ὅσο θὰ κάνουν χρήση αὐτοὶ ποὺ ἀγαποῦν τὴν Ἑλληνικὴ γλώσσα, ἐκεῖνοι δηλαδὴ ποὺ θέλουν νὰ τὴν χρησιμοποιοῦν σωστά, ποὺ «δὲν βαριοῦνται» καὶ «δὲν βιάζονται», τόσο θὰ ἀπομονώνονται καὶ θὰ λιγοστεύουν ἐκεῖνοι μὲ τὴν ἀναίτια καὶ τόσο ἀδικαιολόγητη αὐτὴ μιμητικὴ συνήθεια.
Δὲν φτάνει ποὺ τὸ λεξιλόγιό μας περιορίστηκε πλέον στὶς 200-300 λέξεις, ἂν τὶς γράψουμε καὶ στὰ greeklish, τότε τὸ ἑπόμενο βῆμα εἶναι αὐτὸ τῶν… κόμικς, μὲ ἐκεῖνα τὰ… ΖΖΖΖ…. ΓΚΡ. ΜΠΑΜ…! Ἢ ὅπως αὐτὸ τῶν ζώων ποὺ γρυλίζουν κάτι, ἀλλὰ πάντα το ἴδιο λένε μέχρι νὰ πεθάνουν!
Ὁ κίνδυνος γιὰ τὴ γλώσσα μας, ὅσο ὑπάρχει, προέρχεται καθαρὰ ἀπʼ τοὺς ἀνθρώπους (τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ) κι ὄχι ἀπʼ τὶς μηχανὲς καὶ τὶς τεχνολογίες. Μὴ τὰ ρίχνουμε ὅλα σʼ αὐτές…

1. Κάποιος πού σέ κάποιο ἀπ’ αὐτά τά forum πρότεινε νά γράφουν στά Ἑλληνικά, πῆρε τήν ἑξῆς ἀπάντηση: «na sykotheis na fygeis apo ayth th xvra»!

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

ΠΗΓΗ »ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ ΑΡ. ΦΥΛ. 1899»

Επιστολή πιστών προς το Μητροπολίτη Πρεβέζης Μελέτιο για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας στη δημοτική

Posted in ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ on Νοέμβριος 19, 2011 by entoytwnika

Επιστολή προς τον Σεβ. Μητροπολίτη Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. κ. Μελέτιο έστειλαν ενορίτες του Αγ. Γεωργίου Φιλιππιάδος, με την οποία εκφράζουν την δυσαρέσκειά τους και τον προβληματισμό τους για την ανάγνωση των ευχών της θείας Λειτουργίας εις την Δημοτικήν. Οι ενορίτες μάλιστα έφθασαν στο σημείο να αποχωρήσουν από την εκκλησία, κάτι που έκαναν με βαριά καρδιά. Οι δυσαρεστημένοι ενορίτες θέτουν μια σειρά ερωτημάτων προς τον μητροπολίτη κ. Μελέτιο, ο οποίος επιμένει χωρίς την έγκριση της Ιεράς Συνόδου, να τελείται στη Δημοτική γλώσσα η Θεία Λειτουργία.

Η επιστολή έχει ως εξής:

Άγιος Γεώργιος 15 Οκτωβρίου 2011

ΠΡΟΣ: Τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. κ. Μελέτιο.
Σεβασμιότατε!
Συμμετέχοντες στη Θεία Λειτουργία της περασμένης Κυριακής (09.10.2011) ακούσαμε, για πρώτη φορά, τον κατά πάντα άξιο Ιερέα μας πατέρα Ανδρέα, να διαβάζει τις ευχές στη Δημοτική γλώσσα
Προ αυτής της δυσάρεστης, για μας, έκπληξης μερικοί από μας, αντιδρώντας στην αιφνίδια αυτή «καινοτομία», δεν καταφέραμε να συγκρατήσουμε τον εαυτόν μας και αποχωρήσαμε… πράξη για την οποία ασφαλώς δεν μπορεί να είμαστε ικανοποιημένοι, αλλά ούτε και ήρεμοι με τέτοιας μορφής πρωτοβουλίες που προσπαθείτε από καιρό να εισαγάγετε στη Λατρευτική τάξη της Εκκλησίας μας και ερήμην της Ιεράς Συνόδου…
Έχουμε υπόψη μας τις προσπάθειες που καταβάλλετε, προκειμένου στελέχη σας να πειθαναγκάσουν τους Ιερείς της Μητροπόλεώς μας να προσχωρήσουν στη δική σας άποψη, όπως και τον από καιρό Δημόσιο διάλογο που ξεκίνησε με αφορμή την πρωτοβουλία σας αυτή. Ασφαλώς και εμείς δεν είμαστε ούτε οι αρμόδιοι, ούτε και οι καταλληλότεροι να αποφανθούν για τέτοιου είδους ζητήματα, που αφορούν στο σύνολο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Υπάρχει για την Ελλαδική μας Εκκλησία το αρμόδιο όργανο της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, μέλος της οποίας είστε και Εσείς. Ως πλήρωμα όμως της Ενορίας μας, (που στην προκειμένη πρωτοβουλία σας παντελώς αγνοείτε) έχουμε αυτονόητα την υποχρέωση όχι μόνο να ανησυχούμε για τέτοιες μονομερείς πρωτοβουλίες, αλλά και να διατυπώσουμε με τον κοινό μας νου σοβαρούς προβληματισμούς σε ό,τι αφορά τη μεθοδολογία σας, προκειμένου η άποψή σας να γίνει πράξη σε όλους τους Ιερούς Ναούς της Μητροπόλεώς μας.
1. Ασφαλώς και δεν παραβιάζεται κανένας Ιερός Κανόνας με τη μεταγλώττιση των κειμένων. Η αφετηρία, όμως, αυτή Σεβασμιότατε πιστεύετε πως είναι ο ασφαλής δρόμος να λαμβάνει κάθε Μητροπολίτης για τέτοια θέματα μονομερείς αποφάσεις για τη Μητρόπολή του και χωρίς την έγκριση της Ιεράς Συνόδου; Αν μέχρι σήμερα δεν έχετε πείσει τα μέλη της Ιεράς Συνόδου για την ορθότητα και αποτελεσματικότητα του μέτρου σας, προς τι αυτή η εμμονή και βιασύνη σας να πρωτοπορήσετε στη Μητρόπολή μας; Υπάρχουν ασφαλώς ένθεν κακείθεν αξιόλογα επιχειρήματα, τα οποία δεν μπορεί και δεν πρέπει να αγνοηθούν, όμως τη λύση σε τέτοια και για πολλά άλλα θέματα που ταλανίζουν την Εκκλησία μας πιστεύετε πως μπορεί να τη δίνει μονομερώς κάθε Μητροπολίτης στη Μητρόπολή του; Επί αιώνες οι θεόπνευστες γραφίδες των Πατέρων και υμνογράφων της Εκκλησίας μας θεολογούν και υμνολογούν τον Λόγο του Θεού, χωρίς ποτέ να εγερθούν ζητήματα κατανόησης της γλώσσας. Κι αν δεχθούμε, πως σήμερα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για ένα τέτοιο βήμα, τι το πιο ασφαλές να αποφασισθεί από την Ιεραρχία μας, ώστε τα πάντα να γίνονται με τάξη και να υπάρχει καθολικότητα εφαρμογής της οποιασδήποτε καινοτομίας;
2. Κατά τη διάρκεια αυτής της προσπάθειάς σας δεν υπέπεσε στην αντίληψή μας έστω και ένα γραπτό κείμενό σας, που να φέρει την προσωπική σας υπογραφή. Θα μπορούσατε, για παράδειγμα, να εκδώσετε μια Εγκύκλιο προς όλους τους Ιερείς για την εφαρμογή του μέτρου και να μην επιτρέπετε ούτε τις ανυπόγραφες και ανώνυμες Ανακοινώσεις (όπως αυτή η τελευταία), ούτε να εμφανίζεται η καινοτομία αυτή ως δήθεν πρωτοβουλία Ιερών Ναών κ.λ.π. Για τόσο σοβαρά θέματα Σεβασμιότατε φρονούμε, πως χρειάζεται σοβαρότατος διάλογος όχι μόνο με τους Ιερείς που προσπαθούν στελέχη της Μητρόπολης προφορικά να πειθαναγκάσουν, αλλά και με το λαϊκό πλήρωμα της Εκκλησίας, το οποίο αγνοείται παντελώς, σαν να μην υπάρχει. Σε κάθε περίπτωση τα υπεύθυνα κείμενα γράφονται και φέρουν την υπογραφή του γράφοντος και δεν κυκλοφορούν ανωνύμως.
3. Αποφασίσατε, πως χρειάζεται η μεταγλώττιση των ευχών κ.λ.π. Κάθε μέτρο που πρόκειται να ληφθεί για οποιοδήποτε θέμα χρειάζεται να υπηρετεί έναν σκοπό, να έχει συγκεκριμένους στόχους, να σχεδιάζεται, να προγραμματίζεται η εφαρμογή του και να έχει μετρήσιμα αποτελέσματα. Αν το μέτρο αυτό στοχεύει «για να ακούγεται το χτύπημα του Χριστού στην πόρτα της καρδιάς μας» όπως αναγράφεται στο τελευταίο ανώνυμο ενημερωτικό φύλλο, τότε σίγουρα θα έχετε μετρήσιμα αποτελέσματα από τις Ενορίες που από καιρό εφάρμοσαν το μέτρο. Υπήρξε δηλαδή μεγαλύτερη προσέλευση Χριστιανών στη Θεία Λειτουργία; Έγιναν περισσότεροι περισσότερο χριστιανοί; Είστε βέβαιοι πως σε όποιες Ενορίες εφαρμόσθηκε το μέτρο είναι πραγματικά αποδεκτό ακόμη και από τους ίδιους τους Ιερείς;
Σεβασμιότατε!
Στους σημερινούς καιρούς της βαθιάς κρίσης που διέρχεται ο τόπος μας, οι χριστιανοί ταλανίζονται με πολλά προβλήματα επιβίωσης και είναι εντελώς ανεπίκαιρο και άστοχο να φορτωθούν με διλήμματα ή ακόμη και με συγκρούσεις από τέτοιας φύσης ενέργειες, που μπορεί να επιφέρουν τη σύγχυση και τον κλονισμό της πίστης τους. Τα θέματα όχι μόνο κατανόησης αλλά και εμπέδωσης των δρώμενων στη Θεία Λειτουργία μπορεί να λυθούν με έναν σχεδιασμό δράσεων των Ενοριών υπό την καθοδήγηση της Μητρόπολης και δεν είναι απλώς θέμα μετάφρασης. Μπορεί κάλλιστα σε συνάξεις των πιστών στους Ιερούς Ναούς και σε χρόνο εκτός Λατρείας να εξηγηθούν και να αναλυθούν και το Ιερό Ευαγγέλιο και ο Απόστολος, να μάθει ο χριστιανός γιατί προσέρχεται στον Ναό, ποιο είναι το ουσιαστικό περιεχόμενο της συμμετοχής του στη Θεία Λατρεία, να μάθει στοιχεία Λειτουργικής, να ξέρει επακριβώς τα δρώμενα στη Θεία Λειτουργία και να εξοικειωθεί ακόμη και με τη λειτουργική γλώσσα, που τελικά δεν είναι η αρχαία Ελληνική, όπως ισχυρίζεται ο ανώνυμος συντάκτης της τελευταίας ανακοίνωσης που κυκλοφόρησε. Η ερμηνευτική προσέγγιση από μόνη της, φοβούμαστε πως είναι επιδερμική και όχι ουσιαστική. Τι να την κάνει ο Χριστιανός τη γραμματολογική κατανόηση, για παράδειγμα, της παραβολής του πλούσιου και του φτωχού Λαζάρου, αν δεν του πούμε, πως τον φτωχό Λάζαρο τον συναντά στην καθημερινότητά του, στο σπίτι του μέσα με τον γέροντα πεθερό ή πεθερά του, στον εξαθλιωμένο γείτονά του, στο απεγνωσμένο παιδί, στα ορφανά του περίγυρού του κ.λ.π.
Ουδεμία πρόθεση σύγκρουσης ούτε αναστάτωσης του πληρώματος της Ενορίας μας πρέπει να μας αποδοθεί με το περιεχόμενο αυτής της επιστολής μας. Ωστόσο δεν μπορούμε να μην εκφράσουμε τη δυσαρέσκειά μας για τη μεθοδολογία του μέτρου σας που τείνει να καθιερωθεί, καλυπτόμενη υπό το πέπλο της ανώνυμης ενημέρωσης των πιστών. Ούτε τα «επιχειρήματα» του τελευταίου ανωνύμου φυλλαδίου που κυκλοφόρησε, είναι τόσο ισχυρά, ώστε να προσχωρήσουμε στην αναντίρρητη και ανεπιφύλακτη αποδοχή του μέτρου. Σε κάθε περίπτωση, η παράκαμψη της Ιεράς Συνόδου, καθώς και ο Δημόσιος Διάλογος για το θέμα της μεταγλώττισης των κειμένων, μέχρι να αποφανθεί οριστικά η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, μας καθιστά λίαν επιφυλακτικούς για το μέτρο σας και υπό το πρίσμα αυτό επιθυμούμε, ως μέλη της Ενορίας μας, να μελετήσετε την επιστολή μας.
Τέλος, είναι χρήσιμο να σας ενημερώσουμε, ότι το χριστεπώνυμο και πυκνότατο, αναλογικά με τον πληθυσμό του χωριού μας, πλήρωμα της Ενορίας μας, τελεί εν αναμονή της απάντησής σας στην επιστολή μας και δεν έχει λιγότερες ανησυχίες από τις δικές μας. Πήραμε την πρωτοβουλία αυτή, προς αποφυγή κάθε ανεπιθύμητης και δυσάρεστης εξέλιξης από τις βέβαιες και επικείμενες αντιδράσεις του πληρώματος και γι αυτό σας παρακαλούμε να προβείτε στην άμεση αναστολή της εφαρμογής του μέτρου για την Ενορία μας, μέχρι την οριστική απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας μας.
Με βαθύτατο Σεβασμό.
Ακολουθούν υπογραφές, που αποτελούν ελάχιστο δείγμα των μελών της Ενορίας μας
Οι Υπογράφοντες
1. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΛΕΝΗ ΔΑΣΚΑΛΑ
2. ΠΕΤΟΝΗ ΘΕΟΔΩΡΑ ΟΙΚΙΑΚΑ
3. ΖΑΒΑΛΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΕΡΓΑΤΗΣ
4. ΖΑΒΑΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ
5. ΖΑΒΑΛΗ ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΜΩΤΡΙΑ
6. ΖΑΒΑΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ
7. ΖΑΒΑΛΗ ΕΛΕΝΗ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ
8. ΖΑΒΑΛΗ Γ. ΕΛΕΝΗ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ
9. ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΟΙΚΙΑΚΑ
10. ΖΑΚΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΟΙΚΙΑΚΑ
11. ΧΡΗΣΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ
12. ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΘΗΤΡΙΑ
13. ΖΑΒΑΛΗΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ
14. ΚΑΣΣΙΑ ΖΑΒΑΛΗ ΑΓΡΟΤΗΣ
15. ΝΤΑΤΣΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ
16. ΤΣΩΛΗΣ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΑΥΤ/ΣΗΣ
17. ΖΑΛΑΚΩΣΤΑ ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ ΟΙΚΙΑΚΑ
18. ΧΡΗΣΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ
19. ΒΛΑΧΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΔΗΜ. ΥΠΑΛ
20. ΡΙΖΟΣ ΗΛΙΑΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ
21. ΡΙΖΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΟΙΚΙΑΚΑ

22. ΡΙΖΟΣ ΑΛΕΞΙΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ

ΠΗΓΗ »ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ»

Ὁμιλεῖται … Greeklish;

Posted in ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ on Νοέμβριος 13, 2011 by entoytwnika

Ὅσοι νόμιζαν ὅτι τὸ μονοτονικὸ ἦταν ἡ τελευταία ἐξέλιξη ἢ κι ὁ τελευταῖος κίνδυνος γιὰ τὴ γλώσσα μας, ἔπεσαν ἔξω, καὶ μάλιστα πολὺ σύντομα! Γιατί κατὰ τὴ διάρκεια τῆς δεκαετίας τοῦ ᾽90 κι ὕστερα, ἡ Ἑλληνικὴ γλώσσα ὑπόκειται σὲ μιὰ νέα μετάλλαξη, ἔστω κι ἀνεπίσημα, καὶ μάλιστα τὴ χειρότερη! Ρέπει πρὸς ἕνα κράμα Ἑλληνικῶν καὶ Λατινικῶν χαρακτήρων κι Ἀγγλικῶν λέξεων, τὰ ἀποκαλούμενα «greeklish»! Ποὺ τελικὰ δὲν εἶναι τίποτʼ ἄλλο ἀπʼ τὴν προσπάθεια ἐπικράτησης τοῦ λατινικοῦ ἀλφαβήτου στὴν ἴδια μας τὴν γλώσσα! Τὰ «greeklish», λένε οἱ θιασῶτες τους, εἶναι ἡ πιὸ νέα καὶ ἡ πιὸ σύγχρονη γλώσσα ἐπικοινωνίας! Ἡ ἴδια ἡ γλώσσα τοῦ διαδικτύου, τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπο λογιστῶν καὶ τῶν κινητῶν τηλεφώνων! Κι ἐν πάσῃ περιπτώσει τῆς σύγχρονης τεχνολογίας!
Στʼ ἀλήθεια, περὶ ποίων πρόκειται ἀκριβῶς; Ποιὰ ἡ ἱστορία τους; Καλύπτουν κάποια ἀνάγκη; Τί σημαίνουν γιὰ τὴ γλώσσα μας; Πῶς νὰ τὰ ἀντιμετωπίσουμε; Ὑπάρχουν λύσεις; Ἄς πάρουμε τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρά τους…

Τί σημαίνει ἡ λέξη «greeklish»;

Τὰ «greeklish» (γκρίκλις) προέρχονται ἀπʼ τὶς λέξεις «greek» (Ἑλληνικὰ) καὶ «english» (Ἀγγλικά). Εἶναι γνωστὰ κι ὡς «Λατινοελληνικὰ» ἢ «Φραγκολεβαντίνικα», δηλαδὴ ὡς ἡ Ἑλληνικὴ γλώσσα, ποὺ εἶναι γραμμένη μὲ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο! Νὰ περὶ ποίων πρόκειται…
Ἂν δεῖτε κάπου γραμμένο «Ekklisia», «8eologia», «Eyros», «syzitish». «mpravo, leei h daskala», «e3ikiosi» κ.λπ. τί θὰ πεῖτε; Μὲ τὴν πρώτη ματιὰ πὼς πρόκειται γιὰ τὸ λεξιλόγιο κάποιου… ἀνορθόγραφου! Κι ὅμως, εἶναι, λέει, Ἑλληνικὰ ἀλλὰ μὲ λατινικοὺς χαρακτῆρες, ποὺ χρησιμοποιοῦνται ἀποκλειστικὰ ἀπʼ τοὺς χρῆστες τοῦ διαδικτύου καὶ τῶν νέων τεχνολογιῶν (π.χ. τὰ e-mail, τὰ chats, τὰ sms κ.λπ).
Ἡ λέξη, ἡ κάθε λέξη, ἐκφράζεται κατὰ κάποιον τρόπο στὰ Ἑλληνικά, μὲ λατινικοὺς ὅμως χαρακτῆρες, μὲ ἀριθμοὺς κι ὅ,τι ἄλλο ἔχει τὸ πληκτρολόγιο τῶν Η/Υ, ποὺ ταιριάζουν τουλάχιστον ὀπτικὰ στὸ Ἑλληνικὸ ἀλφάβητο!
Οὐσιαστικὰ οἱ χρῆστες αὐτῶν αὐτοσχεδιάζουν μὲ τὸ πληκτρολόγιο, γιὰ νὰ βροῦν τὴν καλύτερη δυνατὴ λύση, τάχα, ἐκείνη ποὺ θὰ ἀποδίδει καλύτερα τόἙλληνικὸ ἀλφάβητο, εἴτε ὀπτικά, εἴτε φωνητικά!
Γιὰ παράδειγμα ἡ λέξη «ξέφωτο» μπορεῖ νʼ ἀποδοθεῖ μὲ τρεῖς τρόπους, ὅπως: «Χefoto» (φωνητικὴ προσέγγιση), «3efoto» (ὀπτικὴ ἀναλογία μὲ τὸ Ἑλληνικὸ ἀλφάβητο) καὶ «jefvto» (μὲ ἁπλὴ χρήση τῶν ἀντίστοιχων γραμμάτων στὸ πληκτρολόγιο)!
Ἡ φράση «καλημέρα, πῶς εἶστε;», ἀποδίδεται ὡς ἑξῆς: «Kalimera, pos iste?» (φωνητικὴ προσέγγιση), «Kalhmera, pws eiste?» (ὀπτικὴ ἀναλογία μὲ τὸ Ἑλληνικὸ ἀλφάβητο) καὶ «Kalhm;era, p;vw e;isteg» (δακτυλογράφηση μὲ τὸ πληκτρολόγιο ρυθμισμένο στʼ Ἀγγλικά)!
Καὶ βέβαια τέτοιοι συνδυασμοὶ δὲν ἔχουν τέλος. Καθένας μπορεῖ ἐπʼ αὐτοῦ νὰ αὐτοσχεδιάζει, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει κάποια κοινὰ ἀποδεκτὴ μέθοδος! Γιὰ παράδειγμα τὸ θῆτα, γράφεται ὡς thita, 8hta, uita, 9hta, U;hta! Ἀνάλογη χρήση γίνεται μὲ τὸ Ε, τὸ ψ κ.λπ. Ἀκόμη καὶ τὰ εὔκολα γράμματα ὅπως τὸ «η» γράφεται μὲ «i» ἢ «h» καὶ τὸ «ω» γράφεται «o», «w», καὶ «v». Εἶναι δηλαδὴ θέμα… φαντασίας!
Καὶ δὲν εἶναι ὅτι σʼ ἕνα κείμενο παρατηρεῖ κανεὶς πὼς συνυπάρχουν Ἑλληνικὲς κι Ἀγγλικὲς λέξεις, τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι ἡ ἀνάγνωση μετατρέπεται σὲ… ἀποκρυπτογράφηση»! Κι ὅπως πολὺ σωστὰ εἶπαν, «αὐτὸς ποὺ γράφει greeklish παρουσιάζει ἕνα κείμενο ἀπαράδεκτο, κατάμεστο ἀπὸ ὀρθογραφικά, συντακτικὰ καὶ νοηματικὰ λάθη, μπροστὰ στὸ ὁποῖο ἀκόμη κι αὐτὸ τὸ τεφτέρι τοῦ μπακάλη περασμένων δεκαετιῶν θὰ θύμιζε δοκίμιο»! Νὰ γιατί τὰ ἀποκάλεσαν καὶ «γλωσσικὴ ρύπανση»!
Ἐπιπλέον μὲ αὐτὰ χάνεται ἡ εἰδοποιὸς διαφορὰ ἀνάμεσα στὸ προσεγμένο καὶ τὸ ἐντελῶς πρόχειρο, τὸ καθαρὸ καὶ τὸ ρυπαρό, τὸ καλογραμμένο καὶ τὸ… τσαπατσούλικο! Εἶναι καθαρὰ μιὰ ἀναρχικὴ πράξη ἀπέναντι στὸ Ἑλληνικὸ ἀλφάβητο!

Πῶς προῆλθαν;

Ἀρχικὰ προῆλθαν ἀπʼ τὴν ἔλλειψη λογισμικοῦ στὴ χρήση τῶν Η/Υ, ποὺ δὲν ἔδινε τὴ δυνατότητα χρήσης τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου. Σήμερα ὅμως γιὰ πολλοὺς ἀποτελεῖ ἕνα παιχνίδι λέξεων μὲ… χιουμοριστικὸ τρόπο! Κι ἀλίμονο ἂν φθάσει νὰ γίνει πρότυπο γλώσσας!
Ὡστόσο σήμερα, ὅπως εἶναι γνωστό, τὰ λειτουργικὰ συστήματα τῶν Η/Υ ὑποστηρίζουν πολὺ περισσότερες γλῶσσες, μεταξύ τῶν ὁποίων καὶ τὰ Ἑλληνικά, μάλιστα θὰ λέγαμε πὼς εἶναι καὶ πλήρως ἐξελληνισμένα, κι ἀσφαλῶς εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ ἐπικοινωνοῦν οἱ Ἕλληνες μεταξύ τους στὴ μητρική τους γλώσσα, κι ἄς χρησιμοποιοῦν τὸ διαδίκτυο κι ὁ,τιδήποτε ἄλλο.
Σὲ ἔρευνα ποὺ ἔγινε μεταξύ τῶν χρηστῶν αὐτῆς τῆς «γλώσσας» καὶ στὸ ἐρώτημα «γιατί χρησιμοποιοῦν λατινικοὺς χαρακτῆρες», οἱ ἀπαντήσεις ποὺ δόθηκαν ἦταν:
– Εἶναι πιὸ γρήγορο, 43%!
– Ὁ ὑπολογιστὴς δὲν ὑποστηρίζει Ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες, 29%!
– Δὲν χρειάζεται ὀρθογραφικὴ διόρθωση, 14%!
– Εἶναι πιὸ εὔκολο, 14%!
Οἱ ἀπαντήσεις σχετίζονται μὲ τὴν εὐκολία (ἄρα εὐνοοῦν τοὺς ἀνορθόγραφους καὶ τοὺς ὀλιγογράμματους) καὶ τὴν ταχύτητα!
Μόνο ποὺ αὐτὸ ἰσχύει γιʼ αὐτὸν ποὺ τὰ γράφει. Τί γίνεται ὅμως μὲ ἐκεῖνον πού τὰ διαβάζει; Ἂν κι ἐκεῖνος σκεφθεῖ ἔτσι, τότε γιατί νὰ τὰ διαβάσει;

Ποιὰ εἶναι ἡ ἱστορία τους;

Τὰ λεγόμενα «φραγκολεβαντίνικα», δὲν εἶναι κάτι τὸ σημερινό, μᾶς προέκυψαν αἰῶνες πρίν! Ὁ ὅρος αὐτὸς εἶναι, ὅπως εἶπαν, ὁ Ἑλληνικὸς καὶ Λεβαντίνικος ὅρος γιὰ τὴ χρήση τοῦ Λατινικοῦ ἀλφαβήτου στὴν ἀποτύπωση τῶν Λατινικῶν λέξεων! Ἐδῶ ὑπονοοῦνται οἱ δυτικοὶ Εὐρωπαῖοι καὶ κατʼ ἐπέκταση οἱ Ρωμαιοκαθολικοί! Ἄς σημειωθεῖ ὅτι ὑπάρχουν κείμενα ἀκόμη καὶ τῆς Βυζαντινῆς ἐποχῆς γραμμένα μὲ λατινικοὺς χαρακτῆρες! Ἐπίσης ὑπάρχουν ἀρκετὰ δείγματα ἀπὸ χειρόγραφα τῆς Ἀναγέννησης, ὅπου Ἑλληνικὰ κείμενα εἶναι γραμμένα μʼ αὐτὸ τὸν τρόπο, ὅπως π.χ. ἡ κωμωδία «Fortounatos» τοῦ Φώσκολου (1655)!
Ὑπάρχουν ἀκόμη δείγματα ἀπὸ βιβλία τυπωμένα μὲ τέτοιο τρόπο, ὅπως τὸ βιβλίο «I mera tou Hristianou», ποὺ φυλάσσεται σήμερα στὸ Βενετικὸ μουσεῖο τῆς Νάξου!
Τὸ γλωσσικὸ αὐτὸ ἰδίωμα ὀνομάζεται καὶ «Φραγκοχιώτικα» ἀπʼ τὴν σημαντικὴ παρουσία Ρωμαιοκαθολικῶν κληρικῶν στὴ Χίο, ὅπως καὶ «Φραγκοβλάχικα», γιὰ ἄλλους λόγους!
Ἀπʼ τὸ 1800 πολλὰ Ἑλληνικὰ βιβλία τυπώθηκαν στὴ Σμύρνη μὲ λατινικοὺς χαρακτῆρες, ἔγινε δὲ καὶ προσπάθεια νὰ κυκλοφορήσει ἀκόμη κι Ἑλληνικὴ ἐφημερίδα τυπωμένη μὲ λατινικοὺς χαρακτῆρες! Οἱ δὲ Λεβαντίνοι τῆς Σμύρνης, μιλοῦσαν μὲν Ἑλληνικά, ἔγραφαν ὅμως μὲ λατινικοὺς χαρακτῆρες!
Αὐτοὺς τούς μιμήθηκαν καὶ κάποιοι Χιῶτες ἔμποροι.
Στὴ δεκαετία τοῦ 1930 διανοούμενοι τῆς ἐποχῆς (ὅπως οἱ Κ. Καρθαῖος, Δ. Γληνός, Μ. Φιλήντας, Ν. Χατζηδάκης), ἄγνωστο ἀπὸ ποῦ ὁρμώμενοι, ἔθεσαν θέμα μεταρρύθμισης τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση! Δηλαδὴ τὴ γραφὴ μὲ λατινικοὺς χαρακτῆρες καὶ τὴ φωνητικὴ ὀρθογραφία!1
Τὰ «φραγκολεβαντίνικα» ἦταν σὲ χρήση καὶ τὸν προηγούμενο αἰώνα, ὅπως προκύπτει ἀπὸ ἐπιστολὲς, ποὺ στέλνονταν ἀπʼ τὸ μέτωπο τῆς Ἀλβανίας τὸ 1940!2
Ὑποστηρίζεται ἀκόμη ὅτι ἡ πρώτη σύγχρονη μορφὴ τῶν «greeklish» ἔγινε ἀπʼ τὴν Ε.Μ.Υ., δηλαδὴ τὴν Ἐθνική μας Μετεωρολογικὴ Ὑπηρεσία, πολλὲς δεκαετίες τώρα, καὶ πολὺ πρὶν ἀπʼ τὴ χρήση τοῦ διαδικτύου!
Ὁ ΕΛΟΤ ἔχει προτείνει ἕνα τυποποιημένο πρότυπο, τό ὁποῖο χρησιμοποιεῖται ἀπʼ τὸ Βρεττανικὸ συμβούλιο, ὄχι ὅμως κι ἀπʼ τὸ κοινό.
Ἡ σύγχρονη μορφή τους καὶ περισσότερο ἡ ἐκτεταμένη χρήση τους, ξεκίνησε τὴ δεκαετία τοῦ ᾽90 μὲ τὴ χρήση τοῦ διαδικτύου, ὅπως εἴπαμε.

Τί κρύβεται πίσω ἀπʼ ὅλα αὐτά;

Ἀπώτερος στόχος τῆς παγκοσμιοποίησης κι ἐκείνων ποὺ τὴν κατευθύνουν εἶναι νὰ ὑπάρξει μία
γλώσσα στὴν πλανήτη, δηλαδὴ ἡ Ἀγγλική! Μιὰ γλώσσα πολὺ φτωχή, γιʼ αὐτὸ καὶ τὴν ἐπέλεξαν. Καθʼ ὅσον ἡ φτωχὴ γλώσσα, φτωχαίνει σὲ ὅλα καὶ τὸν ἄνθρωπο! Νὰ γιατί ὅλες οἱ γλῶσσες συρρικνώνονται καὶ χάνονται ἤδη πολλὲς ἀπʼ αὐτὲς πρὸς χάριν της…
Στὰ πλαίσια αὐτὰ (καὶ ὄχι μόνο), ἔχει ἐνταχθεῖ καὶ ἡ γλώσσα μας. Μὴ ξεχνᾶμε αὐτὸ ποὺ εἶχε πεῖ ὁ Χένρυ Κίσσιγκερ: «Οἱ Ἕλληνες εἶναι λαὸς μὴ κυβερνήσιμος, γιὰ τοῦτο πρέπει νὰ τὸν χτυπήσουμε στὴν πολιτιστική του ρίζα»! Ἔτσι ὑπάρχει ὁλόκληρη «ἐπιχείρηση» ὑποβάθμισης κι ἀφανισμοῦ τῆς γλώσσας μας, πού ἀποβλέπει ἐπίσης στὴν ὑποβάθμιση ἢ καὶ τὸν ἀφανισμὸ τῆς
Ἑλλάδος καὶ τὴν ἅλωση τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης μας. Γιατί μαθαίνοντας τὴ γλώσσα μας, καταλαβαίνουμε τὶς ὑψηλὲς ἔν νοιες τῆς Ἁγ. Γραφῆς, τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τῶν ὕμνων κ.λπ.
Δὲν εἶναι λοιπὸν τυχαῖο ποὺ ὁ πόλεμος κατὰ τῆς γλώσσας μας ξεκίνησε ἀπʼ τοὺς Παπικοὺς πρὶν ἀπὸ πολλοὺς αἰῶνες.
Τὸ σχέδιο, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανεὶς «χρονοδιάγραμμα γιὰ τὴν ἐξόντωση τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας», ἔχει τὰ ἑξῆς στάδια:
Γλωσσικὸ χάος, μονοτονικὸ σύστημα γραφῆς, ἀτονικὸ σύστημα γραφῆς, ἄλλες ἀλλοιώσεις τῆς γραφῆς, φωνητικὴ γραφή, λατινικὸ ἀλφάβητο, Ἀγγλικὴ γλώσσα!
Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι τὸ πρῶτο Ἑλληνόγλωσσο κείμενο μὲ μονοτονικό, δὲν τυπώθηκε τὸ 1982 ὁπότε διὰ νόμου (!) καθιερώθηκε, ἀλλὰ πότε νομίζετε; Τὸ 1514, ναὶ τὸ 1514 μόλις λίγο μετὰ τὴν ἀνακάλυψη τῆς τυπογραφίας, ἀπʼ τὸν Ἱσπανὸ ἀρχικαρδινάλιο καὶ ἱεροεξεταστὴ – γνωστὸ μισέλληνα – Φρανσίσκο Χιμέντες ντὲ Ραζιονέρα. Κι ἦταν μάλιστα ὁλόκληρη ἡ Καινὴ Διαθήκη,
αὐτὴ ποὺ εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς γράφτηκε στὴν (πλήρη) Ἑλληνικὴ γλώσσα.
Πόσο τυχαῖο εἶναι ἆραγε τὸ γεγονὸς αὐτό;
Πρὶν ἀπʼ τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶχε προηγηθεῖ ἡ συνάντησή του μὲ ἄλλους 13 ἱεράρχες τῆς Παπικῆς «Ἐκκλησίας» ὑπὸ τὴν προεδρία κορυφαίου Οὐνίτη στὴ Βενετία, ὅπου καὶ καταστρώθηκε σχέδιο γιὰ τὴν ἐξαφάνιση τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου καὶ τὴν ἀντικατάστασή του μὲ τὸ Λατινικό!
Ὅλα αὐτὰ γίνονταν τότε ποὺ τὸ Γένος μας ἦταν ὑπόδουλο στοὺς Τούρκους, καὶ μετὰ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Φερράρας–Φλωρεντίας (1438-1439) κατὰ τὴν ὁποία οἱ Παπικοὶ ἐπιχείρησαν νὰ ὑποτάξουν τὴν Ὀρθοδοξία, τάχα μὲ τὴν ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν. Ἐκεῖ ἀντιλήφθηκαν ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι ἀκαταμάχητοι, ἐπειδὴ γαλουχοῦνται ἀπʼ τὰ Ἑλληνόφωνα συγγράμματα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Μάλιστα ὁ Βησσαρίων, πρωτεργάτης τῆς συνόδου αὐτῆς εἶπε: «Θὰ ἐκλείψει ἡ Ὀρθοδοξία καὶ αὐτὴ ἔτι ἡ Ἑλληνικὴ γλώσσα»!
Ἀπʼ τὴν μικρὴ αὐτὴ ἱστορικὴ ἀναδρομὴ προκύπτει πὼς τὸ θέμα ποὺ ἐξετάζουμε:
– Δὲν εἶναι καθόλου σημερινό!
– Τὸ διαδίκτυο καὶ οἱ σύγχρονες τεχνολογίες ἁπλῶς εὐνόησαν τὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖο τεχνολογικὰ σήμερα ἔχει ξεπεραστεῖ ἀφοῦ στὸ λειτουργικὸ σύστημα τῶν Η/Υ ὑπάρχουν καὶ τὰ Ἑλληνικὰ κι εἶναι καθαρὰ θέμα διάθεσης, γιὰ νὰ τὰ χρησιμοποιήσει κανείς!
– Προῆλθε ἀπʼ τοὺς ἐχθρούς τῆς Ὀρθοδοξίας (τουλάχιστον)!
– Καὶ τὸ χρησιμοποιοῦν σήμερα μόνον Ἕλληνες, διαδίδοντάς το!

1. Βλέπ. «ΦΩΝΗΤΙΚΗ ΓΡΑΦΗ» τῶν Ἐκδόσεων «ΚΑΛΒΟΣ».

2. Βλ. «ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΜΑΧΩΝ», Μ. Δούνια, ἐκδόσεις «ΑΓΡΑ».

3. Γιὰ ὅλα αὐτὰ μὲ πολὺ ἀναλυτικὸ καὶ ἀπόλυτα τεκμηριωμένο τρόπο βλέπετε τὸ πολὺ ἐνδιαφέρον βιβλίο μας «ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΤΗΣ», 2η ἔκδοση

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

ΠΗΓΗ »ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ ΑΡ. ΦΥΛ. 1898