Αρχείο για Ιουνίου, 2011

ΤΟ ΧΑΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ (ΥΠΟ ΑΡΧ.ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΑΛΥΒΑ)

Posted in ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΑ on Ιουνίου 27, 2011 by entoytwnika
View this document on Scribd

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

Posted in ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΑ on Ιουνίου 27, 2011 by entoytwnika

Την Εκκλησία μέσα στους αιώνες την γνωρίσαμε οργανωμένη σε Πατριαρχεία και σε Συνόδους, την ταυτήσαμε με την οργάνωσή της αυτήν, ξεχνώντας ότι, κατά την διάρκεια των αιρέσεων, η οργάνωση αυτή χανόταν για τους Ορθοδόξους και γινόταν το όπλο της κακοδοξίας εναντίον τους. Όμως, στους αποκαλυπτικούς καιρούς που ζούμε, έχουμε αφήσει πια πίσω την Ιστορία και μπήκαμε στην εσχατολογία. Η πνευματική μας επιβίωση εξαρτάται απο την συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος. Για να επιβιώσουμε πρέπει να δούμε την Εκκλησία στην μυστική και μυστηριακή της ουσία, γυμνωμένη απο την διοικητική οργάνωση που γνωρίσαμε στην Ιστορία. Στην αρένα οι μάρτυρες γυμνοί αντιμετώπιζαν τα θηρία. Γυμνή και η στρατευομένη Εκκλησία των εσχάτων καιρών θα παλέψει μαζί τους, χωρίς Πατριαρχεία, χωρίς σύνδεσμο των κατά τόπους μικρών Εκκλησιών, άλλον απο τον Χριστόν και την κοινωνία τους με την θριαμβεύουσαν Εκκλησία…
Και η εποχή του Αντιχρίστου θα προχωρεί προς την αποκορύφωσή της. Το μικρό ποίμνιο του Χριστού όλο και θα μικραίνει. Όμως όσο πιο δυνατός ο πόνος των ημερών που έρχονται, τόσο κοντύτερά μας θα είναι ο Κύριος, φθάνει να μείνουμε πιστοί μέχρι το τέλος.

(ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ »ΡΙΖΕΣ» ΔΕΚ. 82΄ Σ. 3-4)

ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΜΗ ΠΛΑΝΗΘΕΙΤΕ!!!

Posted in ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΑ on Ιουνίου 27, 2011 by entoytwnika

Κακό πράγμα είναι η εξουσία, αλλά αναγκαία. Γιατί αν πέση η εξουσία, τότε έρχεται κάτι πιο φοβερό. Έρχεται η αναρχία. Και αυτό επιδιώκουν οι σκοτεινές δυνάμεις. Να κλονίσουν όλα τα καθεστώτα, είτε δεξιά είτε αριστερά είτε κεντρώα, και να φέρουν την αναρχία.
Τι θα πή αναρχία; Ας υποθέσουμε, ότι αυτή την ώρα δεν υπάρχει στρατός, δεν υπάρχει χωροφυλακή, δεν υπάρχει καμμία εξουσία. Φαντάζεστε τι μπορεί να γίνη; Θα επικρατήσουν αμέσως τα άτακτα στοιχεία. Τριάντα-σαράντα-πενήντα, τα πλέον απίθανα άτομα, θα έρθουν επάνω στην επιφάνεια και θα δημιουργήσουν μια χαώδη κατάσταση. Θα στήσουν στην πλατεία καρμανιόλα και θα κόβουν κεφάλια, εν ονόματι κάποιας αγνώστου δυνάμεως.
Θα πέσουν, λοιπόν, τα καθεστώτα και θα δημιουργηθή μια αναρχία παγκόσμια. θα γίνη αυτό που επιδιώκουν οι σκοτεινές δυνάμεις. Και μέσα στο κλίμα αυτό της αναρχίας θα εκπηδήση ο αντίχριστος. Αυτός θα είνε ο παγκόσμιος δικτάτωρ.
Θα έρθη λοιπόν μια αναρχία στον κόσμο. Και αυτή η αναρχία θα είνε το κατάλληλο κλίμα, που θα γεννηθή ο αντίχριστος. Αυτός θα συγκεντρώση επάνω του πάσαν εξουσίαν και θα διοική κατά τρόπον απαίσιον και ελλεεινόν.
Αυτός θα καταργήση όλες τις εξουσίες και θα μείνη μονοκράτωρ στον κόσμο.
Θα πέσουν άραγε όλοι οι άνθρωποι στα δίχτυα του; Όχι, δεν θα πέσουν όλοι· διότι τότε θα ήταν άδικος ο Θεός. Θα πέσουν μόνο όσοι είναι χάνοι. Ξέρετε τους χάνους; Είναι κάτι ψάρια που πιάνονται αμέσως απο τον ψαρά, γιατί ταξιδεύουν μέσα στη θάλασσα μ΄ ανοιχτό το στόμα-ενω υπάρχουν άλλα ψάρια που δύσκολα πιάνονται.
Θα πέσουν λοιπόν στα δίχτυα του αντιχρίστου αυτοί, οι οποίοι δεν είναι σε θέσι να κάνουν διάκρισι.
Θα πέσουν στα δίχτυα του σατανά εκείνοι που θα το θέλουν. Γιατί οι άνθρωποι δεν είνε χάνοι και ψάρια, αλλά έχουν κάποιο μυαλό και κάποια διάθεσι. Άλλοι δεν έχουν καλή διάθεσι, έχουν χάσει τα ανωτέρα αισθήτηρια.
Θα συλληφθούν στα δίχτυα της απάτης αυτοί που δεν έχουν διάθεσι, που δεν αγαπούν την αλήθεια, που τους αρέσει να ζούν στο ψέμα.

(ΥΠΟ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ »ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ» ΣΕΛ. 85-90)

ΟΛΙΓΑ ΠΕΡΙ »ΕΥΣΕΒΙΣΜΟΥ»

Posted in ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΡΘΡΑ on Ιουνίου 27, 2011 by entoytwnika

Είναι αρκετοί αυτοί που δίνουν μεγάλη σημασία στην ΗΘΙΚΗ υποβιβάζοντας την σημασία του δόγματος στην ζωή των πιστών. Λένε «τόσους νέους χάνουμε, μ΄ αυτά τώρα θα ασχολούμεθα»; Η ανωτέρω φράσις φαίνεται λογική, όμως γνωρίζετε πως καλείται στη θεολογική γλώσσα η στάσις αυτή; Ευσεβισμός. Αυτό μπορεί κανείς να το προσέξη στον άμβωνα· έχει χαθή τελείως το αντιαιρετικόν· όλοι ομιλούν περί των καλών έργων, ελεημοσύνης, πραότητος και ταπεινοφροσύνης και γενικώς μιας ασπονδύλου δογματικής ευσεβολογίας, η οποία θεωρεί την θέωση του ανθρώπου ηθικήν βελτίωσιν του χαρακτήρος του. Τα πάντα αποβλέπουν σε πρακτικές κοινωφελείς δραστηριότητες, εξ΄ου και η μεγάλη δίψα και ο συναγωνισμός των επισκόπων εις έργα κοινωνικής ωφελείας, αγνοούντες ότι ενα όχι στην αίρεση, ή ο προσωπικός των δι΄ ασκήσεως αγιασμός, έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία δια την Εκκλησία απ΄ όλα τα άλλα. Ενω στα ηθικά ζητήματα υπάρχει υποκριτική ευαισθησία, στα ζητήματα πίστεως επιδεικνύεται απεριόριστος ανοχή ή αδιαφορία. Τους είναι αδύνατο να συλλάβουν ότι κοινωνούντες με την αίρεσιν, σιγά σιγά θα χάσουν την ορθήν πίστιν, για να καταντήσουν εν συνεχεία και χωρίς ηθικήν, όπως συνέβη στη Δύση.

»ΕΝΩΣΕΩΣ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΟΜΟΝΟΙΑΣ ΟΝΟΜΑ» (ΠΡΟΣ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΥΣ)

Posted in ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΡΘΡΑ on Ιουνίου 24, 2011 by entoytwnika

 

Αυτό που χαρακτηρίζει σήμερα τους Ορθοδόξους που πονούν για την αίρεση του Οικουμενισμού αλλά παραμένουν σε κοινωνία μαζί της, είναι η νοοτροπία ότι ο καθένας μπορεί να ζήσει την Ορθοδοξία μόνος του. Λένε μερικοί «Δεν μ΄ ενδιαφέρει ποιόν μνημονεύει ο παπάς ή ο επίσκοπός μου, ούτε τι παραδέχεται αυτός που προσεύχεται δίπλα μου στην Εκκλησία. Αυτοί θα δώσουν λόγο για τον εαυτό τους. Εγω πάντως είμαι Ορθόδοξος». Αυτή η περιχαράκωση στον ατομικό Χριστιανισμό είναι βέβαια άρνηση της Εκκλησίας, αλλά αυτό δύσκολα γίνεται αντιληπτό γιατί πρακτικά συνεχίζεται η εξωτερική «εκκλησιαστική ζωή». Το φαινόμενο έχει την αρχή του στην ατομικιστική μόνωση που μαστίζει τον χωρίς Θεό άνθρωπο της εποχής μας, και εξατμίζει την ίδια την ουσία της Ορθοδοξίας.
Πιστεύουν ότι μπορούν να ζήσουν την κατά Χριστόν ζωή μόνοι τους! Η κατά Χριστόν ζωή όμως, είναι κοινωνία προσώπων. Πηγαίνουν στην Εκκλησιαστική σύναξη και αρκούνται στα τελούμενα, χωρίς να αισθάνωνται την ανάγκη της πνευματικής κοινωνίας με τους αδελφούς και πατέρες που έχουν γύρω τους. Τις περισσότερες φορές γνωρίζουν ότι αυτοί που προσεύχονται κάτω απ΄ τον ίδιο τρούλο, μπροστά στο ίδιο τέμπλο, είναι στο όνομα μόνον Ορθόδοξοι και έχουν στην πραγματικότητα λατινίζουσα δυτικόπληκτη νοοτροπία και αντιπατερικό πνεύμα, ή προτεσταντίζουσα τάση και νεωτεριστικό φρόνημα, όμως αυτό τους είναι αδιάφορο, γιατί έχουν χάσει την βιωματική γνώση ότι, Ορθοδοξία, πρίν απ΄ όλα, είναι κοινωνία ψυχών μέσα στην αλήθεια και στην αγάπη. Και παρατηρείται το απίστευτο φαινόμενο άνθρωποι, που μάχονται με γενναίο λόγο και καθαρό τους ιθύνοντες για την αίρεση του Οικουμενισμού, να παραμένουν ατάραχοι στην Εκκλησία την ώρα που ο επίσκοπος μνημονεύει αυτούς τους ίδιους τους Οικουμενιστές, σα να κάνει κάτι που δεν αφορά αυτούς.
Οι σημερινοί Ορθόδοξοι έχουν χάσει την αίσθηση της εκκλησιαστικής συνοχής και αρμονίας, την αλήθεια ότι «η Εκκλησία ενώσεως εστί και συμφωνίας και ομονοίας όνομα» όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ότι Εκκλησία σημαίνει σύναξη ομονοούντων προσώπων, που είναι εσωτερικά ενωμένα μεταξύ τους εξ΄ αιτίας της κοινής πίστης και της κοινής ομολογίας, και όχι επιφανειακή κοινής υποταγής σε κάποια εκκλησιαστική εξουσία, με υποβόσκουσα την εσωτερική διάσπαση, την διαφωνία και την ατομικιστική προαίρεση. Εκκλησιάζονται με ήσυχη συνείδηση σε μια «Εκκλησία» που γνωρίζουν και αναγνωρίζουν ότι έχει χάσει και συνοχή και συμφωνία και ομόνοια, και δεν αναλογίζονται τι είδους Εκκλησία είναι αυτή, και αν πραγματικά μπορεί να ονομάζεται έτσι. Αρκούνται στην επίφαση που δίνουν τα φαινόμενα, «οι τοίχοι» και ο «ο όροφος» του ναού, «οι ποιμένες» και «αρχιποιμένες» τα άμφια και η υμνωδία, οι εικόνες και η διοικητική συγκρότηση και οργάνωση, και κλείνουν τα μάτια στην απουσία της αληθείας και της συμφωνίας.
Όμως οι Πατέρες δεν μας δίδαξαν τέτοια εκκλησιολογία διάσπασης, σύγχυσης και ψεύδους. «Εκκλησία», λέγει ο Χρυσόστομος «ου τοίχος και όροφος, αλλά πίστις και βίος» (PG. 52, 495). «Οι της του Χριστού Εκκλησίας» λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, «της αληθείας είσι· και οι μη της αληθείας όντες ουδέ της του Χριστού Εκκλησίας είσι» (Συγγρ. Β΄, 627). Εκκλησία είναι σύναξη ψυχών και σωμάτων δεμένων μεταξύ τους με την αλήθεια και την αγάπη, δηλαδή τον Χριστό. Χωρίς αλήθεια και αγάπη και ομόνοια και συμφωνία η σύναξη είναι χωρίς Χριστό, και επομένως δεν είναι Εκκλησία.
Οι Ορθόδοξοι αυτοί, παρ΄ όλη την ειλικρίνεια και την καλή τους διάθεση, δεν καταλαβαίνουν ότι με τον εκκλησιασμό τους πραγματοποιούν και βιώνουν τον Οικουμενισμό. Γιατί αυτό είναι Οικουμενισμός η συμβίωση και συνύπαρξη διαφορετικών και αντιθέτων πίστεων και ομολογιών.
Επειδή δεν μπορούμε να είμαστε Χριστιανοί σαν άτομα, αλλά μόνον σαν Εκκλησία, σημασία καίρια έχει όχι μόνο η δική μας πίστη να είναι αληθινή αλλά και αυτή των αδελφών και των πατέρων μας, διότι στην Εκκλησία υπάρχει μια πίστη, η αληθινή, και συμφωνία όλων στην Ορθοδοξία και ομόνοια.

Φιλορθόδοξος Ένωσις“Κοσµάς Φλαµιάτος”, Έκδηλα σημάδια κοπώσεως, ενώ η αίρεση του Οικουμενισμού μαίνεται

Posted in ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ on Ιουνίου 24, 2011 by entoytwnika

 

Κουράστηκαν ἢ ἀδιαφοροῦν οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ σιωπηλὰ παραδίδονται στὸν Οἰκουμενισμό;

Οἱ ποιμένες καινοτομοῦν (στὸ ἔργο τῆς καθοδηγήσεως τῶν πιστῶν) ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως

Τὸ ἐρώτημα εἶναι κρίσιμο: Ὅταν ἐμφανιζόταν μία αἵρεση, οἱ ἅγιοι Πατέρες ἔμεναν ἱκανοποιημένοι μόνο μὲ κάποια στιγμιαία διαπίστωση καὶ μία πρόχειρη ἐνημέρωση γιὰ τὴν ὕπαρξή της; Καὶ μετὰ σταματοῦσαν νὰ ἐνημερώνουν τοὺς πιστοὺς καὶ νὰ στηρίζουν τὴν ἀποκρουσή της, νὰ ἀποκαλύπτουν τὶς αἱρετικὲς κακοδοξίες καὶ νὰ τὶς ἐλέγχουν; Ἔχουμε, ἄραγε, παραδείγματα ἁγίων ποὺ ἄρχιζαν τὸν ἀγῶνα ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν καὶ κατόπιν ἔδειχναν σημάδια κοπώσεως, καθὼς ὑφίσταντο τὸ μαρτύριο τῆς περιφρόνησης, τῆς λοιδορίας, τῆς συκοφαντίας καὶ τῶν διωγμῶν ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς; Ὀπισθοχωροῦσαν καὶ ἐγκατέλειπαν τὸν ἀγῶνα ἤ πολεμοῦσαν ὡς λιονταρόψυχοι ἀγωνιστὲς οἱ ἅγιοι, ἀψηφώντας κακουχίες, διωγμούς, ἐξορίες, ἀκόμα καὶ τὸν θάνατο;

Μήπως ὁ Μ. Ἀθανάσιος ἀπόκαμε διωκόμενος 16 περίπου χρόνια ἀπὸ τοὺς Ἀρειανούς; Μήπως ὁ ἅγιος Μάξιμος σιώπησε μπροστὰ σὲ Αὐτοκράτορα καὶ Πατριάρχες, μπροστὰ σὲ μίαν ὁλόκληρη αὐτοκρατορία; Μήπως ἄλλοι ἅγιοι ἀδιαφόρησαν καὶ σιώπησαν δραστηριοποιουμένης καὶ ἐπελαυνούσης τῆς αἱρέσεως;

Γράφει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, πὼς ἡ ὕπαρξη αἱρετικῶν σὲ κάποια πόλη ξεσήκωσε τοὺς ποιμένες, οἱ ὁποῖοι, ὡσὰν «γενναῖοι σκύλακες» ποὺ βλέπουν τοὺς αἱρετικοὺς «λύκους… τὴν ποίμνην ἅπασαν διαφθείροντας», κατέβηκαν στὴν μάχη κατὰ τῶν αἱρετικῶν καὶ δὲν σταμάτησαν τὸν ἀγῶνα πρὶν νὰ τοὺς διώξουν ἀπὸ τὴν πόλη τους, «αὐτοὺς πάντοθεν ἀπελαύνοντες» (Ἰω. Χρυσοστόμου, Πρὸς Ἀνομοίους περὶ ἀκαταλήπτου, λόγ. Β΄).

Ἂν λοιπὸν αὐτοί, τοὺς ὁποίους τιμοῦμε καὶ κηρύττουμε —«τιμὴ μάρτυρος μίμηση μάρτυρος»—, μᾶς ἔδωσαν τὸ παράδειγμα γιὰ ἀνυποχώρητο ἀγῶνα ἐναντίον τῶν αἱρέσεων, πῶς ἐμεῖς σήμερα, ἀδιαφοροῦντες γιὰ τὴν ἀκεραιότητα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ποὺ κολοβώνεται συστηματικὰ (μὲ τὴ μέθοδο τῆς σαλαμοποίησης), ὄχι μόνον σιωποῦμε καὶ ἀδρανοῦμε μπροστὰ στὴν ἐπέλαση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐπικοινωνοῦμε μὲ τοὺς αἱρετικούς, μὲ μπροστάρηδες τοὺς Ἐπισκόπους;

Κατὰ τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων, εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν ἐπηρεασθεῖ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν αἵρεση, ὅταν οἱ πιστοὶ συμβιώνουν καὶ «κοινωνοῦν» μὲ τοὺς αἱρετικούς. Καὶ ἀποδεικνύονται ἀρνητὲς τῆς πατερικὴς διδασκαλίας στὸ θέμα τῆς καταπολέμησης τῶν αἱρέσεων, ὅσοι πνευματικοὶ διδάσκουν: κοίταζε τὸν ἑαυτό σου καὶ προσεύχου, ἄφησε τὰ ὑπόλοιπα στοὺς ποιμένες ἢ στὸν Θεό.

Ἀλλὰ σὲ ποίους ποιμένες; Σὲ αὐτοὺς ποὺ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων; Καὶ σὲ ποιόν Θεό; Σὲ ἕναν Θεὸ ἰδικῶν τους προδιαγραφῶν, ἢ στον Ἀληθινὸ Θεό, ποὺ ἐντέλλεται διὰ τῶν Γραφῶν καὶ τῶν Ἁγίων Του: «μὴ συγκοινωνεῖτε» αὐτοῖς, καὶ «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν» καὶ «μηδὲ χαίρειν λέγετε αὐτοῖς», ἀλλὰ καὶ «μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζετε»;

***

Ἡ κόπωση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος εἶναι ἐμφανὴς σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα. Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρουμε:

1. Ἀσφαλῶς καὶ δὲν εἶναι εὔκολο στὸν καθένα νὰ κρίνει τὸ ἔργο τῶν πνευματικῶν. Παλεύουν καὶ κονταριοχτυπιοῦνται μὲ «τὰ πνεύματα τῆς πονηρίας» γιὰ νὰ βοηθήσουν καὶ νὰ νεκραναστήσουν κάθε πεπτωκότα. Ὅμως, ἡ ἀδράνεια τῶν πνευματικῶν στὸ θέμα τῆς ἀντιμετωπίσεως τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ —ποὺ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν ἀδιαφορία τῶν πιστῶν γιὰ τὴν καταπολέμηση τῆς αἱρέσεως, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν ἄγνοια τοῦ τί ἀκριβῶς εἶναι ὁ Οἰκουμενισμὸς— δίνει τὸ στίγμα μιᾶς «καινοτομίας» στο πνευματικὸ ἔργο τῆς καθοδηγήσεως τῶν πιστῶν γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως. Ὅπως δι’ ὀλίγων ἐπισημάνθηκε παραπάνω, οὐδέποτε οἱ ποιμένες (ἐπίσκοποι καὶ πνευματικοὶ) ἔδειχναν τόση καὶ τέτοια ἀδιαφορία γιὰ τὴν ἐκδίωξη τῆς αἱρέσεως, ἡ ὁποία ὡς μολυσματικὴ ἀσθένεια ἔχει μολύνει ὄχι μόνο τοὺς εὐσεβεῖς πιστούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἴδιους τοὺς ποιμένες!

Ἔχουν, ἄραγε, τόσο μεγάλη πεποίθηση στὸν ἑαυτό τους οἱ σημερινοὶ πνευματικοὶ πατέρες, ὥστε νὰ πιστεύουν ὅτι τὰ πνευματικά τους παιδιά, ὑπὸ τὴν καθοδήγησή τους, δὲν ἐπηρεάζονται ἀπὸ τὴν αἵρεση; Ἔδειξαν γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὸ ἓν δέκατο τοῦ ἐνδιαφέροντος ποὺ δείχνουν γιὰ τὰ οἰκονομικὰ καὶ ἐθνικὰ θέματα, γιὰ τὴν Κάρτα τοῦ Πολίτη καὶ τόσα ἄλλα θέματα λιγότερο ἢ περισσότερο ἐπουσιώδη; Ἢ μήπως, ἡ ἀδιάφορη καὶ ἐφεκτικὴ στάση τους ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ δηλοῖ προσωπικὸ φόβο καὶ ἐπαγγελματικὴ ἰδιοτέλεια, ἐφ’ ὅσον ἡ καταπολέμησή του συνεπάγεται ρήξη καὶ σύγκρουση μὲ τὸ ἐξουσιαστικὸ καθεστὼς τῆς δεσποτοκρατίας; Τὸ καθεστὼς ποὺ ἀρνεῖται πεισμόνως καὶ σκανδαλωδῶς νὰ ἀπαντήσει ἂν ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι αἵρεση, τὸ καθεστὼς ποὺ ἔχει σιωπηρὰ ἀποδεχθεῖ ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι «ἐκκλησία» καὶ ἔχει ἐντάξει τὴν Ὀρθοδόξη Ἐκκλησία στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν, αὐτὴ τὴν αἱρετικὴ σφηκοφωλιὰ τοῦ Προτεσταντισμοῦ;

2. Ἐπίσης, εἶναι ἐμφανὴς ἡ κόπωση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ πρωτοσελίδες διαμαρτυρίες τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Τύπου κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχουν ἐλαττωθεῖ. Παρατηρεῖται τὸ φαινόμενο, ὅσο περισσότερες συμπροσευχὲς γίνονται, τόσο χλιαρότερες νὰ εἶναι καὶ οἱ ἀντιδράσεις τῶν πιστῶν. Ἡ τελευταία συμπροσευχὴ μετὰ τῶν Παπικὼν στο Ρέθυμνο, φαίνεται πὼς δὲν ἔκανε πιὰ καὶ τόση ἐντύπωση, δὲν σχολιάστηκε ὡς συμπροσευχή. Τὸ μικρόβιο-δηλητήριο τοῦ οἰκουμενιστικοῦ μιθριδατισμοῦ ἔχει παραλύσει τὸ ἀνοσοποιητικὸ σύστημα τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.

***

Τὰ παραπάνω γράφονται μὲ ἀφορμὴ τὴν πρόσφατη συνάντηση μελῶν τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου Ὀρθοδόξων–Ρωμαιοκαθολικῶν στὸ Ρέθυμνο Κρήτης (15-17 Ἰουνίου).

Στὴ συνάντηση αὐτὴ συνεχίστηκε συνειδητὰ καὶ προκλητικὰ ἡ παράβαση τῶν Ἱερῶν Κανόνων περὶ συμπροσευχῶν, ἀφοῦ ἀγνοήθηκαν οἱ διαμαρτυρίες τῶν πιστῶν ἀπὸ τοὺς αὐθαιρετοῦντας «ὀρθοδόξους» συνέδρους. Ἐπανέλαβε ὁ καρδινάλιος Kurt Koch τὴν αἱρετικὴ διδασκαλία τοῦ Βατικανοῦ περὶ «δύο πνευμόνων», χωρὶς νὰ ἀντιδράσουν οἱ πνευματικοὶ ποιμένες καὶ οἱ ἐπίσκοποί μας. Καὶ δὲν ἐννοοῦμε τοὺς συμμετέχοντες στὸν διάλογο «ὀρθοδόξους» ἐπισκόπους, (ἀπὸ αὐτοὺς πλέον τίποτα δὲν περιμένουμε, ἀφοῦ κάθε φορὰ ἐπιβεβαιώνουν καὶ ἀναβαθμίζουν τὸ αἱρετικὸ προφίλ τους), ἀλλὰ τοὺς ὑπολοίπους ποιμένες μας.

Τὰ ἱστολόγια, ἐπίσης, αὐτὴ τὴ φορὰ δὲν ἐπεσήμαναν καὶ δὲν διαμαρτυρήθηκαν —ὅπως ἔπραξαν γιὰ ἄλλες συμπροσευχὲς στὸ ἐγγὺς καὶ ἀπώτερο παρελθὸν— γιὰ τὶς τελευταῖες συμπροσευχὲς κατὰ τὴν διεξαγωγὴ τοῦ Διαλόγου στο Ρέθυμνο Κρήτης. Κι αὐτὸ εἶναι ἄλλο ἕνα σαφὲς δεῖγμα τῆς ἐξοικείωσης μὲ τὴν αἵρεση. Τὰ δὲ σχόλια τῶν πιστῶν στὰ ἐκκλησιαστικὰ ἱστολόγια, τώρα ἔχουν σχεδὸν μηδενισθεῖ. Κι ὅμως, πρὶν μερικοὺς μόλις μῆνες οἱ σχολιογράφοι ἀντιδροῦσαν ἔντονα, κι ἔτσι ἔδιναν τὸ μήνυμα στὶς ἡγεσίες τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν ὅτι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ἀκόμα ἀντιστέκεται καὶ παραμένει φρουρὸς ἄγρυπνος, καὶ αὐτὸ τοὺς ἔκανε διστακτικοὺς στὰ βήματα-ἀνοίγματα ποὺ ἐπιχειροῦσαν.

Ὁ ὅποιος, λοιπόν, ἀγῶνας τῶν λίγων ἀποτελματώθηκε, ἐξ αἰτίας τῆς διστακτικότητας καὶ τῆς ἀναβλητικότητας ἐκείνων ποὺ ἔπρεπε νὰ εἶναι πρωτοπόροι. Καὶ αὐτὸ τὸ τέλμα σὲ λίγο θὰ ἀρχίσει (ἔχει ἤδη ἀρχίσει) νὰ ἀναδίδει δυσωδία.

Διοργανώνουν οἱ ἡγέτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τὴν μία οἰκουμενιστικὴ συνάντηση πίσω ἀπὸ τὴν ἄλλη, πραγματοποιοῦν δεκάδες συνέδρια τῶν εἴκοσι καὶ τριάντα ἀτόμων (καὶ αὐτοὶ οἱ ἐλάχιστοι καὶ ὀλίγιστοι διαμορφώνουν τὶς συνειδήσεις), ἐπαναλαμβάνουν τὶς ἴδιες αἱρετικὲς θέσεις (καὶ ἄλλες ἀκόμα πιὸ προωθημένες), οἱ ὁποῖες πρὶν μερικὰ χρόνια εἶχαν ξεσηκώσει θύελλα ἀντιδράσεων· καὶ ἐκ μέρους τῶν Ὀρθοδόξων καμιὰ σθεναρὴ ἀντίδραση δὲν ἀκούγεται, δὲν προγραμματίζεται, δὲν ἐκδηλώνεται.

Ὁ καρδινάλιος Kurt Koch στὸ Ρέθυμνο (πρὸς χαρὰν τοῦ συμπροέδρου μητροπολίτου Περγάμου), ἐπανέλαβε ὅτι προχωροῦν στὴν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν», χωρὶς οἱ αἱρετικοὶ παπικοὶ νὰ διαγράψουν τὶς αἱρέσεις τους καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στην ὀρθὴ Πίστη. Εἶπε: «θὰ πρέπει νὰ ἐπιστρέψουμε πίσω στὴν πραγματικὴ ἔννοια τῆς μιᾶς Ἐκκλησίας ὅπως ἦταν στοὺς πρώτους αἰῶνες. Οἱ διάφορες παραδόσεις μποροῦν νὰ συνεχίσουν νὰ μένουν μέσα στὴν διαφοροποίηση…»!

Ἄρα, κατὰ τὸν καρδινάλιο (συνευδοκοῦντος τοῦ Περγάμου κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα καὶ ἀποδεχομένου τὴν «σοφία» τοῦ Koch) σήμερα δὲν ὑπάρχει ὡς πραγματικότητα ἡ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ! Αὐτὴ θὰ ὑπάρξει, ὅταν ἀποδεχθοῦμε καὶ τὶς αἱρέσεις τῶν Παπικῶν ὡς ἐκκλησιαστικὲς Παραδόσεις(!), ὅταν ἑνωθοῦμε ὑπὸ τὸν Πάπα καὶ ἔτσι συνεχίσει ἡ κάθε «πλευρὰ» νὰ ἔχει τὶς διαφοροποιημένες θέσεις της. Ἐμεῖς τὴν παρεφθαρμένη πλέον «Ὀρθοδοξία» καὶ οἱ Παπικοὶ τὴν ὀρθοδοξοποιημένη αἵρεση!

Καὶ συνεχίζοντας ὁ καρδινάλιος εἶπε βλάσφημα πώς, ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐγωϊστικοὶ καὶ αἱρετικοὶ σχεδιασμοὶ γιὰ μία παρὰ «φύσιν» καὶ παρὰ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες «ἕνωση», εἶναι θέλημα τοῦ Χριστοῦ! «Ἡ θέλησή μας εἶναι ἡ θέληση τοῦ Κυρίου, ὥστε ὅλοι νὰ ἑνωθοῦν. Ἕνας σημαντικὸς παράγοντας γιὰ τὴν ὑλοποίηση αὐτῆς τῆς θείας ἐντολῆς εἶναι ὁ θεολογικὸς διάλογος μεταξὺ τῶν δύο ἐκκλησιῶν. Εἴχαμε μία χιλιετία ὅπου ζήσαμε μαζὶ καὶ εἴχαμε κοινὰ πράγματα καὶ μία δεύτερη χιλιετία στὴν ὁποία οἱ δύο ἐκκλησίες εἶναι διαλυμένες».

Σὲ ἄλλο σημεῖο ἡ αὐτοῦ ἐξοχότης καρδινάλιος Koch χαρακτήρισε τὶς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ ὡς «διαφορετικὴ παράδοση», ἐξίσωσε τὴν Πίστη μὲ τὸν «πολιτισμὸ» καὶ ὀνόμασε τὶς κακοδοξίες «ἄνθη» τοῦ κήπου τῆς Ἐκκλησίας! Θαυμάστε τὸν «εὐώδη» λόγο τοῦ καρδινάλιου: «Οἱ διάφορες παραδόσεις μποροῦν νὰ συνεχίσουν νὰ ὑπάρχουν. Ὁ οἰκουμενισμὸς δὲ σημαίνει ὅτι θὰ δημιουργήσει κανεὶς ἕναν μονοπολιτισμό, ἀλλὰ εἶναι ἕνας κῆπος μὲ πολλὰ ἄνθη καὶ τὰ ἄνθη πρέπει μεταξύ τους νὰ σέβονται τὸ ἕνα τὸ ἄλλο παρότι βρίσκονται στὸν ἴδιο κῆπο».

Τὰ «ἄνθη τοῦ κακοῦ», λοιπόν, ἐξαγιάζονται καὶ ἀπαιτοῦν ἀναγνώριση ἀπὸ τὰ φαναριώτικα «ἄνθη τοῦ καλοῦ», ποὺ ὅπως φαίνεται, ἤδη τὴν ἔχουν λάβει.

Μόνο, ποὺ τὰ «μυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου, τὰ πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου», δηλαδὴ οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ ὅσοι τοὺς ἀκολουθοῦν, δὲν θὰ δώσουν ποτὲ αὐτὴ τὴν ἀναγνώριση στὰ κακόδοξα σχήματα τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

(Σημείωση: Στὶς 24 Ἰουνίου θὰ γίνει παρουσίαση τῆς «Μεγάλης Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Ἐγκυκλοπαιδείας». Παρόντες θὰ εἶναι ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, ὁ π. Κ. Μπέης, ὁ κ. Πέτρος Βασιλειάδης κ.ἄ. Ὁμιλητὴς θὰ εἶναι καὶ ὁ Περγάμου κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας, ὁ εἰσηγητὴς τῆς αἱρετικῆς «βαπτισματικῆς θεολογίας» ποὺ συμπροσεύχεται μὲ τοὺς αἱρετικούς, παραβαίνοντας ἀσυστόλως τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, καὶ ὁ ὁποῖος ἀνέχεται ἀδιαμαρτύρητα τὰ αἱρετικὰ φληναφήματα τῶν συμπροέδρων του καρδιναλίων στὸν Διάλογο μὲ τοὺς Παπικούς, δηλαδὴ προωθεῖ συνειδητὰ καὶ μεθοδικὰ τὸν Οἰκουμενισμό. Ὡς ἐκ τούτου ἀποτελεῖ ἔκπληξη τὸ γεγονός, ὅτι δίπλα στὸν κ. Ζηζιούλα, ὡς δεύτερος ὁμιλητής, θὰ εἶναι καὶ ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, ὁ ὁποῖος ἔχει γράψει ἄρθρα ἐναντίον τῆς «βαπτισματικῆς θεολογίας». Συμβιβάζονται, ὅμως, ἡ ἀντι-οἰκουμενιστικὴ ἀρθρογραφία τοῦ Ναυπάκτου καὶ ἡ συμπαρουσίαση τῆς Ἐγκυκλοπαιδείας μὲ τὸν κ. Ζηζιούλα; Αὐτὸ μπορεῖ να θεωρηθεῖ ὡς ἀντίσταση κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;).

Θεσσαλονίκη, 23 Ἰουνίου 2011

Φιλορθοδοξος Ενωσις «Κοσμας Φλαμιατος»

Εδρα: Βασ. Ηρακλειου 30, 546 24 Θεσσαλονικη, Τηλ. 697-2176314
E-Mail: kflamiatos@yahoo.gr ― Ενημερωτικο Δελτιο 15/2011

ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΔΙΑΣΠΑΣΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (32ο ΜΕΡΟΣ)

Posted in ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΡΘΡΑ on Ιουνίου 24, 2011 by entoytwnika

 

Έν έτει 1960 o αγώνας των παλαιοημερολογιτών συνεχίζεται με επί κεφαλής τήν Έκκλησιαστικήν Έπιτροπήν υπό Πρόεδρον τόν ήδη Επίσκοπον Ταλαντίου ‘Ακάκιον Παππάν και Γενικόν Γραμματέα τόν Άρχιμανδρίτην Χρυσόστομον Κιούσην.
Η σταδιακή μείωσις του αριθμού τών Ιερέων ανάγκασαν τήν Εκκλησιαστική επιτροπή ν’ απευθυνθή στό εξωτερικό μέ κάθε προφύλαξι, διότι τά όργανα τής Κρατικής Εκκλησίας, είχαν υποψιασθή αυτή τήν κίνησι και καραδοκούσαν νά εμποδίσουν τήν έξοδο Παλαιοημερολογιτών Ιερέων στό εξωτερικό.
Οι κινήσεις ελάμβαναν μυστικό χαρακτήρα καί άπό τό γεγονός ότι οι στασιαστές Κληρικοί (Τόμπρος και οι συν Αυτώ) καί Λαϊκοί έναντι τής Εκκλησιαστικής Επιτροπής ήταν έτοιμοι νά «καρφώσουν» κάθε κίνησι, πού θά υπέπιπτε στην άντίληψί τους.
Ό Πρόεδρος τής Εκκλησιαστικής Επιτροπής, Σεβασμιώτατος νύν Επίσκοπος Ταλαντίου κυρός Άκάκιος, παρά τό προκεχωρημένον τής ηλικίας και τάς ασθενείας του ύφ’ ων είναι προσβεβλημένος, επεχείρησε περί τό τέλος τού έτους 1960 κοπιώδες καί μακρύνόν ταξείδιον είς Αμερικήν, διά νά λάβη κανονικήν χειροτονίαν άπό Ρώσσους Επισκόπους έν διασπορά ευρισκομένους, κατόπιν βεβαίως ομόθυμου προτάσεως τού Ιερού Κλήρου.
Χαράς καί ευφροσύνης έπλήσθη ό Κλήρος καί ό Λαός τής Εκκλησίας τών ΓΟΧ Ελλάδος. Θλίψι, όδυρμό, κατήφεια καί παροξυσμό κατέβαλε τους υπεναντίους, καί άρχισαν άπό τίς εκκλησιαστικές φυλλάδες τους νά εκτοξεύουν ύβρεις κατά του Αγώνος των Παλ/των καλούντες Πολιτεία καί Κρατική Εκκλησία ν’ αφανίσουν τόν νεοχειροτονηθέντα Έπίσκοπον ‘Ακάκιον.
Ό πόλεμος έσυνεχίσθη επί χρόνια κατά τών χειροτονιών τών Αρχιερέων τής Εκκλησίας τών Γ.Ο.Χ. , διότι έπίστευαν ότι μετά τήν κοίμησιν του πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ό Αγών θά διελύετο άπό τήν άπουσίαν ‘Αρχιερατικής ηγεσίας.
Τόν Μάϊο 1969 ό Μητροπολίτης Φιλάρετος ό Ηγέτης τής Ρωσικής Εκκλησίας τής Διασποράς, απέστειλε τήν εξής επιστολή προς τόν Αύξέντιον:

Πρόεδρος τῆς Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἐκτὸς Ρωσίας 72 East 93D STREET, NEW YORK 28, Ν.Υ. Tel: LEhigh 4‐1601
30 Μαΐου/12 Ἰουνίου, 1969

 

Ἡ Αὐτοῦ Σεβασμιώτης κ. Αὐξέντιος, Ἀρχιεπίσκοπος τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἑλλάδος. Κάνιγγος 32, Ἀθήναι, Ἑλλὰς.

Σεβασμιώτατε,

Ἐν σχέσει με τὴν εὐγενήν ἀδελφικήν σας ἐπιστολὴν τῆς 12ῆς Μαΐου 1969, ἐπιθυμοῦμε νὰ γνωρίσετε ὅτι ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ὀρθοδόξου Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς ἀναγνωρίζει τὸ κῦρος τῆς ἐπισκοπικῆς χειροτονίας τοῦ προκατόχου τῆς ὑμετέρας Σεβασμιώτητος μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀκακίου και τῶν ἐπακολουθησασῶν χειροτονιῶν τῶν ἐπισκόπων τῆς υμετέρας Ἐκκλησίας.
Συμφώνως πρὸς τὰ ἀνωτέρω καὶ λαμβάνοντες ὑπʹ ὄψιν διαφόρους ἄλλας περιστάσεις, ἡ ἡμετέρα Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων θεωρεῖ τὴν ὑμετέραν Ἱεραρχίαν, ὡς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι ἐν πλῆρει ἐπικοινωνίᾳ μεθ’ ἡμῶν.

Εἴθε αὶ εὐλογίαι τοῦ Κυρίου νὰ εἴναι με ὅλον τὸν κλῆρον καὶ τὸν πλήρη πίστεως λαὸν τῆς ὑμετέρας Ἐκκλησίας.


Ἐξαιτούμενος τὰς ὑμετέρας ἁγίας εὐχάς, διατελῶ ὑμέτερος ἐν Χριστῷ ἀδελφὸς.


+ ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος.

Σύνοδος Ἐπισκόπων τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Διασπορᾶς 72 East 93D STREET, NEW YORK 28, Ν.Υ. Tel: LEhigh 4‐1601
18/31 Δεκεμβρίου 1969

Ἡ Αὐτοῦ Σεβασμιώτης κ. Αὐξέντιος,
Ἀρχιεπίσκοπος τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἑλλάδος.

Σεβασμιώτατε,

Ἡ ἀδελφικὴ ἐπιστολὴ τῆς Ὑμετέρας Σεβασμιώτητος τῆς 25ῆς Νοεμβρίου 1969, ἀνεγνώσθη εἰς Συνεδρίασιν τῆς Συνόδου ἡμῶν σήμερον. Αἱ πολλαὶ δοκιμασίαι τὰς ὁποῖας ὑπέστη ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπό τῶν ἀρχῶν τῆς ἱστορίας της, εἶναι ἰδιαιτέρως μεγάλαι κατὰ τοὺς χαλαιποὺς τοὺς ὁποίους διερχόμεθα καὶ συνεπῶς ἀπαιτοῦν μεγαλυτέραν καὶ ἱσχυροτέραν ἑνότητα μεταξῦ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀληθῶς ἀφοσιωμένοι εἰς τὴν πίστιν τῶν Πατέρων μας. Με τὰ αἰσθήματα αυτά ἐπιθυμοῦμεν ἄπαξ ἔτι νὰ σᾶς πληροφορήσωμεν ὅτι ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν Διασπορᾷ, ἀναγνωρίζει τὸ κῦρος τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ μακαρίας μνήμης προκατόχου Ὑμῶν, μακαρίτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀκακίου καὶ τὰς ἐν συνεχεῖᾳ χειροτονίας, ἐν τῇ Ἱερᾷ Ὑμῶν Ἐκκλησία. Συνεπῶς καὶ λαμβανομένων ὑπʹ ὄψιν διαφόρων ἄλλων περιστατικῶν, ἡ Ἀρχιερατικὴ ἡμῶν Σύνοδος, θεωρεῖ τὴν Ἱεραρχίαν Ὑμών ὡς Ἀδελφοὺς, ἐν Χριστῷ, ἐν πλῆρει κοινωνία μεθ΄ ἡμῶν.
Εἴθε ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ νὰ εἶναι μετὰ τοῦ Κλήρου καὶ τῶν Πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας Ὑμῶν, ἰδίως κατὰ τὰς προσεχεῖς ἡμέρας τῆς ἐν σαρκί Γεννήσεως τοῦ Κυρίου καὶ Σωτήρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Πρόεδρος τῆς Συνόδου

+ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ, Μητροπολίτης Νέας
Ὑόρκης καὶ Ἀνατολικῆς Ἀμερικῆς

Τὰ Μέλη
+ ΝΙΚΟΝ Οὐασιγκτῶνος—Φλωρίδος
+ ΣΕΡΑΦΕΙΜ Σικάγου—Ντητρόϊτ
+ ΒΙΤΑΛΙΟΣ Μοντρεάλης—Καναδᾶ
+ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ἀγγελουπόλεως—Τεξάδος
+ ΑΒΕΡΚΙΟΣ Συρακουσσῶν—Τριάδος
+ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φραγκισκουπόλεως
+ ΣΑΒΒΑΣ Ἐδμουνδοπόλεως
+ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Σεάτλου
+ ΑΝΔΡΕΑΣ Πετροχώρας

Ὁ Γραμματεύς τῆς Συνόδου
+ ΛΑΥΡΟΣ Μανναχάττης.