Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2011

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΣΤΟ ΣΑΜΠΕΖΥ ΤΗΣ ΕΛΒΕΤΙΑΣ – ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ – ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΩΝ (3ο ΜΕΡΟΣ)

Posted in ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ on Σεπτεμβρίου 29, 2011 by entoytwnika

Οι εξουσιοδοτημένοι εκπρόσωποι τών ‘Ορθοδόξων Έκκλησιών (πλήν του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων) υπέγραψαν στίς 28 Σεπτεμβρίου 1990 στό Σαμπεζύ τής Ελβετίας τήν ακόλουθη «Κοινή ομολογία Όρθοδόξου Πίστεως» (Συμφωνία προδοσίας & ντροπης) με τους αιρετικούς Μονοφυσίτες, το πρωτότυπον της συμφωνίας είναι στην αγγλική. Γι’ αυτό παραθέτουμε καί τό αγγλικό πρωτότυπο (σε φωτοτυπίες εις το επόμενο μέρος) και την μετάφρασί του στην Ελληνική.

Ή Ελληνική μετάφρασις

ΜΙΚΤΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ
ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΩΝ ΟΡΘΟΔ. ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
Στό έν Γενεύη Όρθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, 23 – 28 Σεπτεμβρίου 1990.

Ή Τρίτη Συνέλευσις της Μικτής Επιτροπής του θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και Ανατολικών Όρθοδόξων Εκκλησιών έπραγματοποιήθη στο εν Σαμπεζύ της Γενεύης Όρθόδοξον Κέντρον του Οίκουμενικου Πατριαρχείου απο 23ης έως 28ης Σεπτεμβρίου 1990.
Οί επίσημοι αντιπρόσωποι των δυο οικογενειών τών Όρθοδόξων Εκκλησιών καί οί σύμβουλοί τους συνηντήθησαν σέ μιά ατμόσφαιρα προσευχής άναμένοντες το αγιον Πνεύμα και με θερμή, εγκάρδια, χριστιανική αδελφική αγάπη. Αισθανθήκαμε τήν ευγενή καί γεναιόδωρη φιλοξενία τής Αυτού Αγιότητας τού Πατριάρχη Δημητρίου Α’ διά μέσου του Σεβασμ. Μητροπολίτου Δαμάσκηνου της Ελβετίας στό Όρθόδοξο Κέντρο του Οίκουμενικού Πατριαρχείου. Επίσης προσεκλήθημεν σέ δύο μεγάλες δεξιώσεις, μίαν στην κατοικία του Μητροπολίτου Δαμάσκηνου και η άλλη στην κατοικία τής Αυτού Έξοχώτητος του «Ελληνα Πρεσβευτού στά Ηνωμένα Έθνη κυρίου Κερκινού καί της κυρίας Κερκινού.
Οί 34 συμμέτοχοι (βλέπε τόν κατάλογον τών συμμέτοχων) ήλθαν απο Αυστρία, Βουλγαρία, Κύπρο, Τσεχοσλοβακία, Αίγυπτον, Αιθιοπίαν, Φιλλανδίαν, Ελλάδα, Ίνδίαν, Λίβανον, Πολωνίαν, ‘Ελβετίαν, Συρίαν, Μεγ. Βρεττανίαν, Η.Π.Α., Σοβιετικήν Ένωσιν, (Εκκλησία τής Ρωσσίας, Εκκλησία της Γεωργίας, Εκκλησία της Αρμενίας καί Γιουγκοσλαβίαν. Κατά το διάστημα εξ ήμερων συνεδριάσεων, συμπροήδρευσαν ό Σεβ. Μητροπολίτης Δαμασκηνός της ‘Ελβετίας καί ό θεφιλ. Μητροπολίτης Δαμιέτης Μπισόϊ ( τών Κοτών). Στην εναρκτήρια προσφώνησί του ο Σεβ. Μητροπολίτης Δαμασκηνός προέτρεψε τους συμμέτοχους νά «εργασθούν έν πνεύματι ταπεινώσεως, αδελφικής αγάπης καί άμοιβαίας κατανοήσεως, ούτως ώστε «ό Κύριος τής πίστεως καί Κεφαλή της Εκκλησίας Του» νά μας όδηγήση διά τού αγίου Πνεύματος στη ταχύτερη οδό για τήν ενότητα καί κοινωνία»
Ή Συνέλευσις εδέχθη δύο εκθέσεις· μία άπό τήν θεολογική Υποεπιτροπή της, ή οποία συνεδρίασε στο Όρθόδοξο Κέντρο Σαμπεζύ (20-22 Σεπτεμβρίου 1990), καί ή άλλη άπό τήν ‘Υποεπιτροπή της γιά Ποιμαντικές σχέσεις, η οποία συνεδρίασε στο Μοναστήρι αγίου Παϊσίου, Αίγυπτος (31 Ιανουαρίου έως 4 Φεβρουαρίου 1990). Οί ακόλουθες Εισηγήσεις, οί οποίες παρουσιάσθησαν στή Μικτή θεολογική Υποεπιτροπή διενεμήθησαν στούς συμμετέχοντας:

1. «Δογματικές Διατυπώσεις καί ‘Αναθέματα Τοπικών & Οίκουμενικών Συνόδων στό κοινωνικό πλαίσιο τους Αίδεσιμ. καθηγητή Ιωάννου Ρωμανίδη – Εκκλησία Ελλάδος.

2. «Αναθέματα καί Συνοδικές αποφάσεις. Δύο προς άντιμετώπισιν ζητήματα γιά τήν άποκατάστασιν της κοινωνίας μεταξύ τών Ανατολικών Όρθοδόξων Εκκλησιών καί τής Όρθοδόξου Εκκλησίας» – Dr Paulos Gregorios, Μητροπολίτης Δελχί, Συριακή Όρθόδοξος «Εκκλησία «Ανατολής.

3. «Ιστορικοί παράγοντες καί ή Σύνοδος της Χαλκηδόνος» π. T. Malaty, Κοπτική Όρθόδοξος «Εκκλησία.

4. «Ιστορικοί παράγοντες καί ή ορολογία της Συνόδου της Χαλκηδόνος (451)»- Καθηγ. Βλασίου Φειδά, Πατριαρχείον Αλεξανδρείας.

5. «Ερμηνεία τών χριστολογικών δογμάτων σήμερον» – Μητροπολίτη George Khodr – Πατριαρχείον Αντιοχείας.

6. «Ερμηνεία των χριστολογικων δογμάτων σήμερον» – Επισκόπου Μesrod Krikorian, «Αρμενική «Αποστολική «Εκκλησία τού ‘Ετσμιατζίν.

Οί εξ εισηγήσεις, οί δύο «Εκθέσεις καί ή Περίληψις τών Συμπερασμάτων τής Δ’ ανεπισήμου Συζητήσεως είς Άντίς «Αμπέμπα (1971), ή οποία προστέθηκε στην «Εκθεσι τής θεολογικής Υποεπι τροπής, απετέλεσε την βάσι της εντατικής και φιλικής συζητησεως έπί τών θεμάτων καί των ενεργειών πού πρέπει νά γίνουν.
Συντακτική Επιτροπή, αποτελουμένη απο τον Μητροπολίτη George Khodr, Μητροπολίτη Paulos Mar Gregorios, Αρχιεπίσκοπο Kashishian, Αρχιεπίσκοπο Carima, αιδ. Καθηγητή Ιωάννη Ρωμανίδη, Μητροπολίτη Matta Mar Eistathious (Συρίας), Καθηγητή Ivan Dimitrov (Βουλγαρίας), με τον Καθηγητή Βλάσιο Φειδά και τον επίσκοπο Mesrod Krikorian ως γραμματείς, συνέταξαν το σχέδιον της δευτέρης Κοινής Δηλώσεων και Προτάσεων πρός τις Εκκλησίες.
Άλλη συντακτική επιτροπή, αποτελουμένη απο τον Καθηγητή Παπαβασιλείου (Κύπρου), επίσκοπο Χριστόφορο (Τσεχοσλοβακίας), Μητροπολίτη Paylos Mar Gregorios, και αρχιμανδρίτη Habte Mariam (Αιθιοπίας), με τον Δόκτορα π. Γεώργιο Δράγα, ως γραμματέα, συνέταξαν το σχέδιο επί των προτάσεων για ποιμαντικά θέματα.
Το ακόλουθον είναι το κείμενον της παμψηφεί εγκριθείσης Κοινής Δηλώσεως και προτάσεων.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Advertisements

ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ (6ο ΜΕΡΟΣ)

Posted in ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ on Σεπτεμβρίου 29, 2011 by entoytwnika

Ο ΑΡΧΙΜ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ
ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥλΟΣ, ΔΕΙΝΟΣ ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ
ΤΗΣ «ΔΥΝΗΤΙΚΗΣ» ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ
ΤΟΥ ΙΕ’ ΚΑΝΟΝΟΣ ΤΗΣ Α’ ΚΑΙ Β’ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ
ΣΥΝΟΔΟΥ

Πολλοί, «ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ», έργον του Έπιφανίου, άνεξετάστως έκλαμβάνουσιν ώς… ίεράν γραφήν καί παρακατήθηκην! Ήμείς, είς τήν παρούσαν γραφήν, θά άσχοληθώμεν μέ τήν έξέτασιν του κεφαλαίου της «δυνητικής» ερμηνείας του ΙΕ ‘Κανόνος. Έπί του προκειμένου: Τήν 9ην Ιουνίου 1969, πεντήκοντα περίπου έτη, άπό της θλιβεράς πτώσεως του πατριαρχείου της Κων/πόλεως, ήγουν, της επισήμου διακηρύξεως της παναιρέσεως του οικουμενισμού (πατριαρχική εγκύκλιος του 1920), ό π. Έπιφάνιος, διά νά άποτρέψη τήν διακοπήν της κοινωνίας καί του μνημόσυνου τοΰ αποδεδειγμένου μασόνου «πατριάρχου» ‘Αθηναγόρου (Άντιπαπικά» Α. Καντιώτου σελίς 111 έκδ. 1988) καί όπαδού «του πλέον απαίσιου συγκρητισμού» (γνώμη επίσημος του π. Έπιφανίου, βλ. «ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ» σελίς 26), εξέδωκεν καί έκυκλοφόρησεν έπιστολιμαίαν διατριβήν «ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΘΗΝΑΓΟΡΟΥ». Έν ή, μεταξύ άλλων, ύπερημύνετο της κοινωνίας καί του μνημόσυνου του ‘Αθηναγόρου!!! «Εγραφεν: «Ό Κανών (ΙΕ’ της Α’ καί Β’ Συνόδου) είναι δυνητικός καί ουχί υποχρεωτικός. Δέν άξιοι δηλαδή απαραιτήτως παρά τών κληρικών όπως παύσωσι τό μνημόσυνον του αιρετικά διδάσκοντος Επισκόπου πρό της καταδίκης αύτού, άλλα απλώς παρέχει είς αυτούς τήν δυνατότητα. «Αν τις Κληρικός, λέγει ο Κανών, αποκοπή άπό τοιούτου Επισκόπου «πρό συνοδικής διαγνώσεως», ουδαμώς παρανομεί, διό καί δέν υπόκειται είς έπιτίμησιν, άλλα μάλλον άξιος επαίνου είναι. «Αν όμως έτερος Κληρικός δέν πράξη τούτο, άλλα, χωρίς νά άσπάζηται τάς διδασκαλίας του επισκόπου, συνεχίζη τό μνημόσυνον αύτού, αναμένων «συνοδικήν διάγνωσιν» καί καταδίκην, ουδαμώς κατακρίνεται ύπό του Κανόνος... καί τά εξής («ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ» σελίδες 75-76). Η ευρύτατη διάδοσις της έρμηνείας ταύτης ύπό του π. Έπιφανίου, καθησύχασε τά ενιστάμενα πνεύματα καί όλοι οι εκ της ερμηνείας «βολευόμενοι» (οίκουμενισταί) τόν π. Έπιφάνιον, τόν συμβιβάσαντα τάς περιστάσεις «νέον Ζωναράν» ανέδειξαν! Αλήθεια είναι ότι τοιούτου είδους «εξοικονομήσεις τών περιστάσεων» έπεζήτουν οί άπ’ αίώνος αίρετικοί! ‘Αλλά προσέκρουον είς τους γρανιτώδεις βράχους τής Όρθοδόξου Πίστεως καί διελύοντο ώς τά έπαφρίζοντα κύματα.
Έρχόμεθα είς τήν «δυνητικήν» έρμηνείαν του «νέου Ζωναρά».
‘Από τής θεσπίσεως του ‘Ιερού Κανόνος (861 μ.Χ.), παρήλθον ένδεκα καί πλέον αίώνες! Κατά τό χρονικόν αυτό διάστημα έζησαν οί σοφοί έρμηνευταί Ζωναράς, Βάλσαμων, Άριστηνός, παρήλθεν πλήθος Αγίων Πατριαρχών λογίων, καί άλλων τής Ορθοδόξου Εκκλησίας σοφών, Αγίων καί διδασκάλων, Όμολογητών καί Μαρτύρων ό σύλλογος, καί ουδείς έξ’ αυτών, ουδέ κατ’ όναρ έψαντάσθη μίαν τοιαύτην έρμηνείαν!! Άλλ’ αντιθέτως: Πρακτικώς καί θεωρητικώς, ώς προδεδήλωται, ενήργησαν τήν εφαρμογήν του ΙΕ’ Ι. Κανόνος! Τί δέ; «Ο,τι αυτοί απώθησαν, ήμεις θά παραδεχθώμεν;;; Άγιώτεροι καί σοφώτεροι εκείνων είμεθα; «Απαγε τοις τοιαύτης άνοίας, ίνα μή είπωμεν πωρώσεως! Έάν, παρ’ ελπίδα, παραδεχθώμεν εκείνο τό οποίον αυτοί απώθησαν, άναγκαίως, προσάπτομεν εις αυτούς καταφρόνησιν καί αίσχύνην, είς ημάς δε αυτούς καταλογίζεται ανόητος ανταρσία. Μη γένοιτο!
Διά νά γίνη προδηλοτέρα ή άπόνοια του «νέου κανονολόγου», πρέπει κανείς νά φαντασθή τόν π. Έπιφάνιον είς τήν Κων/πολιν, τήν ήμέραν έκείνην, καθ’ ην ό Νεστόριος απεδέχθη τήν βλασφημίαν του συλλείτουργού του, Δωροθέου: «Ει τις Θεοτόκον είναι λέγει τήν Μαρίαν, ούτος ανάθέμα έστω»! Νά ανέρχεται είς τόν άμβωνα, νά σείη τήν χείρα καί νά λέγη προς τόν διιστάμενον κλήρον καί λαόν: «Στώμεν καλώς, μή κάμνετε σχίσμα!… Δέν κατακρίνεστε! Δέν παρανομείτε!! Καί έγώ συμφωνώ μέ υμάς, καλοί μου Χριστιανοί, ότι ό πατριάρχης έξετροχιάσθη! «Οτι βαδίζει είς αίρετικόν έδαφος! «Οτι, τέλος, είναι αίρετικός. Άκριτος, όμως! Επομένως, … δέν παρανομείτε μεν χωριζόμενοι, καί, πρέπει να μην ασπασθήτε τα κακόδοξα φρονήματα του! Όμως,… δέν έχετε δικαίωμα νά χωρίζεσθε(!!!) άπό τής κοινωνίας αυτού καί νά διακόπτετε τό μνημόσυνον του πρό «συνοδικής διαγνώσεως» καί κατακρίσεως αύτού!!… Τούτο είναι «ζηλωτισμός άκριτος»! Είναι «αφελών και ανοήτων ένέργειαι…»!,.. Καί άλλα, τούτοις όμοια, τά όποια ό π. Έπιφάνιος είς τους Ορθοδόξους προσάπτει, παρ όλας τας διαβεβαιώσεις του ότι οί άφιστάμενοι τής κοινωνίας πρό Συνοδικής κατακρίσεως δέν παρανομούν, διό καί δέν έπιτιμώνται, άλλα άξιοι επαίνου είναι…
Ωσαύτως, στοχασθήτε τόν π. Έπιφάνιον, περί τό έτος 1274 μ.Χ., νά έπιστέλλη τήν ώς άνω έπιστολιμαίαν διατριβήν αυτου προς τους Άγιορείτας Πατέρας τους διαστάντας άπό τής κοινωνίας καί του μνημόσυνου του λατινίσαντος πατριάρχου Ιωάννου Βέκκου, ύπό τόν άκόλουθον τίτλον, ώς… «έπιταγήν τών καιρών»: «ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΕΚΚΟΥ»! Μετά πεισμονής δέ, νά διατείνεται ότι είναι «δυνητικός» ό Κανών ΙΕ’ τής Α’ καί Β Συνόδου καί, ότι οί Άγιορείται… δέν παρανομούσιν άν, χωρίς νά άσπάζωνται τάς ένωτικάς καί βλάσφημους διδασκαλίας του Ιωάννου Βέκκου, συνεχίζουν τήν κοινωνίαν καί τό μνημόσυνον αυτού, άναμένοντες «συνοδικήν διάγνωσιν» καί καταδίκην του λατινόφρονος, μέ τά επιχειρήματα του…
Ό επιστολογράφος, δέν ήρκέσθη είς τήν «δυνητικήν» έρμηνείαν!! Αλλά εσυνέχισε με δυο νέας θεωρίας 1) Τήν περί «οικονομίας άχρι καιρού». Δηλ. συνέχισιν … έπ’ απειρον(!!!) τής κοινωνίας καί του μνημόσυνου (του κηρύσσοντος κατεγνωσμένην αίρεσιν προέδρου) καί 2) Τήν… περί «ψιλής εύχετικής μνείας του ονόματος του προέδρου είς το έν πρώτοις μνήσθητι».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

 

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΝ ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ (2ο ΜΕΡΟΣ)

Posted in ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ on Σεπτεμβρίου 29, 2011 by entoytwnika

Το Μυστήριον του Βαπτίσματος

Τό «Αγιον Βάπτισμα είναι τό Μυστήριον όπου μας εισαγάγει στην Κιβωτό της Σωτηρίας, την Εκκλησία του Χριστού καί είναι δώρον της άγάπης του Θεού προς τόν άνθρωπο.
Ό σκοπός του Βαπτίσματος είναι ή άναγέννηση του άνθρωπου, ή υιοθεσία καί σωτηρία του.
Τό άγιον Βάπτισμα επέχει την πρώτη θέση, έφ’ όσον χωρίς αυτό, κανένα άλλο, άπό τά υπόλοιπά Μυστήρια, δέν μπορεί νά τελεσθεί.
Τό «Αγιον Βάπτισμα μας γεννά έκ δευτέρου με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος επειδή χάσαμε τήν πρώτη μας άπαθή γέννηση καί ή σύλληψη μας έγινε «έν άνομίαις» καθώς ψάλλει ό Προφητάναξ Δαβίδ.
Ή πρώτη λοιπόν πράξη, γιά νά αφήσει ό άνθρωπος τόν κόσμο της φθοράς καί της δουλείας καί νά εισέλθει στό Βασίλειον της θείας Χάριτος, είναι τό «Αγιον Βάπτισμα.
Τό Μυστήριον αυτό καλείται άπό τόν Άπόστολο Παύλο «Λουτρόν Παλιγγενεσίας καί όνακαινώσεως πνεύματος Αγίου». «Παρέχει εις τόν βαπησθέντα τήν νέαν ζωήν έν Χριστώ καί διανοίγει εις αυτόν τήν θύραν της εισόδου εις τήν Έκκλησίαν καί της συμμετοχής καί εις τους λοιπούς μυστηριακούς θησαυρούς της».
Ή σπουδαιότητα του Μυστηρίου τούτου καταφαίνεται καί άπό τήν Δεσποτικήν έντολήν του Κυρίου μας, όπου, ολίγον πρό της αναλήψεως αύτου, παράγγειλε στους μαθητές του: «ίνα ευαγγελιζόμενοι τόν κόσμον άπαντα βαπτίζωσι τους πιστεύοντας έπί τω όνόματι της Αγίας Τριάδος, άπειλήσαντος δε κατάκρισιν κατά παντός άπιστήσαντος καί μή βαπτισθέντος».

Προϋποθέσεις απαραίτητοι διά τό ‘Έγκυρον βάπτισμα

1. Ή Όρθόδοξη Πίστη καί ομολογία του υποψηφίου προς Βάπτιση ενηλίκου ή διά βρέφος η νήπιον του ανάδοχου, που αυτονόητα θα είναι ορθόδοξος καί ευσεβής.
2. Ό Ιερεύς νά έχει κανονικήν ίερωσύνη.
3. Το αγιασμένον ύδωρ
4. Ή τριττή κατάδυση καί ανάδυση όλοκλήρου του σώματος του βαπτιζομένου εις τό άγιασμένον ύδωρ.
5. Ή επίκληση των Τριών Προσώπων της Αγίας Τριάδος (του Πατρός καί του Υιού καί του ‘Αγίου Πνεύματος), σέ κάθε μία από τίς τρείς καταδύσεις.
6. «Χρίσις» του βεβαπτισμένου αμέσως μετά τό Βάπτισμα, μέ τό Άγιον Μύρο, που έχει κατασκευασθεί απο σύνοδο ορθοδόξων αρχιερέων.
Στίς παραπάνω προϋποθέσεις, θά αναφέρομε καί κάποιες άλλες παραμέτρους, πού άν καί είναι αυτονόητες δέν έκτελούνται όπως πρέπει.
1. Ή όλική έπάλλειψη του σώματος με το Λεγόμενο «έπορκιστόν έλαιον», πού έχει προορισμό να τονώσει τον μυούμενο εν όψει των αγώνων του κατά των δαιμόνων.
Θωρακίζει τόν μυούμενο μέ τό λάδι ως ασπίδα διά νά αντιμετωπίζει τά βέλη του έχθρού.’Αποτελεί προετοιμασία διά τό μεγάλο Μυστήριον πού ακολουθεί.
Κατά τίς Αποστολικές Διαταγές, ή «χρίσις» μέ τόν «Αγιον έπορκιστόν έλαιον γίνεται «εις τύπον τοΰ Πνευματικού Βαπτίσματος».
2. Ή προσεκτική ανάγνωση των ευχών τών εξορκισμών καί τών λοιπών ευχών καί μή παράλειψη αυτών διά τό σύντομον.
3. Ή προετοιμασία του λειτουργού ιερέως (τήν οποίαν οφείλει πρό κάθε τελετουργίας) διά προσευχής, νηστείας, έγκρατείας κ.λπ. όπως διδάσκει ό «Αγιος Συμεών ό Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης.

Εις Κύριος, Μία Πίστις, Έν Βάπτισμα

Τό απόλυτο κέντρο γύρω άπό τό όποιον πρέπει νά συγκροτείται ή θεολογική συνείδηση είναι τό Έφεσ. 4,5: «Είς Κύριος, μία Πίστις, εν Βάπτισμα» καί κατά συνέπειαν μία Εκκλησία μέσα στην οποία καί μόνον τά Μυστήρια είναι έγκυρα καί λυτρωτικά.
Ή Εκκλησία αυτή είναι ή ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ.
Οί Αποστολικοί Κανόνες (46, 47, 50 καί 68) πού ρυθμίζουν οριστικά τό Μυστήριον του Βαπτίσματος έχουν ύπεροχικό καί άπαρασάλευτο κύρος. Δέν είναι άρα δυνατόν νά υπάρξει εκκλησιαστική απόφαση πού νά αντιτίθεται στους Αποστολικούς Κανόνες, τόν Κανόνα του Αγίου Κυπριανού, αλλά καί εκείνους του Μεγάλου Βασιλείου (α’ καί μζ’), οί όποιοι έχουν προσλάβει, επίσης, διά του β’ της Πενθέκτης, κύρος οικουμενικό.
Ειδικότερα, ως προς το Μυστήριον του Βαπτίσματος, κατά τό Έφεσ. 4, 5 καί τό ίερό σύμβολο, ένα καί μόνο Βάπτισμα υπάρχει, τό Βάπτισμα της Μιας Καθολικής Εκκλησίας, ήτοι της Όρθοδόξου.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΝ ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ (1ο ΜΕΡΟΣ)

Posted in ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ on Σεπτεμβρίου 29, 2011 by entoytwnika

«κατά τόν ὡς εἴρηται Ν΄ Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἔχοντος ἐπικύρωσιν ὑπό Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων συστατικόν στοιχεῖον ἀπαραίτητον τοῦ Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος τυγχάνει ἡ τρισσή κατάδυσις καί ἀνάδυσις ἐντός ἡγιαμένου ὕδατος» (Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ)

«Οι τρεις καταδύσεις στο νερό γίνονται μεν για τη σωστική επίκληση της ζωαρχικής Τριάδος, εικονίζουν δε τη τριήμερη ταφή του Κυρίου. Δηλώνουν συνάμα και την ανάσταση του τριμερούς της ψυχής από την αμαρτία και την επάνοδο του νου, της ψυχής και του σώματος μαζί, προς την αφθαρσία. Ώστε μέσα στο θείο βάπτισμα και ο θάνατος να βλέπεται και η ζωή, η ταφή και η ανάσταση μαζί. Αφού με το θείο βάπτισμα πεθάναμε στην αμαρτία και οφείλουμε να ζούμε με την αρετή για το Θεό». (Αγίου Γρηγορίου Παλαμά).

«Ἅγιοι ἱερεῖς, πρέπει νὰ ἔχετε κολυμβήθρας μεγάλας εἰς τὰς ἐκκλησίας, ἕως ὁποὺ νὰ χώνεται ὅλον τὸ παιδίον μέσα, νὰ κολυμβᾶ ὁποὺ νὰ μὴν μείνη ἴσα μὲ τοῦ ψύλλου τὸ μάτι ἄβρεχο, διατὶ καὶ ἐκεῖ προχωρεῖ ὁ διάβολος καὶ διὰ τοῦτο τὰ παιδιά σας σεληνιάζονται, δαιμονίζονται, ἔχουν φόβον, γίνονται κακορρίζικα, διατὶ δὲν εἶνε καλὰ βαπτισμένα» (ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ).

Εις τις ημέρες μας, δυστυχώς, βλέπουμε την αλλοίωση του Μυστηρίου του Βαπτίσματος εις αρκετές Ορθόδοξες Εκκλησίες, όπου τελείται το Βάπτισμα όχι επι τρισσή κατάδυση και ανάδυση του βαπτιζομένου, αλλά δι΄ επίχυση η ράντισμα εις την κεφαλή του ιδίου. Τούτο είναι αντικανονικό και ασεβές, διότι κατά τους λόγους των Πατέρων υπάρχει κίνδυνος ο βαπτιζόμενος να παραμείνει αβάπτιστος!!!
Θα ξεκινήσουμε μια σειρά άρθρων δια το Μυστήριο του Βαπτίσματος εξηγώντας το Μυστήριο αλλά και τις Προυποθέσεις δια το Ορθόν ή μάλλον Ορθόδοξο Βάπτισμα, ελπίζωντας οι Ιερείς να σταματήσουν να επιτελούν το Βάπτισμα δια της κακώς γενομένης επιχύσεως και ραντίσματος.

ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΔΙ΄ ΚΑΤΑΔΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΑΝΑΔΥΣΕΩΣ
ΤΟ ΜΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΔΙ΄ ΑΠΛΗΣ ΕΠΙΧΥΣΕΩΣ Η ΡΑΝΤΙΣΜΑΤΟΣ


ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ (5ο ΜΕΡΟΣ)

Posted in ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ on Σεπτεμβρίου 29, 2011 by entoytwnika

ΠΟΙΟΝ ΤΟ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΤΥΠΩΣΙΝ ΤΟΥ
ΙΕΡΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΣ
ΣΥΜΒΑΙΝΟΝ

Ούτε ή προληπτική, ούτε η κατασταλτική λειτουργία του ειρημένου Ίερού Κανόνος, έξήλειψεν τάς άλλοτριοφωνιας των κατά καιρούς προπετών προέδρων τών Εκκλησιών· επομένως, καί μετά τό έτος 861 μ.Χ., άχρι τής σήμερον, οί ‘Ορθόδοξοι Χριστιανοί, κλήρος καί λαός, μυριάκις εκλήθησαν εις έφαρμογήν τής διατάξεως τής παραγράφου 2 του ΙΕ’ Κανόνος τής Λ’ καί Β’ Συνόδου. Επιτακτική όθεν προβάλλει ή ανάγκη, νά έξετάσωμεν, εάν κατα την περίοδον αυτήν, οι Ορθόδοξοι έπενόησαν τάς δικολαβικάς θεωρίας τών νέων «κανονολόγων» ή εφήρμοσαν αύτάς. ‘Εν έτει 1272 μ.Χ. ό Αυτοκράτωρ του Βυζαντίου Μιχαήλ, ό άζυμίτης, ό λατινόφρων, ολίγα περί τών θείων δογμάτων καί τής άκεραιότητος αυτών φροντίζων, έλευθεριάζων μάλλον περί τά Εκκλησιαστικά, έπεχείρησεν πανούργον ένωσιν τής Όρθοδόξου Εκκλησίας μετά τής αμετανόητου κακοδόξου παρασυναγωγής τών αίμοβόρων λατίνων. Οί Άγιορείται Πατέρες, πληροφορηθέντες τάς κινήσεις του Αύτοκράτορος, απέστειλαν προς αυτόν τήν περίφημον ένημερωτικήν επιστολήν, ίνα προλάβωσι καί άνατρέψωσι τό άνόσιον καί δυσσεβές τούτο έργον τής ανόμου συμφωνίας. Είς αυτήν, μεταξύ άλλων σοφών καί περισπούδαστων πατερικών διδασκαλιών, έγραφον ότι έπ’ ούδενί θέλουσιν ενωθή με τους αμεταβλήτως έχοντας λατίνους, καί ότι καί απο τους τυχόν λατινοφρονήσοντας, πάραυτα ήθελον χωρισθή, επικαλούμενοι τήν διάταξιν τής παραγράφου 2 του ΙΕ Κανόνος τής Α καί Β λεγομένης, 2. Συνόδου (Δοκίμιον Ιστορικόν Μοναχού Καλλίστου Βλαστού σελίς 116, ένθα ολόκληρος η επιστολή ευρίσκεται τετυπωμενη). Ο Αυτοκράτωρ, τας σοφάς παραινέσεις τών Αγιορειτών παρέβλεψεν καί, έν έτει 1274, παρέλαβε μεθ’ εαυτού μοχθηρούς τινας, ώς εκπροσώπους δήθεν τής Ανατολικής Ορθοδόξου «Εκκλησίας, καί έξύφανον τήν άνομον ένωσιν τών Εκκλησιών, άποδεχθέντες όλα τά παπικά δόγματα!!
Τήν κωμωδίαν ταύτην τής άνομου συμφωνίας, διαγράφουσι τά πρακτικά τοΰ ψευδοσυνεδρίου, του συσταθέντος τω 1274 έν Λουγδούνω (Λυών τής Γαλλίας). Ιωάννης ό Βέκκος, επίσημος άνήρ, χαρτοφύλαξ της Εκκλησίας, περιβόητος μέν διά τήν σοφίαν, διαβόητος δέ διά τήν περί τά δόγματα παλίμοουλίαν, και τέλος δια την αισχράν αυτού Λατινοφροσύνην, αντιμαχόμενος τω Αυτοκράτορι ένεκλείσθη εις τάς φυλακάς. «Εκεί, ως Ιστορεί ό Ζ. Μάθας, είς το σκότος είδεν, ώς φαίνεται, τό φώς τής παπικής Όρθολατρείας!…
«Οθεν, συμφωνήσας προς τόν βασιλέα, εξάγεται εκ τής φυλακής» καί «γίνεται τώ βασιλεί καί γλώσσα καί χείρ καί κάλαμος όξυγράφος, τά πάντα καθυπηρετών». Δι’ όλας αυτού τάς ύπηρεσίας(!) αναβιβάζεται ύπό του μηχανορράφου βασιλέως είς τόν πατριαρχικόν θρόνον. Ή μιαρά καί δυσσεβής αυτή ξυνωρίς – Αυτοκράτωρ Μιχαήλ καί πατριάρχης Βέκκος — έπί οκτώ περίπου συναπτά έτη, τήν δολίαν καί έμπαθή ένωσιν τυραννικώς ήγωνίζοντο νά στερεώσουν. «Τα πάντα ήσαν ενεργά εις αυτούς, , δημεύσεις, έξορίαι, φυλακαί, οφθαλμών αφαιρέσεις, μάστιγες, χειρών, κεφαλών, ποδών έκτομαί» (όλα δηλ. τά μέσα τής τότε καί νύν… «άνθούσης» παρά τώ πάπα «ίεράς εξετάσεως») καί, γενικώς, ό,τι παρέλειψαν οί είδωλολάτραι, αυτοί συνεπλήρωσαν. Οί λατινίσαντες, μέ άρχηγόν τόν παλίμβουλον Βέκκον, πολλάς σοφιστείας συνέθετον, τρανούς παραλογισμμούς διέδιδον, πολλάς και μεγάλας μωρίας εκήρυττον, καί όλα αυτά, άκουσον, άκουσον, ίνα διδάξουν την εαυτών Τιμίαν μητέρα Όρθόδοξον Έκκλησίαν νά άποδεχϋη την ένωσιν με τά άνθρωπόμορφα θηρία τής Ρώμης «κατ’ οίκονομίαν»(!!), διά «τής ψιλού ονόματος μνείας του Πάπα έν ταΐς (Ιεραίς) ακολουθίαις», δια της «περί ευχής του μνημοσύνου» θεωρίας καί λοιπών φληνάφων καί δυσσεβών συγγραφών, έξ ών καί οί σημερινοί «Ζωναράδες» άρύονται.
Αί διώξεις καί τά Μαρτύρια τών «πρό Συνοδικής διαγνώσεως» και καταδίκης, αποτειχισθέντων Ορθοδόξων, έγιναν εφόδια ακώλυτου εισόδου αυτών είς τήν ούράνιον Βασιλείαν, ενώ διά τούς λατινόφρονας, καί τούς μνημονευτάς αυτών, πρόξενα αιωνίου άπωλείας καί κολάσεως, ύπό Συνόδου κριθέντα καί κατακριθέντα, έν έτει 1283 συναθροισθείσης, ύπό του Πατριάρχου Γεωργίου, όστις συνέγραψε καί αντιρρήσεις ίσχυράς κατά τών ληρημάτων του Βέκκου και των συν αυτώ.
Περί τό έτος 1341, είς τήν Όρθόδοξον Άνατολικήν Έκκλησίαν περιφερόμενος, ό δυσσεβής διδάσκαλος Βαρλαάμ, έσπειρε ζιζάνια, καινά καί βλάσφημα δόγματα, πολλούς δέ μαθητάς έκ του ορθοδόξου κλήρου καί λαού έποίει. Οί ‘Αγιορείται Πατέρες, μέ πρωτοπόρον τόν Αγιον Γρηγόριον τόν Παλαμάν, έσπευσαν νά ανασπάσουν τά ζιζάνια :αί νά αναιρέσουν τά καινά καί βλάσφημα δόγματα. Άλλ’ έπολεμήθησαν ίκανώς ύπό τών αντιπάλων, καί μάλιστα ύπό τής πολιτικής εξουσίας, τήν οποίαν ό δυσσεβής Βαρλαάμ έπηρέαζεν, πράγμα άλλωστε, πού συμβαίνει στερεοτύπως, μέ πάσαν αίρεσιν. Υποστηρίζονται ύφ’ όλων σχεδόν τών «ενδόξων τής γης».
Ό «Αγιος Γρηγόριος, πρό τοιαύτης καταστάσεως, συνέταξεν καί προσυπέγραψεν πρώτος τόν λεγόμενον «Άγιορειτικόν τόμον» υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων, εκφράζοντα τήν Πίστιν όλων τών Όρθοδόξων δογμάτων. Είς τόν τόμον αυτόν εμφαίνεται ότι οί Άγιορείται Πατέρες, πρό Συνοδικής διαγνώσεως καί κατακρίσεως του αίρεσιάρχου Βαρλαάμ και τών μαθητών αύτού, δηλ. άκρίτων είσέτι του Βαρλαάμ και των συν αύτώ ύπό Συνόδου, διεκήρυξαν ότι προσυπογράφουν τήν διακοπήν του μνημόσυνου καί τής κοινωνίας μετά παντός άντιφρονούντος, συνωδά τώ ΙΕ’ Κανόνι τής Α καί Β’ λεγομένης, Συνόδου. Ιδού ή κατακλείς του «Τόμου»:

«Ό ταπεινός Επίσκοπος ‘Ιερισσού καί Αγίου Όρους Ιάκωβος, ταίς άγιορειτικαίς καί πατερικαίς έντεθραμμένος παραδόσεσι καί μαρτυρών ότι καί διά τών ένταύθα υπογραψάντων λογάδων, άπαν τό «Αγιον Ορος συμφωνούντες υπεγράψαμεν, καί αυτός συμφωνών καί έπισφραγίζων υπέγραψα, και τούτο μετά πάντων προσγράφων, ότι τόν μή συμφωνούντα τοις άγίοις καθώς καί ημείς και οι μικρώ πρό ημών πατέρες ημών, ήμείς τήν αύτού κοινωνίαν ού παραδεξόμεθα» (Ε.Π.Ε. Γρηγόρ. Παλαμά, Τόμος Γ’, σελ. 514).

Τί μετά ταύτα; Αί Άγ. Σύνοδοι τών ετών 1341 καί 1347, άνεθεμάτισαν τάς πλάνας καί τάς φλυαρίας τών Βαρλαάμ καί Ακινδύνου, αυτούς τε προσωπικώς, καί πάντας τούς μετ’ αυτών συγκακοδοξούντας. Τούς δέ Άγιορείτας καί όλους τούς Όρθοδόξους, έμακάρισαν.
Έν έτει 1428, άλλος λατινόφρων Αυτοκράτωρ άνήλθεν είς τόν θρόνον, ό Ιωάννης ό Παλαιολόγος. Ούτος, μετά του Πατριάρχου Ιωσήφ καί άλλων Εκκλησιαστικών καί λαϊκών λογίων απήλθεν εις Φλωρεντίαν προς διαπραγμάτευσιν τής ενώσεως ανατολής καί δύσεως. Τάς έκείσε τραγωδίας διαλαμβάνουσι τά πρακτικά τής ψευδοσυνόδου ταύτης. Είς τό έν λόγω ψευδοσυνέδριον, καί άκοντες πολλοί, πιεσθέντες διά πείνης καί απειλής μαρτυρίου, υπέγραψαν τήν ψευδένωσιν τών Εκκλησιών, άρνησάμενοι, οί δείλαιοι, τό πάτριον σέβας, τήν Όρθοδοξίαν. Μόνον εις, Μάρκος ό Εφέσου, στερρώς ιστάμενος είς τά πάτρια, ήρνήθη νά ύπογράψη! Η άνομος συμφωνία συνετελέσθη. Ό «Αγιος Μάρκος καί οί περί αυτόν, κλήρος καί λαός, τής κοινωνίας καί του μνημόσύνου τών λατινισάντων διέστησαν. Οί έργάται τής ανόμου συμφωνίας — Αυτοκράτωρ καί πατριάρχης — εμιμήθησαν τούς πατέρας αυτών — Μιχαήλ καί Βέκκον — είς τάς κάκουργίας διά νά επιβάλλουν τά κακώς συμφωνηθέντα. Οί ‘Ορθόδοξοι, καί πάλιν πρό Συνοδικής διαγνώσεως καί καταδίκης τών λατινισάντων ποιμένων, άπετείχισαν τέλεον εαυτούς και, διωκόμενοι διέκλεπτον μακράν εκείνων τήν σωτηρίαν των, συνωδά τώ ΙΕ’ Κανόνι τής Α’ καί Β’ λεγομένης, Συνόδου. Έν έτει 1450 συνεκροτήθη Σύνοδος έν Κων/πόλει έν τώ Έ Ναώ τής Αγίας Σοφίας (ήτις έστάθη καί ή τελευταία), έν ή διέλαμπεν ό αναίμακτος μάρτυς τής Αληθείας, Μάρκος ο Εφέσου ό Ευγενικός, οί τέσσαρες Πατριάρχαι τής Ανατολής καί άλλοι Αρχιερείς, οίτινες άπό κοινού άνακρίναντες τά έν Φλωρεντία παρανόμως έψηφισμένα, κατανεθεμάτισαν ώς δυσσεβήματα τά γενόμενα, καί τήν ψευδοσύνοδον ήκύρωσαν.

«Απεδέχθη δέ ή Άγιωτάτη αύτη Σύνοδος καί τήν μετάνοιαν όλων εκείνων τών αρχιερέων καί κληρικών, οίτινες, τότε, μετά δακρύων προσελθόντες έζήτουν συγχώρησιν, εκτιθέμενοι τήν όρθήν τών θείων δογμάτων όμολογίαν» («Κατάλογος Ιστορικός» Ζ.Ν. Μάθα, έκδ. 1884, σελ. 98).

Έξ δλων αυτών, συνάγεται τό άναντίλεκτον πόρισμα ότι καί μετά τήν Συνοδικήν θέσπισιν του ΙΕ’ Κανόνος τής Α’ καί Β’ λεγομένης, Συνόδου, οί ‘Ορθόδοξοι, κλήρος καί λαός, πρό συνοδικής διαγνώσεως και κατακρίσεως του κηρύσσοντος κατεγνωσμένην αίρεσιν (ύπό Συνόδου ή Πατέρων) προέδρου, έχωρίζοντο τής κοινωνίας αυτού και του μνημόσυνου κατέπαυον, άμα τή δημοσία ένάρξει του κακοδόξου κηρύγματος.
Αί σημεριναί «δικολαβικαί θεωρίαι» τών «νέων Ζωναράδων», εις τούς Όρθοδόξους καί ύπό Όρθοδόξων, δέν έδιδάσκοντο, ούτε έφηρμόζοντο! Μία επιπλέον, τρανή τούτου άπόδειξις, είναι ότι, έάν τό άντίθετον εγίνετο, δηλ. εαν τότε άνέμενον (όπως οί σημερινοί) νά… ανανήψουν μόνοι των οι αίρεσιάρχαι… έκ καλής θελήσεως(!!!) καί άνευ άποκηρύξεως αυτών καί άρσεως σταυρού ύπο των Πιστών, ως ζητούν ίνα καταργήσουν τήν Όρθοδοξίαν σήμερον, οί «νέοι Ζωναράδες»!… Αυτών αι θεωρίαι, ίσως εκυκλοφόρουν μεταξύ οπαδών ή έδιδάσκοντο ύπό οπαδών τών ψευδεπισκόπων καί ψευδοδιδασκάλων, ίνα άγρεύσωσιν άστηρίκτους ψυχάς. Αλλά, καθώς άψευδώς ιστορεί ή Εκκλησιαστική Ιστορία, είς τάς κεφάλας όλων εκείνων επέστρεψαν τά «μηχανορραφούμενα». Κατά τό γραφικόν λόγιον καθ’ ό οί έργάται τής αδικίας συλλαμβάνονται έν διαβουλίοις οίς διαλογίζονται.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΣΤΟ ΣΑΜΠΕΖΥ ΤΗΣ ΕΛΒΕΤΙΑΣ – ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ – ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΩΝ (2ο ΜΕΡΟΣ)

Posted in ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ on Σεπτεμβρίου 29, 2011 by entoytwnika

Αυτό πού κυρίως άπασχολεί τους Οίκουμενιστές «Όρθοδόξους,,και τους Μονοφυσίτες είναι το πως θα επιβάλλουν την Ένωσι στη «βάσι» τους, τό Λαό τους, χωρίς αντιδράσεις. Και είναι φυσικό νά φοβούνται τέτοιες αντιδράσεις, γιατί καί ό λαός των Όρθοδόξων και ό λαός των Μονοφυσιτών επι χίλια πεντακόσια (1.500) χρόνια ήξεραν πως ενα μεγάλο χάος χώριζε τά δύο στρατόπεδα. Οί μέν ‘Ορθόδοξοι ήξεραν δτι οί Μονοφυσίτες ήταν αίρετικοί γιατί πίστευαν καί πιστεύουν στη «μία φύσι του Κυρίου, στό «ένα θέλημα» καί «μία ενέργεια» Του. Οί δέ Μονοφυσίτες ήξεραν πώς οί ‘Ορθόδοξοι δέν είχαν τήν ίδια μέ αυτούς Χριστολογική πίστι, γιατί πίστευαν και πιστεύουν στίς «δύο φύσεις» του Κυρίου, μέ «δύο θελήματα» καί «δύο ενέργειες», όπως θά δούμε πιο κάτω.
Στή συμφωνία της Ενώσεως πού υπέγραφαν τώρα τά δύο μέρη εμφανίζουν, όπως θά δούμε στή συνέχεια, μιά καινούργια αντίληψι, σατανικής εμπνεύσεως. Λέγουν, οτι τόσο οι Ορθόδοξοι, όσο και οι Μονοφυσίτες, δήθεν κάτω απο διαφορετικές ορολογίες, πάντα πίστευαν τά ίδια πράγματα. Επομένως, εκείνο, πού κατ’ αυτούς φταίει, δεν είναι η διαφορά στην πίστι, αλλ΄ η διαφορά στην ορολογία. Βέβαια,αυτό δέν είναι καθόλου σωστό. «Ετσι όμως συμφέρει τούς αρχιτέκτονες της συμφωνίας. Και γι’αύτό, υποτιμώντας την νοημοσύνη των οπαδών τους, απεφάσισαν με διαφορα τερτίπια, νά προετοιμάσουν κατάλληλα τούς πιστούς τους, ώστε νά μή προκληθούν αντιδράσεις. Καί τό περίεργο είναι, ότι πράγματι μεταξύ τών οπαδών τους υπάρχει μιά πρωτόγνωρη θεολογική αφασία καί θρησκευτική αδιαφορία.
Άλλα, άς αφήσουμε καλύτερα νά μιλήσουν μόνα τους τά κείμενα. Πιό κάτω δημοσιεύουμε μέρος απο τις εύγλωττες αυτές «Προτάσεις έπί τών ποιμαντικών θεμάτων», πού στοχεύουν στήν ύλοποίησι τής υπογραφείσης Ενώσεως:

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΠΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ

Σχέσεις μεταξύ τών δύο οίκογενειών Εκκλησιών καί προετοιμασία ημών διά τήν ενότητα.

1. Ως Μικτή θεολογική Επιτροπή αισθανόμεθα τήν άνάγκην συντόνου προετοιμασίας του λαού ημών διά τήν συμμετοχήν αυτού εις την εφαρμογήν των ημέτερων προτάσεων και εις αποκατάστασιν τής κοινωνίας τών ημετέρων Εκκλησιών. Προς τόν σκοπόν τούτον προτείνομεν τήν άκόλουθον διαδικασίαν.

2. Είναι άναγκαίον όπως προγραμματισθή ανταλλαγή έπισκέψεων τών αρχηγών, ίεραρχών, ίερέων καί λαϊκών μιας έκαστης τών ημέτερων οικογενειών Εκκλησιών προς τήν άλλην.

3. Ενδείκνυται όπως ένθαρρυνθή περαιτέρω ή ανταλλαγή θεολόγων καθηγητών καί σπουδαστών μεταξύ των θεολογικών ιδρυμάτων των ημετέρων οικογενειών διά περιόδους κυμαινομένας άπό μιάς εβδομάδος μέχρι καί περισσοτέρων έτων.

4. Είς περιοχάς ένθα συνυπάρχουν Έκκλησίαι τών δύο οικογενειών, αί ένορίαι αυτών δέον όπως οργανώνουν συμμετοχήν ομάδων πιστών – ανδρών, γυναικών, νέων καί παιδίων, συμπεριλαμβανομένων, ει δυνατόν, και κληρικών – ενορίας τίνος της μιας οικογενείας είς τήν ζωήν ενορίας τινός τής άλλης ίνα παρίστανται ούτοι εις την εύχαριστιακήν λατρείαν αυτών κατα τας Κυριακάς και εορτάς.

5. Δημοσιεύσεις:
α) Κρίνεται αναγκαία ή δημοσίευσις είς τάς διαφόρους γλώσσας τών Εκκλησιών ημών τών κυριωτέρων κειμένων τής παρούσης Μικτής Επιτροπής μετά επεξηγηματικών σημειώσεων είς μικρά φυλλάδια τά όποια θά πωλούνται εις λογικήν τιμήν εις πάσας τάς ενορίας.

β) Ωσαύτως θά ήτο χρήσιμον νά έχωμεν συνοπτικά φυλλάδια έπεξηγούντα δι απλών όρων τήν σημασίαν τής Χριστολογικής ορολογίας καί έρμηνεύοντα τήν ποικιλίαν τής ορολογίας της υίοθετηθείσης ύπό διαφόρων προσώπων καί όμάδων κατά τήν διάρκειαν τής ιστορίας ύπό τό φως της κοινής ημών Χριστολογικης συμφωνίας.

γ) Χρειαζόμεθα βιβλίον παρέχον σύντομον έκθεσιν, ίστορικήν τε καί περιγραφικήν, περί πασών τών Εκκλησιών τών δύο οικογενειών. Τούτο δέον ωσαύτως όπως δημοσιευθή είς τάς διαφόρους γλώσσας τών λαών ημών μετά εικόνων καί φωτογραφιών κατά τό δυνατόν.

δ) Κρίνεται αναγκαία ή προώθησις συνοπτικών βιβλίων έκκλησιαστικής ιστορίας συντεταγμένων ύπό ειδικών συγγραφέων καί παρεχόντων μίαν θετικωτέραν κατανόησιν τών διαφοροποιήσεων του Ε’, ΣΤ’ καί Ζ’ αίώνος.

6. Αί Έκκλησίαι αμφοτέρων τών οικογενειών οφείλουν νά συμφωνήσουν διά τόν μή άναβαπτισμόν μελών τής μιας ή τής άλλης κάί διά τήν άναγνώρισιν του βαπτίσματος των εκκλησιών τών δυο οίκογενειών, εάν δέν έχουν ήδη πράξει τούτο.

7. Αί Έκκλησίαι ημών οφείλουν νά εγκαινιάσουν διμερείς διάλογους προκειμένου νά διευκολύνουν αμοιβαίως έαυτάς εις τήν εκατέρωθεν χρήσιν τών ναών αυτών είς έξαιρετικάς περιπτώσεις εκεί ένθα οιαδήποτε έξ αυτών στερείται τοιούτων μέσων.

8) Εις περιπτώσεις διαμάχης μεταξύ τών Εκκλησιών τών δύο οίκογειών, π.χ. α) ακυρώσεως γάμων τελεσθέντων είς τινα Έκκλησίαν ύπο επισκόπου ετέρας,’ β) τελέσεως γάμων μεταξύ μελων των δυο οικογενειών ημών εις τον ναόν τής Εκκλησίας του ενός απορρίπτοντος τόν ναόν τής Εκκλησίας του άλλου, γ) υποχρεωτικής θρησκευτικής ανατροφής των εκ μικτών γάμων προερχομένων τέκνων είς Έκκλησίαν τινά αποκλειόμενης της άλλης, αι συμμετέχουσαι Έκκλησίαι δέον δπως προβούν είς διμερείς συμφωνίας έπί τής διαδικασίας, τήν οποίαν οφείλουν νά αποδεχθούν, έως ότου τοιαύτα προβλήματα επιλυθούν οριστικώς διά τής ενώσεως ημών.

9) Αί δύο οίκογένειαι Εκκλησιών δέον όπως ενθαρρυνθούν να εξετάσουν τό θεολογικόν πρόγραμμα σπουδών καί τά χρησιμοποιούμενα βιβλία είς τά ιδρύματα αυτών καί νά επιφέρουν εις αυτά αναγκαίας προσθήκας καί άλλαγάς έπι τη προοπτική της προωθήσεως καλλιτέρας κατανοήσεως τής άλλης οικογενείας Εκκλησιών. θά ήτο χρήσιμον επίσης νά επινοήσουν προγράμματα διά τήν πληροφόρησιν τών κληρικών καί του λαού τών ενοριών ημών επι των θεμάτων, τά όποια σχετίζονται προς τήν ένωσιν των δυο οικογενειών Εκκλησιών» (Επίσκεψις» άρ, 446, 1/10/1990).

Όπως βλέπουμε η Μικτή Επιτροπή οίκουμενιστών «Όρθοδόξων» καί Μονοφυσιτών λέει γιά λογαριασμό των Εκκλησιών τους οτι »αισθάνονται τήν ανάγκη έντονου προετοιμασίας του λαού των διά τήν εφαρμογήν των αποφάσεων των καί είς τήν άποκατάστασιν της κοινωνίας των Εκκλησιών των». Η άποκατάστασις της κοινωνίας των Εκκλησιών των», δέν είναι τίποτε άλλο άπό τήν ‘Ένωσίν των!
Καί πώς θά γίνη αυτή ή «προετοιμασία του λαού των»;
τό λέει:
θά γίνη μέ ανταλλαγές επισκέψεων, μέ συμπροσευχές, πιθανόν ακόμη καί μέ συλλείτουργα.
«Είς περιοχάς ένθα συνυπάρχουν Έκκλησίαι τών δύο οίκογενειών, αί ένορίαι αυτών δέον όπως οργανώνουν συμμετοχήν ομάδων πιστών, εί δυνατόν καί κληρικών, ενορίας τινός τής μιας οικογενείας είς τήν ζωήν ενορίας τίνος της άλλης ίνα παρίστανται ούτοι είς τήν εύχαριστιακήν λατρείαν αυτών κατά τάς Κυριακάς καί έορτάς»!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΣΤΟ ΣΑΜΠΕΖΥ ΤΗΣ ΕΛΒΕΤΙΑΣ – ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ – ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΩΝ (1ο ΜΕΡΟΣ)

Posted in ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ on Σεπτεμβρίου 29, 2011 by entoytwnika

Την Ένωσι μέ τους αιρετικούς Μονοφυσίτες στόν Έλλαδικό χώρο ανήγγειλε πρώτο τό δημοσιογραφικό όργανο της Εκκλησίας της Ελλάδος «Εκκλησιαστική ‘Αλήθεια» (16/11/1990). Στη συνέχεια έκυκλοφόρησε τό περιοδικό «Επίσκεψις», μολονότι είχε ετεροχρονισμένη ημερομηνία (1/10/1990), το όποιο περιείχε αποκαλυπτικά κείμενα πού θά παραθέσουμε και θ’ αναλύσουμε στη συνέχεια.
Ή «Εκκλησιαστική Αλήθεια» μέ πρωτοσέλιδο τίτλο» , αναγγέλοντας τήν συνταρακτική αυτή είδησι έγραφε: (ίδε έν φωτοτυπία ολόκληρη τήν είδησι δίπλα. Για μεγέθυνση πατήστε επάνω).
Σ’ ένα μάλιστα άπ’ τά τελευταία της τεύχη πληροφορεί τους αναγνώστες της γιά τόν «άγιο…. Φραγκίσκο τής Άσσίζης» (16/4 / 1991). Στά πλαίσια αυτά του Οικουμενισμού έξήρε καί τό γεγονός τής συμφωνίας πού υπέγραφαν οι εξουσιοδοτημένοι αντιπρόσωποι όλων τών οίκουμενιστικών «όρθοδόξων Εκκλησιών» ( Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ρωσσίας, Σερβίας,Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας, Κύπρου, Ελλάδος κλπ.), με τους Μονοφυσίτες.
«Ολες οί ανωτέρω «Όρθόδοξες Εκκλησίες» άπό τό 1964,κάτω άπό τήν φροντίδα του λεγομένου «Παγκοσμίου Συμβουλίου ‘Εκκλησιών»άρχισαν’ «ανεπίσημο» κατ’ αρχάς «θεολογικό Διάλογο», πού διάρκεσε μέχρι τό 1985. Επειδή ό «ανεπίσημος» αυτός Διάλόγος πήγε καλά, τόν Δεκέμβριο του 1985 στό Σαμπεζύ τής Γενεύης, όπου εδρεύει τό πατριαρχικό «ορθόδοξο Κέντρο» εγκαινιάσθηκε ό «επίσημος» Διάλογος παρουσία τών αντιπροσώπων τών διαφόρων Εκκλησιών. ‘Ετσι, τό Οικουμενικόν Πατριαρχείον αντιπροσώπευαν οί Μητροπολίτες Μύρων Χρυσόστομος καί Ελβετίας Δαμασκηνός, τήν Αλεξάνδρεια ό Μητροπολίτης ‘Αξώμης Πέτρος, τήν «Αντιόχεια ό Μητροπολίτης Γεώργιος Κόντρ, τά Ιεροσόλυμα ό Μητροπολίτης Περιστερίου Χρυσόστομος, τήν Ελλάδα ό Μητροπολίτης Νικοπόλεως Μελέτιος Καλαμαράς κτλ. Οί εργασίες του «Διαλόγου» αυτού » ολοκληρώθηκαν» μέ επιτυχία μ’ αποτέλεσμα νά επίκειται ή » πλήρης κοινωνία τών δύο Εκκλησιών»! Μάλιστα, ή «‘Εκκλ. Άλήθεια»τήν «κοινήν Δήλωσι», πού υπέγραφαν τά δύο μέρη, δηλ. οί οίκουμενιστές Όρθόδοξοι καί οί Μονοφυσίτες, καί ή οποία αποτελεί την συμφωνία της Ενώσεως, τήν αποκαλεί «Κοινή ομολογία Όρθοδόξου Πίστεως». Τό κείμενο αυτό θά τό παραθέσουμε στή συνέχεια καί θά φανή κατά πόσο είναι «ομολογία Όρθοδόξου Πίστεως» ή «ομολογία αίρέσεως»! Μαζί όμως μέ τό κείμενο αυτό τής «Κοινής Δηλώσεως» ή «Κοινής ομολογίας Όρθοδόξου Πίστεως» υπέγραψαν κι ένα άλλο έξ’ ίσου ενδιαφέρον κείμενο, πού τό επιγράφουν «Προτάσεις έπί τών ποιμαντικών θεμάτων» καί στό οποίο καθορίζουν τόν τρόπο πού πρέπει ν’ ακολουθήσουν τά δύο μέρη γιά νά επιβάλλουν τήν «Ενωσι στά ποίμνια τους. Καί τό κείμενο αυτό, δημοσιεύουμε στό επόμενο κεφάλαιο.
Τήν ίδια είδησι είδαμε νά δημοσιεύει καί ή αγγλόφωνη εφημερίδα «Τhe Orthodox Church» (Φεβρ. – Μάρτ. 1991), που εκδίδεται στην Νέα Υόρκη. Παραθέτουμε τό αγγλικό κείμενο αυτού ακριβώς δίπλα. Πατήστε επάνω του δια να το δείτε καλύτερα.

Η άπόδοσις του αγγλικού Κειμένου στά ελληνικά έχει ώς εξής

ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΝΑ ΤΕΘΗ ΤΕΡΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΠΙ 1500 ΕΤΗ ΧΩΡΙΣΜΟΝ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΓΕΝΕΥΗ. Έπί 1500 έτη οί Όρθόδοξοι καί οί Ανατολικοί Όρθόδοξοι Χριστιανοί (Μονοφυσίτες) δέν κοινωνούν μεταξύ τους. Ό χωρισμός τους προήλθεν μετά τήν Σύνοδον τής Χαλκηδόνος. Ή Σύνοδος έγινε τό 451 πλησίον τής Κωνσταντινουπόλεως καί έθέσπισε δόγματα περί τής φύσεως καί του προσώπου του Ιησού Χριστού.
Οπως καί οί περισσότεροι Χριστιανοί, ή Όρθόδοξος ‘Εκκλησία τυπικώς εδέχθη τήν Σύνοδον αυτήν ως Οίκουμενικήν, καί ώς έκ τούτου έγκυρη ώς προς τήν Δογματικήν διδασκαλίαν. Ή Ανατολική Όρθοδοξία (Μονοφυσίτες) δέν τήν εδέχθη. Ή Ανατολική Όρθοδοξία (Μονοφ.) είναι αριθμητικώς ισχυρότερα μορφή Χριστιανωσύνης είς τήν Αίγυπτον, Αίθιοπίαν καί ‘Αρμενίαν καί έχει αριθμητικώς σημαντικές Κοινότητες είς τήν Μέσην Άνατολήν,’Ινδίαν καί είς,άλλα μέρη τοΰ Κόσμου όπου έχουν μεταναστεύσει άνθρωποι άπο αυτές τις πέντε περιοχές.
Αλλά όταν συνηντήθησαν τόν Σεπτέμβριον, ολίγον έξω άπό την Γενεύην. 34 θεολόγοι άπό 16 χώρες, οι οποίες αποτελούν την έπίσημον Κοινήν ‘Επιτροπήν του θεολογικού Διάλογου μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας καί τών Ανατολικών Όρθοδόξων ‘Εκκλησιών (Μονφυσ.) ομοφώνως έδέχθησαν «μίαν κοινήν δήλωσιν καί συστάσεως προς τίς Εκκλησίες» νά ξεπεράσουν τόν θεολογικόν διχασμόν 15 αιώνων. Διώρισαν επίσης τέσσαρες επιτροπές υποδείξεων διά θέματα «ποιμαντικής».
Βασισμένον είς κοινήν δήλωσιν του 1989 μεταξύ τών άντιπροσώπων τών δύο παραδόσεων, καί είς τήν άνεπίσημον θεολογικήν συνεργασίαν άπό τό 1964 μέχρι τό 1971. Τό νέον κείμενον σκιαγραφεί τί διδάσκουν οί δύο Όρθόδοξες οικογένειες διά τόν Ίησούν Χριστόν. Σημειώνει δτι κάθε πλευρά δέχεται ότι ή παραδοσιακη ορολογία τής άλλης εκφράζει τήν κοινήν πίστιν ( άν και κατά τό παρελθόν έλέγετο ότι οί διαφορετικές ορολογίες εξέφραζαν σημαντικές διαφορές). «Αν καί δ έ ν επιβεβαιώνουν τήν αύθεντίαν της Χαλκηδόνος (Δ’ Οίκουμ Συνόδου) καί τών τριών επομένων Συνόδων τίς όποιες η Όρθόδοξος Εκκλησία θεωρεί ως Οίκουμενικές, οί Ανατολικοί Όρθόδοξοι (Μονοφυσίτες) απήντησαν θετικώς είς τήν Όρθόδοξον έρμηνείαν τής διδασκαλίας αυτών των Συνόδων, ή οποία δίδεται έν περιλήψει εις τό κείμενον.
Τοιουτοτρόπως, οί θεολόγοι λέγουν, «καί οί δύο οικογενειες πάντοτε παρέμειναν πιστές είς τήν ίδίαν αύθεντικήν Ορθόδοξον Χριστολογικήν πίστιν, καί τήν άδιάσπαστον συνέχειαν τής αποστολικής Παραδόσεως, άν καί μπορεί νά έχουν χρησιμοποιήσει Χριστολογικούς όρους κατά διαφορετικούς τρόπους. Ή κοινή πίστις καί συνεχής άφοσίωσις είς την ‘Αποστολικήν Παράδοσιν θά πρέπει νά άποτελή τήν βάσιν τής ενότητας μας και της κοινωνίας μας.
Τέλος… διά νά έξαληφθή «τό τελευταίον έμπόδιον προς πλήρη ενότητα καί κοινωνίαν τών δύο οικογενειών», τό κείμενον συνιστα οί Αρχές των δύο παραδόσεων νά άρουν «τα αναθἐματα και τίς καταδίκες» τών Συνόδων ή των Πατέρων τής άλλης οικογενείας, καί ώς έκ τούτου αναγνωρίζουν ότι όσοι είχαν καταδικασθή κατά τό παρελθόν δέν είναι αιρετικοί.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ